VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

BOSI I DROGËS KRYETAR PARLAMENTI – E PASTAJ?

By | May 22, 2015

Komentet

PIKTORI FERDINAND PACI – Nga Fritz RADOVANI

Në 80 vjetorin e lindjes…

Oborri i shkollës Pedagogjike e ma vonë salla e vizatimit e prof. Simon Rrotës, na lidhi si shokë me Ferdinand Pacin e, ma vonë si piktor të rijë, por edhe përjetsisht miq. Kujdesi dhe dashnia e prof. Rrotës për ne, na bani me dashtë artin për të cilin, atëherë ishte sakrificë e madhe me dashtë me tregue të vërtetën që na mësonte profesori  po, që, edhe na këshillonte si djelmët e Tij për me e ndjekë ate. E, ndoshta, sot mund të duket edhe e pabesueshme ajo që profesor Simoni, na fliste e na kshillonte…Na po përgatitëshim për mësues, por penelat e prof. Rrotës, na zbukuruen shpirtin me aq kujdes, sa përjetsisht mbetëm nxanësit e Tij, edhe atëherë, kur, vazhduem me kenë nën kujdes të prof. tjetër të pikturës Vladimir Janit, në rrethin e shtëpisë së kulturës. Ferdinandi ishte një talent i vërtetë dhe gjithmonë i njajti njeri i thjeshtë, i dashtun, i sinqertë dhe kurr egoist. Nuk dij asnjë rasë që të konstatonte në punimin tem ose të një shokut tjetër dishka të gabueme dhe të rrinte indiferent por, me dashamirsi, merrte penelin apo lapsen dhe vazhdonte korrigjimin e gabimit…

Ferdinand Nush Paci, u le nga prindët Nush e Luçia Paci, me datën 30 Maji 1940, pra plot 80 vjet ma parë në qytetin e lashtë të Shkodres. Baba i Tij Nushi, ishte mjeshter argjentar, po edhe një prind model si në dashamirsi ashtu edhe në sjelljen e Tij prej qytetari të njohun shkodranë, gjithmonë i ndihmuem nga zonja e Tij e nderueme Luçia.

Në shkollën pedagogjike Ferdinandi ishte ndër nxanësit e shkelqyeshëm në të gjitha landët, kjo kishte formue një përshtypje aq të mirë tek drejtori i shkollës prof. Gani Daiu, sa kur kemi mbarue shkollën, Ai na propozoi që të na jepej nga Ministria e Arësimit “madalje ari”, që për arësye biografije nuk e morem asnjeni as unë, as Ai.

Ferdinandi, shkoi në punë në repartin e pikturës së qytetit, ndersa, unë disenjator në kabinetin pedagogjik të arësimit.

Ferdinandi mbas shumë përpjekjesh e nderhymjesh e nga ana e prof. Vladimir Janit, ma në fund, mujti me shkue me disa provime plotsuese në Liceun Artistik në Tiranë, prej ku, me rezultatet e Tija të shkelqyeshme hyni në Institutin e Lartë të Arteve.

Atje u laurue si piktor në qershor të vitit 1965, vit në të cilin edhe unë përfundova Liceun Artistik me korespondencë. Vazhdonim Ai dhe unë rregullisht me marrë pjesë në ekspozitat lokale të pikturës në Shkoder ndërsa, mbasi u laurue Ai u ba pjestar edhe i ekspozitave kombëtare në Tiranë si dhe, anëtar i Lidhjes së Shkrimtarve dhe Artistave të Shqipnisë, tue theksue se këta arritje ishin vetëm për merita artistike dhe asnjëherë me rrugë tjera të terthorta ose të pandershme…

Në vitin 1966, Ferdinandi mbajti fjalën e rastit kur unë hapa ekspozitën personale, dhe për këte iu terhoq vërejtja nga Lidhja e Artistave, mbasi nuk duhet ta bante për një njeri me biografi si të temën…Menjëherë, mbas vitit 1967, Ferdinandi ishte Ai që më sinjalizoi për rrezikun që më kercnohej nga i famëshmi “Revolucion Kultural”…

Miqësia e jonë dyfishohej edhe nga piktori Ndoc Gurashi, i cili, ishte jo vetem një mik besnik po, dhe, një këshillues i pjekun ndër shumë rrethana të kohës për ne të dy, ndonse, me Ferdinandin lidhej edhe familjarisht. Ferdinandi ishte një pedagog i nderuem dhe për këte dëshmojnë shumë ma tepër se vetë të gjithë ish nxanësit e Tij, të cilët, edhe sot e kujtojnë me respekt emnin e mësuesit të vet. 

Me datën 3 shtator 1975, në Shkoder, u hap lajmi i zi i një aksidenti automobilistik që kishte ngja në Thethin e Dukagjinit, ku humbën jetën katër përsona në moshë të re, ndër të cilët ishte edhe Ferdinandi…Nuk ishte e meritueshme për një njeri si Ferdinand Paci një fund jete aq tragjik dhe i dhimbëshem…Asnjëherë, nuk mund të shlyej nga kujtesa eme, Atë portret aq fisnik të Ferdinandit, që kishin shkallmue shkrepat e Alpeve tona, me atë pamje të mnershme që unë përjetova në morgun e spitalit civil të Shkodres, atë natë…kur e pashë shokun tem të fëminisë dhe, nuk e njihshe cili asht mes atyne viktimave të asaj nate të zezë…pamje e cila aq mu tipos në trunin tem sa, mbas disa ditësh e ripërtrina në një vizatim…ku, tue e shikue sa herë e mendoj: “Pse, o Zot, a mundet kush me veprue pa vullnetit Tand, me vra një njeri si Ferdinandin..?”

…Ora e dorës që më dha një infermjere aty, tregonte ende shkapetjet…ndër gurë!

Atë, orë, njëditë…ia ktheva djalit të Tij, Adrianit…piktorit t’ardhëshem…sot, Burrë!

Ferdinand Paci u nda nga jeta në moshen 35 vjeçare…plot 45 vjet ma parë…

Veprat e artit që Ferdinandi i la familjes dhe Atdheut në galeritë e arteve Ate, e rëndisin ndër Artistët e Kombit tonë.

FERDINAND PACI, asht i paharrueshem nga Qytetaria e Shkodres, Ai asht artist i Pavdekshëm po, edhe Pedagog i Nderuem i brezit të ri, për moralin dhe dashninë e madhe që kishte për artin dhe Atdheun, ndjesi që Ai, edukoi dhe frymzoi tek Rinia e nderueme Shkodrane!

Ai ishte një zambak i bardhë i qytetit të Shkodres…Se, ashtu kishte edhe Shpirtin e Tij..

Në shenjë kujtimi ia kushtoj këta pak rreshta në këte 80 vjetor…

Melbourne, 30 Maji, 2020.

Çka pas vendimit të kushtetueses!? – Nga Florim Zeqa

 

Shkrimin e sotëm do e filloj me deklaratën e Albin Kurtit pas vendimit të kushtetueses; “Fatkeqësisht, Gjykata Kushtetuese u rreshtua me kapësit e shtetit. Ajo foli për veten, më parë e më shumë sesa për çështjen që trajtoi. Ajo e vulosi veten, ajo e zhvlerësoi veten,…ne njëmend nuk kemi pasur shpresa të mëdha për vendimin e Gjykatës Kushtetuese, mirëpo, ky vendim është përtej imagjinatës e nën çdo nivel (logjik e juridik). Si i padrejtë, ai është i papranueshëm”.

Arsyeja e të menduarit logjik

Arsyeja e thjeshtë e të menduarit logjik e thotë, nëse LVV-ja dhe Albin Kurti nuk kanë pasur besim në Gjykatën Kushtetuese, atëherë pse e kanë dërguar ankesën e tyre në gjykatë, për t’u tallur me të apo për t’i zgjatur jetën vetes në pushtet!?
Po ashtu logjika e shëndosh e parashtron edhe pyetjen tjetër për VV-në dhe liderin e saj, Albin Kurti, meqë nuk e pranoni vendimin e kushtetueses dhe e konsideroni të padrejtë, pse nuk i drejtoheni sërish Komisionit të Venedikut (Commissione di Venezia) apo “Komisionit Evropian për Demokraci përmes Ligjit” dhe gjykatave tjera ndërkombëtare për ta kuptuar të vërtetën dhe të drejtën e pakontestuar të organit më të lartë juridik në vend.

Respektimi i verdiktit të kushtetueses, obligim për të gjithë

Pse vendimi i kushtetueses ishte objektiv, e tregon mbështetja në Kushtetutë dhe në realitetin e krijuar pas shkarkimit të ‘Qeverisë Kurti’ në Kuvend.
Pse vendimi i kushtetueses ishte i drejtë, e tregon kushtetuta dhe sistemi ynë parlamentar, gjegjësisht roli dhe kompetencat e patjetërsuara të Kuvendit në sistemin parlamentar.
Pse vendimi i kushtetueses ishte i paanshëm dhe i guximshëm, e tregon mosnënshtrimi nga shantazhi dhe presioni i kërcënimeve me protesta.
Pse vendimi i kushtetueses ishte profesional, e dëshmon integriteti profesional i gjyqtarëve të kushtetueses, i vlerësuar me nota të larta pozitive nga Komisioni i Venedikut dhe mekanizmat tjerë ndërkombëtar.
Në rrethana normale do të ishin të mjaftueshme thirrjet e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, përfaqësuesve të Bashkimit Evropian dhe vendeve tjera mike të Kosovës drejtuar të gjitha institucioneve dhe partive politike që të zbatojnë vendimin e Gjykatës Kushtetuese të Kosovës.

Edhe pas humbjes së betejes, lufta politike për pushtet vazhdon…

Nëse LVV-ja e ka humbur një betejë, betejën tjetër për ndryshime politike duhet ta provojë në zgjedhjet e radhës (të parakohshme apo të rregullta kurdo që mbahen ato), e jo të kërcënoj stabilitetin e vendit me protesta dhe trazira për realizimin e qëllimeve politike.
Për t’u thirrur në emër të sovranit (popullit) duhet pasur mbështetjen e shumicës së qytetarëve të këtij vendi (mbi 51 %), e jo një shumicë të thjeshtë prej vetëm 26 % të votave të më pak se 45 % e qytetarëve të dalë në zgjedhjet e 6 tetorit 2019.
Formën e legjitimitetit të plotë ‘Qeveria Kurti’ e mori me bashkimin në koalicion me partinë e dytë, të barasvlefshme me fuqi të votave. Siq dihet rënja e kësaj qeverie erdhi si produkt i mosrespektimit të kësaj baraspeshe dhe balanci politik nga kryeministri Kurti.
Nëse duhet kërkuar shkaktarët për rënjen e ‘Qeverisë Kurti’ apo ‘qeverisë së shpresës’ siq e kemi quajtur dhe trajtuar një kohë të gjatë, atëherë ajo duhet filluar nga Albin Kurti i cili e nënçmoi partnerin e koalicionit deri në poshtërim.

Respektimi i vullnetit të shumicës në kuvend, normë demokratike

Në këto rrethana, ashtu siq e ka konstatuar edhe kushtetuesja, pas mocionit të suksesshëm të (vet) shkarkimit të ‘Qeverisë Kurti’ në Kuvend, të drejtën e formimit të qeverisë se re, e ka partia apo koalicioni i shumicës në Kuvend e jo pakica si fituese e zgjedhjeve me legjitimitet të cunguar.
E quajta legjitimitet të cunguar, për faktin e thjeshtë, se për t’u thirrur në legjitimitetin qytetar duhet fituar besueshmërinë apsolute të qytetarëve e jo të një shumice të thjeshtë.
Fundja, respektimi i vullnetit të shumicës është rregull i demokracisë parlamentare. Eshtë detyrë e secilit qytetar dhe çdo subjekti politik në këtë vend për ta mbrojtur shtetin nga anarkia, duke respektuar rregullat e demokracisë.
Protestat dhe shprehja e pakënaqësisë janë të lejuara me kushtetutë dhe ligjet që burojnë prej saj, deri në atë masë që nuk cenojnë rendin kushtetues dhe jetën e qytetarëve.
Shtetin e fituar me mund e sakrifica të panumërta, paraprakisht vendimeve të organeve kompetente shtetërore duhet ta ruaj dhe mbrojë secili qytetar i këtij vendi me sjellje civilizuese dhe demokratike.
Republika e Kosovës nuk është pronë e asnjë partie politike dhe politikani, as e Hashim Thaçit dhe as e Isa Mustafës, as e Albin Kurtit dhe as e Ramush Haradinajt, por është pronë e të gjithë qytetarëve të këtij vendi.
Andaj, secili prej nesh duhet të vihemi në mbrojtje të shtetit pa pasur nevojë t’i shesim patriotizëm njëri-tjetrin, se kush e don më pak e kush tjetër më shumë Republikën e Kosovës.
Aq më pak, nuk kemi të drejtë t’i vihemi në qafë Gjykatës Kushtetuese për verdiktin e saj të drejtë në mbrojtje të Kushtetutës dhe ligjshmërisë në vend.

Janë veprat ato që i bëjnë njerëzit e mëdhenjë, e jo fjalët

Përfundimisht Albin Kurti duhet ta pranojë në mënyrë të civilizuar verdiktin e Gjykatës Kushtetuese, për arsye se, pas shkarkimit më 25 mars 2020 në Kuvendin e Republikës së, as kushtetuesja dhe askush tjetër nuk mund ta mbajë në pushtet me 29 deputet në Kuvendin e Republikës së Kosovës.
Veprimi më i mençur për Albin Kurtin dhe LVV-në do të ishte që, para largimit nga qeveria, në vend të protestave të kota për mbajtje të pushtetit, të shkojnë në Veri të vendit, dhe në mënyrë simbolike t’i vendosin flamujt Kosovës përkrah flamujve serb ose të paktën, për nder të 4 vjetorit të vendosjes së shtatores së mbretit serb, me ja vënë në dorë Car Lazarit një flamur t’Kosovës, për t’i treguar se jemi shtet apo t’ia vendosin peshkopit serb Sava Janjiq një flamur në derë të Manastirit, për t’ia kujtuar se ndodhet në Kosovë e jo në Serbi!
Kësaj radhe Albin Kurti duhet të reflektojë më shumë se asnjëherë më parë për t’u dëshmuar para qytetarëve të vendit dhe bashkësisë ndërkombëtare si lider i përgjegjshëm dhe pragmatik që respekton ligjet dhe që e don shtetin më shumë se veten e tij.
Pas largimit nga qeveria, Albin Kurti duhet t’i nxjerrë mësimet e duhura nga gabimet e shumta dhe të njëpasnjëshme në qeverisjen e shkurtër, në radhë të parë, sesi duhet përzgjedhur, ruajtur dhe respektuar partnerin qeverisës, për arsye edhe në të ardhmen Albin Kurti do të ketë nevojë për partner qeverisës në koalicion para ose pas zgjedhor, për shkak se në rrethanat e krijuara në Kosovë, do të jetë e pamundur që një subjekt i vetëm politik t’i fitoj mbi 51 % të votave.

Rrëfimi i aktorit Koço Qëndro: E vërteta se si më zunë me ‘dashnoren” brenda në teatër Nga Vepror Hasani

 E vërteta se si më zunë me ‘dashnoren” brenda në teatër. Ngjarja ndodhi  mbrëmjen që do jepnim provën gjenerale dhe ishim në stress bashkë me regjisorin  Luarasi

Kjo gjë ndodhi atë mbrëmje që do të jepnim provën gjenerale dhe ishim nën stress, bashkë me regjisorin Mihallaq Luarasi

Rrëfimi i aktorit Koço Qendro: “Si më zunë me “dashnoren” brenda në teatër”

 

“Ashtu ndodhi vërtet- nis të tregojë aktori Koço Qendro- më zunë në flagrancë me dashnoren time. Ndoshta që nga ajo ditë nisa të bëhesha më i njohur. Pas provave unë hyja gjithnjë në studion time. Të njëjtën gjë bëra edhe atë ditë që lindi kjo histori. Dikush prej aktorëve që kishte kaluar aty afër derës së studos sime, kishte dëgjuar zhurma të çuditshme. Ishte afruar te dera dhe kishte vënë veshin. I ishte dukur se po dëgjonte edhe rënkime… Kaq duhej. Personi që kishte zbuluar të fshehtën kishte nxituar t’ua jepte lajmin edhe gjithë të tjerëve. Nuk e mbante dot përbrenda: “Koço Qendro është në studio me një femër!” Një çast të gjithë kishin mbetur të habitur.  “Si ka mundësi, Koçoja është i martuar!”.  “Nuk e kemi njohur për të tillë!”, kishte thënë një tjetër. “ Po me cilën do të jetë vallë?”, -ishte pyetja që i mundonte të gjithë. Donin të hapnin derën e studios, por në të njëjtën kohë kërkonin të gjenin edhe ndonjë justifikim, që trokitja në derë të dukej si rastësi. Kapja në flagrancë duhej të ndodhte atë çast, sepse unë mund të dilja nga studioja dhe gjithçka do të dështonte. Dikush prej aktorëve e mori guximin të vinte dhe të hynte në studio. Provoi ta hapte derën, por unë e kisha mbyllur me çelës nga brenda. Duke dashur të mos më linin shumë kohë, aktori nisi të thërriste: “Koço hape derën… Koço hape derën… Koço…!”. Të them të drejtën, u tmerrova. Atë çast mendova se mund të kishte rënë zjarr në teatër dhe nëse unë nuk dilja që aty, atëherë do të digjesha i gjallë në studion time. Një çast mbeta i hutuar. Nisa të kërkoj çelësin e derës, po ku dreqin e kisha lënë…. Përsëri u dëgjua një zë që tha: “Lëreni të qetë Koçon, po merret me provat gjenerale!….”.

Përgatiteshim për festivalin e estradave

“Po, kjo gjë ndodhi atë mbrëmje që do të jepnim provën gjenerale. Përgatiteshim për festivalin e estradave, vijon të tregojë aktori Koço Qendro. Konkurimi do të bëhej në Durrës. Të gjithë ishim në ethet e përgatitjes. Sigurisht, dëshironim të ishim më të mirët. Në të njëjtën situatë gjendej edhe regjisori ynë, Mihallaq Luarasi. Edhe atë nuk e mbante vendi. Nga pas derës dëgjova që dikush, tha jo pa ironi: “Neve po na zien koka, ky paska gjetur kohën të mbyllet në studio, por duke e shmangur fjalën “femër”… Në të vërtetë qëndrimi im në teatër  edhe pas provave ishte i pajustifikuar, pasi unë nuk kisha asnjë rol; kisha vetëm dy role tepër të vogla që nuk kishin asnjë rëndësi, madje as që mund të quheshin role. Por ama, ekzistonte edhe një e vërtetë tjetër: deri para disa ditëve kisha patur 5 role, madje mund të them se kisha rolet më të mira. Gjithë ditën jetoja vetëm me personazhet e mia. Mund të them se më shfaqeshin edhe në gjumë. Bisedoja me ta. Ditët kalonin dhe ne pothuajse kishim mbërritur në fund të përgatitjeve. Pas pak ditësh do të gjendeshim në Durrës. Pikërisht në këtë çast ndodhi diçka e çuditshme. Drejtori i teatrit “Andon Zako Çajupi” nxori një urdhër: “Trupa e Estradës të përforcohet edhe me aktorët e trupës së teatrit”. Fill pas kësaj në trupën tonë erdhën  Pandi Raidhi dhe  Dhimitër Orgocka. Ata do të shihnin të gjitha materialet dhe do të kishin të drejtën të merrnin  çdo rol që do t’u pëlqente. Çuditërisht u pëlqyen rolet e mia. Ata të dy m’i morën të gjitha dhe unë mbeta pa asgjë. Nuk them se ishte faji i tyre, ashtu kishte qenë urdhëri, por vetëm unë e di si u ndjeva atë çast kur e pashë veten të zhveshur nga gjithçka, lakuriq. Atë çast nuk kam për ta harruar kurrë, t’i marrësh rolin aktorit, është njësoj si t’i marrësh të dashurën.”

Sebep u bë Mehmet Shehu!

“Dëgjova përsëri zërin nga jashtë studios: “Hape derën…!”. Gjithçka po më ecte ters e më ters. Që nga dita që m’i hoqën rolet kisha qenë i dëshpëruar. Hidhërimi më lexohej qartazi  në fytyrë, në sy, në gjithçka. Ndihesha i fyer dhe i prekur, por nuk kisha çfarë të bëja. T’i marrësh  rolet një aktori nuk ka gjë më të papranueshme. Ndoshta do të kisha mbetur pa asnjë rol dhe jashtë konkurrimit po të mos kishte ardhur në Korçë Mehmet Shehu. Ai kishte parë pambukun të lënë jashtë, në mes të shiut, përpara sheshit të trikotazhit dhe po atë çast kishte dhënë urdhër që të shkruhej një skeç. U ul dikush dhe shkroi diçka, sepse nuk mund të bëhej ndryshe. U quajt skeç, por në të vërtetë ai material vetëm skeç nuk ishte. Përmbajtja e tij ishte ujë dhe asgjë tjetër. Atë rol ma dhanë ta luaja unë. “ Po kjo pikë e zezë!, – thashë me vete, po më japin këtë rol  që të turpërohem”. Të thosha jo, nuk e luaj, nuk isha dhe aq trim, e pranova në heshtje. Trishtimi nuk më hiqej nga fytyra. Vrisja mendjen se si mund të dilja nga kjo situatë, por nuk po gjeja dot rrugëzgjidhje. Ndoshta ishte paramenduar që unë të turpërohesha….”. Nisa të ndjeja nevojën të bisedoja me dikë që të largoja dëshpërimin tim. Madje që nga ajo ditë kisha nisur të hyja i vetëm në studion time. Do t’ua tregoj më poshtë se si u ngatërruan gjërat. Fatmirësisht u vendos të shkruhej edhe një material të tjetër, ku do të ironizoheshin njerëzit e fesë. Skeçi u shkruajt, por mua më dhanë rolin e kardinalit, i cili nuk kishte asnjë fjalë. Çfarë të bëja me të?! Mbeta me dy role të vogla dhe të dobëta. Megjithatë, filluam provat. Në çdo moment isha i ftohtë. Tashmë isha unë ai që po luaja rolin e ironisë me drejtuesit e teatrit. Sa herë që vinin dhe më shikonin, shprehnin mendimin se roli i kardinalit duhej hequr, pasi Koço Qendro nuk po sillte asgjë të re me atë rol. Në të vërtetë unë kisha filluar t’i bëja provat fshehurazi. Kur të gjithë largoheshin nga teatri, unë nisja nga provat e mia. Megjithatë, fillimisht shkova te aktori  Dhimitër Trajçe, sepse ai kishte një album të madh dhe i kërkova të më gjente figurën e ndonjë kardinali. Kur ai ma gjeti një të tillë u hodha përpjetë nga gëzimi. Shkova te piktori Kostaq Tushi dhe i kërkova të ma pikturonte. Sakaq ai mori penelin dhe e hodhi në letër. Pas kësaj ia nisa seriozisht: zgjodha veshjen, makiazhin dhe nisa të bëja prova vetë. Mbyllesha në dhomën time që kisha në teatër dhe qëndroja atje për herë orë të tëra me radhë. Pas shumë përpjekjesh u binda se ia kisha dalë mbanë. “Hape derën!“  -u dëgjua sërish zëri nga jashtë.  Unë deri në atë çast e kisha gjetur çelësin. E hapa derën. Të gjithë po më vështronin të habitur. Të gjithë dukej sikur pyesnin veten: “Si është e mundur!… -“Vetëm qenke Koço?“- më pyetën.  -“Vetëm jam“, -u përgjigja.  -“Po çfarë po bën këtu?”,  -më pyetën, por edhe duke vështruar tinëz nga dera e garderobës  së rrobave. Dëshironin të shkonin pranë garderobës, por nuk patën guxim ta hapnin. Nuk dinin si të bënin. U vunë të gjithë në mëdyshje. Si ndenjën edhe pak të menduar, dolën nga studioja njëri pas tjetrit…Pas pak do të fillonin provat gjenerale.

Prova gjenerale

“Kur ishin larguar të gjithë, mbylla derën e studios me çelës dhe zbrita te skena për të luajtur provën gjenerale. Deri para kësaj mbrëmjeje, drejtuesit e teatrit më kishin parë tepër të ftohtë, aq sa po më konsideronin si aktor të dështuar. Megjithatë gjithçka do të vendosej te kjo provë e fundit,  nëse do t’i mbaja rolet,  apo do të m’i hiqnin. Por atë mbrëmje gjithkush mbeti i befasuar. Që në çastin e parë  të pranishmit filluan të duartrokisnin dhe të qeshnin me të madhe. Isha tjetërsuar krejtësisht. Roli im nuk kishte asnjë fjalë, por mjaftonte një e përkulura ime që salla të ngrihej peshë. Rreth meje ishin njerëzit e qeverisë. Ata bisedonin se çfarë duhej të bënin, por nëse unë mblidhja buzët, ata që ata çast e dridhnin bisedën se kuptonin që Papa ishte i pakënaqur. Ndryshimet e papritura e të herëpashershme të deputetëve, (personazheve),  sillnin të qeshura shpërthyese. Nëse unë tundja kokën në shenjë miratimi, atëherë të mëdhenjtë e vendit, i jepnin ton bisedës dhe ideve të tyre, por deri në një çast ama, se unë përsëri shprehja mes pamjes time një pakënaqësi të dukshme dhe që atë çast gjithë ata që ishin rreth meje, tradhtonin idetë e tyre duke u përpjekur t’i ndryshonin ato në përputhje me atë se çfarë mund të mendoja unë. Kalimi nga një çast te një tjetër, përmes një temporitimi të llogaritur mirë, ai skeç që nuk kishte në përmbajtje veçse ujë, u kthye një nga rolet më të mira të atij festivali. Kur shkuam në Durrës, atje me rolin e kardinalit mora vlerësimin “Aktori më i mirë”. Mbaj mend që atë çast u ndjeva i qetë, i lumturuar, sepse i kisha shpëtuar turpit… Të njëjtin sukses do të kisha më pas edhe me rolin e vogël të një kinezi…” . Kjo ishte “femra ime me të cilën më kapën në flagrance”, me të mbeta i dashuruar gjithë jetën time, edhe sot e kësaj dite.”

1985/Nxënësi që u dënua nga Spartak Braho dhe vuajti dënimin si minator në Qafë Bari Nga Kastriot Dervishi

Gjergj Tomor Hani është i datëlindjes 13.5.1969. Më 27.5.1985, ora 23.30, i vetëm tentoi të arratisej nëpërmjet liqenit në zonën e Linit, Pogradec. I pikasur nga ndriçimi i postës kufitare, kur ishte vetëm pak metra nga vija kufitare qëllohet me kallashnikov. Shpëton rastësisht, por dorëzohet për të mos u vrarë. U soll në Durrës. Gjykimi u bë sipas një stili komunist jo në sallën e gjykatës, por para kolektivit të shkollës “Naim Frashëri” me nxënës dhe mësues, në mënyrë që ata ta shihnin mirë “armikun e klasës”. Ishte zgjedhur gjyqtar Spartak Braho, pikërisht ai që në konflikt të plotë interesi, bën pyetje sot për Institutin e Studimeve të Krimeve të Komunizmit.

Sipas Brahos, Gjergj Hani “me veprimin e tij armiqësor, i kundërvihet tërë qëndrimit të rinisë sonë të pastër revolucionare, e cila në këto momente është mobilizuar më tepër se kurrë ta kthejë dhimbjen në forcë, punë e vigjilencë”. Me vendimin nr.77, datë 1.7.1985, Gjykata e Rrethit Durrës, e deklaroi fajtor dhe e dënoi me 5 vjet heqje të lirisë në bazë të neneve 47/gj (arratisja), 11 (përgatitja ose tentativa), 21 (vitet e dënimit), 30/dh (rrethanë lehtësuese). Asnjë vit nuk i uli gjyqtari.

Sipas nenit 21 të Kodit Penal të vitit 1977, “të miturit dënimin me heqje të lirisë e vuajnë në vende të veçanta”. Megjithatë, kjo nuk ka ndodhur. Nuk konsiderohet i mitur (kodi e kish qartë përcaktimit për moshat deri 18 vjet dhe pas kësaj moshe) dhe dërgohet në repartin nr.311 Qafë Bari, në shkelje të plotë me legjislacionin e asaj kohe.

Dënimin nuk mundi ta mbarojë sepse u lirua me dekretin me rastin e 40 vjetorit të shpalljes së republikës komuniste. Gjergj Hani u lirua më 13.1.1986. në fletën e tij të lirimit shënohej nga komanda e Repartit nr.311 Qafë Bari se ishte me profesion nxënës. Vitin pasues nga lirimi, Gjergj Hani u arrestua përsëri.

Kur “njollat ne biografi” të asgjesojnë publikisht! Nga Av.Denisa Daka

Nje shfaqje unikale e Kryepolicit te Tiranes sot do te mbahet mend gjate ketu!

Kur per here te pare kam pare videon ne te cilen demonstrohej dhuna e pashoq ushtruar kundra nje minoreni, dite te tera kam qene e trazuar…!

Kur kam mesuar se nena e atij djaloshi rriste e vetme ate femije sebashku me dy vocerrake te tjere, jam trazuar disafish me shume….!

Ajo zonje, mijera zonja te tjera, une gjithashtu, kemi pritur pergjate ketyre diteve nje ndjese publike nga uniformat blu paskesaj, dorezimin para drejtesise te personave pergjegjes gjithashtu.

Ndersa nje tjeter shfaqje dhune na u perplas ne fytyre serish sot.

Ne vend te ndjeses nje kryepolic i cili paguhet me taksat tona, kryqezoi, dhunoi e masakroi publikisht sot nje grua-nene, duke e njollosur publikisht ne shkelje te detyres e çdo norme te pranuar, duke e vrare disa here rradhazi para femijeve te saj posaçerisht.

Ne vend te ndjeses nje krypolic sot, justifikoi me te gjitha menyrat dhunen e ushtruar kundra nje minoreni para dhjetra deputeteve, ndersa askush ne ate foltore nuk ia nderpreu fjalen, askush nuk i terhoqi vemendjen per kete shfaqje te paprecedent, askush nuk kerkoi doreheqjen e tij paskesaj.

Ne vend te ndjeses nje kryepolic sot vendosi t’u jape nje mesazh te gjithe qytetareve te ketij vendi, qe denoncimi i dhunes, arbitraritetit, paligjshmerise a shkeljes se te drejtave, do te konsiderohet i papranueshem, ndersa denoncuesit me “njolle ne biografi”, do te perballeshin me nje set demesh paskesaj.

Nuk u gjinden kurre mundesi ne fakt per te suportuar keto gra-nena te cilat rrisin te vetme femijet e tyre, keto gra-nena te cilat per shkak te kushteve a fatit te mbrapshte, u perballen me veshtiresi ekstreme pergjate rritjes se femijeve, duke shitur dhe gjakun e trupit per t’i pare femijet t’u rriten para syve…!

Asnje deputete pergjate 30 viteve nuk propozoi kurre qe ne buxhetin e shtetit te ish nje ze i posaçem per keto gra-nena, te cilet rrisnin te vetme femijet e tyre, ne nderim te jetes e perpjekjeve te tyre titanike, per femijet e tyre posaçerisht.

Nje shoqeri buliste si kjo jona, nuk i perkrahu kurre keto gra-nena, por i shtyu, paragjykoi e dhunoi ne te gjitha format, pa dashur t’u zgjase kurre doren per ndihme!

Uroj fort qe kjo zonje, nene e tre femijeve te mitur, te gjeje nje avokat te mire e t’u tregoje vendin te gjithe atyre qe e trazuan, paragjykuan, dhunuan e masakruan publikisht.

Detyrim per te vegjlit e saj kryesisht e per te gjitha nenat e minorenet qe gjinden te pambrojtur e pa ze ne kete vend.

Ky drejtues policie nuk mund ta mbaje serish kete rrobe veshur…!

 

 

Enriko Veizi dhe talenti i tij Nga Gëzim Llojdia

Deklarata: Më mirë me pranga dhe me miq, se sa në kopshte dhe me armiq. Dënimi për sabotim me Lipe Nashin, Koço Plakun, Petraq Xhaçkën, Niko Koçobashin dhe Beqir Aliajn

Dossier/ Për Enriko Veizin dhe talentin e tij:  Më mirë me pranga dhe me miq se sa në kopshte me lule dhe me armiq

Ishte karikaturist e dënuan për sabotim me Lipe Nashi, Koço Plaku, Beqir Aliaj, Niko Koçobashi, Petraq Xhaçka

 

1.

Artist si Enriko Veizi lindën jetuan në vite të vështira. ”Brezi i humbur”, po shuhet dalëngadalë. Inxhinieri dhe karikaturisti Enriko Veizi i mbylli hesapet më këtë botën tonë mizore dhe  me jetën tokësore. Në parajsë ka të tjerë  ligje. Shpirti atje, i endur përballë dilemës, të rikthehet në trupa të tjerë,  nuk e ka lehtë të vendosë të kthehet atje, në tokën, vendin e tij, diktaturë apo liri?

2.

Prof. Dr. Hazbi Shehu shkruan: Enriku gjendjen e tij shpirtërore e shprehte ne art. Ai ishte i sinqertë dhe i ndershëm. Bukuria më e madhe qëndronte në thjeshtësinë e tij. Ai nuk fliste kurrë për veten. Regjimi “simpatik” komunist e dogji Enrikun jo vetëm si trup, por dhe si shpirt. Nga shtypja lind veç turpi dhe shkatërrimi. Nuk djeg flaka aq shumë kur në kashtë bie zjarr; se sa djeg ahu i njeriut që ia bën jetën varr. Më mirë me pranga dhe me miq se sa në kopshte me lule dhe me armiq. “Njerëzve foli ëmbël dhe jo me thumb”, thoshte Enriku, “dhe atë që do paqen mos e prit me plumb. Ruaju nga gjembat, mblidh lule, se ato janë të pastra dhe nuk kanë djallëzi, por vetëm dashuri.” Kur e burgosen ai nuk kundërshtoi, as nuk pyeti, vetëm zgjati duart dhe ata i vunë prangat.

I dashur Enrik, ty të burgosen se karikaturat e tua përhapnin dashuri midis njerëzve. Ato ishin te gatuara me shpirt, me tru, me zemër dhe shprehnin jetën e popullit, punën dhe vuajtjet e tij. Njerëzit duke i analizuar qeshnin, kënaqeshin dhe shpreheshin “është i talentuar ky djalë”. Nuk mund të duronte Enver Hoxha dy rryma, dy burime. Populli duhet të studionte vetëm udhëzimet e partisë dhe veprat e tij dhe si rrjedhojë autori i këtyre karikaturave duhej eliminuar. Enriku punonte në Institutin Gjeologjik të Naftës në projektimet e puseve të naftës. Kështu shkaku për ta dënuar ishte i qartë dhe i besueshëm. Ata donin të burgosnin shpirtin e Enrikut, mendimet e tij dhe jo trupin. Po a burgosen mendimet?! Karikaturat ishin shpërndarë në të gjithë Shqipërinë. ….

3.

Gazeta letrare artistike: “Drita” më 6 gusht 1967, gazeta e Lidhjes së Shkrimtare dhe Artistëve të Shqipërisë sjell shkrimin e parë që flet për talentin dhe shpërthimin e një artisti  si Enriko Veizi. Shkrimi shoqëruar më fotografi është shkruar nga karikaturisti i mirënjohur, Zef Bumçi. “Sot në fushën e karikaturës militojnë me dhjetëra karikaturistë, të cilët me krijimet e tyre japin një kontribut të çmueshme në zhvillimin e këtij arti aq të dashur për masat tona punonjëse”, thotë Z.Bumci. Më tej ai thotë: “Një ndër të rinjtë, që i është kushtuar me pasion këtij arti, këto vitet e fundit, është edhe inxhinieri gjeo-fizik që punon në Patos, Eriko Veizi. Në kuadrin e 25 vjetorit të ditës së shtypit  tonë popullor, Lidhja e Shkrimtarëve dhe Artistëve, hapi në sallën e klubit të saj një ekspozite me karikatura të tij.”

4.

Zef Bumçi  duke vlerësuar artin e tij  në fushën e veçantë të karikaturës.   përveç klisheve të zakonshme për artin e kohës, thotë: “Në punimet e Eriko Veizit të bie menjëherë në sy thjeshtësia, qartësia dhe mbi të gjitha përmbajtja e shëndoshe ideo-politike. Ai punon midis punëtorëve naftëtarë, njeh mirë shpirtin  revolucionar të popullit dhe duke zbatuar vijën e partisë në art, ka vënë në  shënjestër bartësit e mbeturinave, zakoneve prapanike, ka stigmatizuar të metat dhe fenomenet negative që dëmtojnë shoqërinë tonë socialiste, ka goditur e satirizuar armiqtë tanë të çdo kallëpi. Në interpretimin e ngjarjeve ndërkombëtare, ai me mprehtësi   godet drejt në shenjë  në mënyrë marksiste-leniniste« ashtu siç na mëson Partia. Nga pikëpamja artistike, karikaturisti Enriko Veizi, që nga koha fillimit të tij e deri më sot, duke botuar punimet në revistën Hosteni, në gazeta dhe revista të tjera, ka bërë  mjaft përparime. Kjo të jep të  kuptosh, se  përveç pasionit, ai   ka edhe vullnetin për studim. Këtu do të ishte me vend t’i vinim në dukje, që  të  largohej nga ndonjë  formë gjoja  e veçantë  që është përdorur në artin e karikaturës më parë, siç  është  p.sh., paraqitja e duarve të njerëzve me tre gishtërinj e ndonjë  formë tjetër, në mënyrë që  vërtet të   përcaktojë definitivisht stilin e tij krejt origjinal, tërheqës dhe elegant. Ekspozita ka shumë punime të mira. Qoftë  për sa i përket problemeve shoqërore, siç janë  p.sh  një  karikaturë për dembelin kur ha e kur punon apo dy karikatura për autokritikën etj, qoftë ato me probleme ndërkombëtare si p.sh., një karikaturë e Xhonsonit në kafaz me bishat, e tjera, përfundon artikulli i të mirënjohurit në këtë fushë, Zef Bumci për një talent që po lindte në këtë fushë.

6.

Piktori, Qemal Agaj te një gazetë e përditshme në intervistën dhënë A. Aliut thotë: Ishin vitet 1976-1977, ku pas valës së arrestimeve dhe burgosjeve, në industrinë e naftës, nisi spastrimi nga “armiqtë” dhe sabotatorët”. Ishte koha kur partia “fabrikonte grupe armiqësore”. Mua, si me biografi të keqe, më njoftuan se duhej të largohesha nga Patosi. Pa dyshim, nuk e prita mirë; ku të shkoja, pa punë, pa shtëpi, ndërkohë kisha familje dhe djalin tre vjeç, pa harruar këtu  mbiemrin tim, që në Vlorë tingëllonte si kambanë alarmi. Por kur mendoja  se mjaft drejtues dhe inxhinierë të njohur, si Lipe Nashi, Koço Plaku, Beqir Aliaj, Niko Koçobashi, Petraq Xhaçka dhe njeriu që aq shumë admiroja, Enriko Veizi, u arrestuan dhe u burgosën, ishte e turpshme të ligështohesha. Nuk mund të harroj çastin, kur për të diskretituar këta “sabotatorë”, i sollën me pranga në sallën kryesore të këtij pallati me më se 600 vende. Njoftimi ishte bërë disa ditë më parë. Një hije mortore kishte rënë mbi qytet. Te dera  kryesore, midis shpatullave  te njerëzve, vura re në podium të arrestuarit, të shpërfytyruar, me pranga në duar. Kur përfaqësuesi i (ç) drejtësisë filloi të shqiptonte emrat, britma e një të porosituri trushplarë, “në litar’’, u shoqërua nga dhjetëra të tjera. Nuk dëgjohej gjë tjetër veç një turmë që thërriste: “Në litar, në litar…”. M’u duk sikur do të shpërthente salla. Rrëqethëse…!

In memoriam Fiqiri Llagami, gazetari me Sorbonë viktimë e diktaturës totalitariste Nga Beniamin Bakalli

Sa herë qe shoh këtë foto, m’kujtohen historitë që dëgjoja gjatë fëminisë sime në shkollë, nga mësusit e edukuar me frymën komuniste alla Paskal Milo

Se i “gjetëm tironcit me nallone” e të pa shkollu, e që civilizimin na e paskan prurë komunistat

Kjo propogande anti tironce, ka lidhje me mentalitetin fshatarë komunist, e me vjen keq kur lexoj dhe postime të idiviteve që punojnë në insitucione për “zbardhjen e krimeve komuniste” postime të frymëzuara nga mendësi komuniste

Në këtë foto të fund viteve 30 është z Fiqiri Llagami me zonjen e tij Hedije Sharra Llagami

Lindur në Tiranë më 1913.

Nga një familje nacionaliste me ndjenja të forta atdhedashurie

Për birin e rilindasit Myslim Llagami edhe fashizmi edhe komunizmi nuk ishin mbartësit dhe realizuezit e çështjes gjithë-kombëtare

Studimet e larta i kishte mbaruar për gazetari në universitetin e Sorbonës në Francë.

Gjate luftes krijoi një reviste nacionaliste “Shqypnia”.

1945 e arrestuan dhe e denuan 20 vjet burgim

Me akuzën, Mrojtës dhe bashkëpuntor i nacionalizmit Shqiptarë

Si gazetar gjatë viteve të luftës ka hedhur vrer ndaj komunizmit,

Ata e cilësuan si bashkëpunëtor të Rexhep Mitrovices

Lirohet nga burgu në vitin 1959.

Pas burgut Fiqiri Llagami vazhdoi ta mbajë hartën e Shqipërisë Etnike në një nga dhomat e shtëpisë së tij në Tiranë

1976 e arrestuan përsëri, publicistin që besonte në bashkimin e trojeve shqiptare.

Vdiq në burg 1978

Të djathtën nuk mund ta bëjnë fshatarët

E djathta don elita

Me respekt
Beniamin Bakalli

“Neue Zürcher Zeitung”: Kurti synoi t’i japë fund klientelizmit

Gazeta zvicerane thekson se Gjykata Kushtetuese në Kosovë i dha të drejtë presidentit Hashim Thaçi, i cili konsiderohet përgjegjës për plaçkitjen e shtetit.

Në numrin e së shtunës gazeta e njohur zvicerane “Neue Zürcher Zeitung” shkruan se Gjykata Kushtetuese në Kosovë ka hapur rrugën për krijimin e qeverisë së re.

Gjykatësit thanë se presidenti Hashim Thaçi nuk e shkeli Kushtetutën kur në fund të prillit me dekret ngarkoi partinë e dytë për themelimin e qeverisë. Partia e Kurtit nuk propozoi një kandidat të ri për kryeministër dhe kërkoi zgjedhje. Në rast zgjedhjesh Kurti ka shanse të mira të rrisë përkrahjen. Pakënaqësia te populli pas rrëzimit të qeverisë ishte e madhe, shkruan gazeta zvicerane. Tani i është hapur rruga LDK-së, partneres së deritanishme të Kurtit, për të themeluar qeverinë.

“Neue Zürcher Zeitung” thekson se konflikti mes kryeministrit Albin Kurti dhe presidentit Hashim Thaçi u ashpërsua pasi Thaçi dhe LDK së bashku u angazhuan për shpalljen e gjendjes së jashtëzakonshme pas përhapjes së pandemisë. Në gjendje të jashtëzakonshme Thaçi do të kishte kompetenca shtesë. Gazeta thekson se Thaçi i përket establishmentit që dominon politikën e Kosovës që nga lufta dhe konsiderohet përgjegjës për plaçkitjen e vendit.

Në vendin mbase më të korruptuar të Europës, Albin Kurti synoi t’i jap fund klientelizmit dhe të fillojë reforma të thella.

Suksesi i Kurtit në zgjedhjet e tetorit tregoi se kosovarët janë neveritur me elitat e vjetra. Kurti është politikan karizmatik, i cili demonstron një vetëbesim ndaj fuqive mbrojtëse perëndimore. Në luftën interne për pushtet Washingtoni përkrah hapur Thaçin, të cilit i beson më shumë se Kurtit se do të arrijë një kompromis me Serbinë. Në vitin 2018 Thaçi dhe presidenti serb Aleksandër Vuçiq hodhën në opinion idenë kontraverse të shkëmbimit të territoreve. Siç zbuloi këtë javë platforma hulumtuese BIRN qeveria e Kosovës pagoi madje një zyrë në Paris për të propaganduar idenë e prekjes së kufijve.

Le Matin (1921)- Më shumë së një vit pas vrasjes, trupi i Esat Pashës gjendet ende në morg, në fillim të rrugës Aubervilliers, në Paris

Esat Pasha në Paris (Excelsior, 4 prill 1916, fq.5) – Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 29 Maj 2020

 

“Le Matin” ka botuar, të martën e 25 tetorit 1921, në faqen n°2, një shkrim në lidhje me trupin e pajetë të Esat Pashë Toptanit, më shumë se një vit pas vrasjes, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

 

Trupi i Esat Pashës është ende në morg

Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Kujtojmë ende vdekjen e gjeneralit Esat Pasha, ish-diktatorit të Shqipërisë, i cili, më 13 qershor 1920, u vra me revolver, në rrugën Rivoli, nga një prej bashkatdhetarëve të tij.

 

Trupi i gjeneralit fatkeq u transportua më pas në hotelin që kishte marrë me qira, Vila Said, dhe mbeti aty dy ditë, i ekspozuar në një katafalk. Pastaj, në pritje të ardhjes së gruas së tij, e cila do të vendoste për datën e varrimit, trupin e gjeneralit shqiptar e dërguan në morgun e qytetit të Parisit.

 

Por, pasi familja e tij që jeton jashtë vendit nuk e ka kërkuar kurrë trupin e tij, Esat Pasha është akoma duke pritur, midis katër fletëve plumbi dhe katër dërrasave abanozi, në fillim të rrugës Aubervilliers, që ta dërgojnë në shtetin e tij.

 

Në morg, na deklaruan :

 

— Ne nuk kemi pse të shqetësohemi për gjeneralin. Ai është në një sallë të ajrosur mirë dhe po presim vetëm një fjalë nga gruaja e tij që ta nisim me tren në destinacion të Shqipërisë. Ne marrim çdo muaj, përmes një banke, 45 franga të parashikuara nga rregullorja për kujdesjen e trupit. Ne nuk kërkojmë më shumë…

 

— Por, për sa kohë ju mund të mbani arkivolin ?

 

— Rregullorja nuk parashikon një datë. Ne do ta mbajmë atë për aq kohë sa familja paguan. Dyqind vjet, në qoftë se i pëlqen të paguajë 45 franga gjatë dymbëdhjetë muajve për dy qind herë…

 

— Po sikur familja të mos paguajë më ?

 

— Atëherë do ta varrosnim trupin në “transhenë e lirë”…

Të mbrohemi nga kori i korbave!! – Nga Skënder MULLIQI

Moti po jetojmë në iluzione së në Kosovë do të bëhët mirë.Moti janë lënë anash proceset demokratike dhe shteti ligjor.Kurrë deri më sot nuk patem qeveri e cila vërtetë paraqiti udhëheqjen e popullit. Patem elita qe i qmontuan kerkesat e popullit.Në Kosovë kemi ardhur në një situatë kur demokracinw e mbetur ta mbrojmë më të gjitha mjetet në disponim.Nese e shikojmë kronologjinë e ngjarjeve në menyrë metaforike e kemi përjashtuar dhe e kemi terrorizuar veten më elita politike të dobëta dhe korruptive .Kjo ishte mos përgjegjësi ndaj të ardhmës tonë , e kemi pasur solucione shumë më të mira. Kemi bërw gabime të mëdha konceptuale , gabime me sinqeritetin tonë të tepruar, karshi atyre që i votuam.Patem ecejake të dobëta të proceseve politike dhe veqmas të atyre ekonomike –sociale.Kosova është futur në apati shoqërore , në laborator eksprimentimi socio-polititik , duke na dërguar kolektivisht në totalitarizëm . Ende qytetarët nuk e kan mësuar mirë se demokracia po zhbëhet .Çdo ditë po ndwgjojmë fjalime retorike tw pushtetmbjatëseve, që nuk kan asgjw të përbashkët më jetën dhe as më prosperitetin e shtetit të Kosovës. Na kan suspenduar nga jeta politike , nga të mirat materjale shoqërore , dhe shumë na kan abrogu edhe nga të drejtat elementare njerëzore.Kjo klasë politike nuk e sheh vetën si shërbyese të popullit .Dhe , shtrohet pyetja ,ku janë gjithë këta intelektualë , njerëz të artit e të kulturës ,që po heshtin e punwt gjithnjë po na keqësohen në çdo aspect? Ka shumë alternativa që ta ngrisin zërin e tyre, e nuk po e bëjnë që dy decenie në përballje më regjimet autokratike. Çka kemi tu thëmi fëmjëve tanë ? Ku kemi qenë dhe çka kemi bërë për gjithë këto vite, që mos të lejojmë të jetojmë më autokratë? Veq nese dëshirojmë më e rrejtë apo mashtruar.Kjo nuk mund të bëhët, sikur nuk mund të ndodhë që të shlyejmë të vertëten e heshtjës , disa të servilitetit dhe poshtërimit nga pushtetet antipopullore .Ishte dashur një vetëdijësim shumë i madh , që rrenat dhe mashtrimet qyqare të këtyre pushteteve të mbesin prapa shpinës tonë. Kjo nuk bëhet pa angazhime në jetën shoqërore e politike, pa ngritje të zërit të arsyes qytetare.Poshtërimi që po ju bëhët shumicës nga elitat banditeske ishte dashur të marrin fund.Intelektualët dhe akademikët më heshtjën e tyre , ju kan mundësuar njerëzve të politikës të “pshurin” mbi ta, si argetim qasti?! Ndoshta unë edhe gabojë, së dikujt mund ti duket së po jeton fort bukur, edhe pse mbi kokë i qendron diktati. Po vdesim nga heshtja? Nuk po pyesni së sa po na kushton kjo heshtje, kur Kosova po shëndrrohet në zhumbuz, mbi bazat kombëtare dhe ideologjike.Largimet masovike nga vendi, diskriminimet , izolimi nga bota demokratike,e shumë probleme të tjera të pazgjidhura.Të gjitha këto probleme natyrisht së kërkojnë njw zgjidhje.E gjithë kjo e keqe po na duket së është okej! Një popull i tërë po grahet si shtaza dhe po burgosët?! Dhe, gjithë këto të zeza po na rrahin prapanicën , shpinën dhe kokën, më mundin dhe më djerësn tonë. Me paratë tona ?! Dhe, cila është alternativa? Të largohemi nga vatrat tona shekullore, apo të shkojmë në “ baushtellat” gjerman.Kjo është e tmershme dhe e pafalshme .Na e kan ndaluar jetën në kohë të pacaktuar.Vëllezër , motra , shokë, kolegë, punëtor… demokracia dhe liria po na shëmbet nën këmb.Po na shëmbin të paditurit ministra , deputet deri në krye te shtetit.Të qendrojmë afër dhe bashkë më popullin…Të mbrohemi nga kori i korbave!!

Pse imitimi i Jugosllavisë së Titos prej Serbisë është i destinuar të dështojë – Nga JANUSZ BUGAJSKI

Teksa SHBA dhe BE nxisin rifillimin e bisedimeve midis Serbisë dhe Kosovës, qeveria serbe po e shfaq veten si fuqinë më të rëndësishme të Ballkanit. Sidoqoftë, nëse Serbia vazhdon të zhvillojë lidhje të ngushta me Rusinë dhe Kinën,  imitimi i Jugosllavisë së Titos prej Beogradit është i destinuar  të dështojë.

Që nga rënia (prej pushtetit) e Millosheviçit njëzet vjet më parë, qeveritë pasuese në Beograd janë përpjekur të rrisin rëndësinë e Serbisë duke kopjuar politikën jugosllave të mos rreshtimit. Por, në përpjekjen për të mbajtur në ekuilibër (marrëdhëniet) me SHBA-në, BE-në, Rusinë dhe Kinën, Serbia rrezikon të përkeqësojë marrëdhëniet e saj me secilin prej (këtyre) partnerëve dhe të zhytet në izolim ndërkombëtar.

Të gjitha vendet e tjera të Ballkanit Perëndimor, përveç gjysmës së Bosnje-Hercegovinës, i kanë zgjedhur pa mëdyshje aleancat e tyre gjeopolitike dhe destinacionet kombëtare: NATO dhe BE. Serbia mbetet e mbërthyer në një vorbull të kohës, në të cilën Rusia, Kina, Europa dhe Amerika konsiderohen si ekuivalente dhe zyrtarët qeveritarë janë përpjekur për (të fituar) avantazhe duke i vënë ato kundër njëri-tjetrit.

Kur përballet me shtetet e NATO-s, Serbia i tregon si më të pakta marrëdhëniet e saj me Rusinë dhe Kinën dhe pretendon se zhvillon më shumë stërvitje ushtarake me Aleancën e Atlantikut të Veriut sesa me forcat ruse. Kur përballet me Moskën, Beogradi thekson se marrëdhëniet e tij me NATO-n si janë thjesht teknike dhe e portretizon Aleancën si agresor dhe Rusinë si një vëlla sllav e ortodoks dhe mbrojtës kombëtar.

Lidhjet me Moskën kanë vijuar të zgjerohen nën presidentin Aleksander Vuçiç, edhe kur përfaqësuesit e qeverisë pretendojnë se këto politika janë trashëguar nga administratat e mëparshme.  Me zyrtarët perëndimorë, Beogradi pretendon se ka frikë të kufizojë lidhjet me Rusinë për shkak të kundërshtimit të brendshëm nga grupet nacionaliste dhe kisha ortodokse, të cilët kërkojnë një aleancë strategjike më të afërt me Rusinë. Në të vërtetë, qeveria e Vuçiçit nuk përballet me asnjë kundërshtim politik të unifikuar a të fuqishëm dhe ka goditur çdo rezistencë ndaj politikave të saj.

Megjithë kundërshtinë e fortë të BE-së, nën (drejtimin e) Vuçiçit, Serbia ka nënshkruar një marrëveshje të tregtisë së lirë me Bashkimin Ekonomik Euro-Aziatik të udhëhequr nga Moska. Kështu, ajo i është bashkuar një pjese të vogël të shteteve post-sovjetike që i qëndrojnë besnikë Moskës. Ajo ka refuzuar vazhdimisht t’i bashkohet regjimit të sanksioneve të vendosura kundër Rusisë për pushtimin dhe copëtimin e Ukrainës nga ana e saj. Dhe ajo ka blerë armatime të rënda nga Moska, përfshirë sistemet anti-avionë, pavarësisht paralajmërimeve për sanksione nga Shtetet e Bashkuara.

Beogradi vazhdon të zgjerojë “qendrën humanitare” në jug të Serbisë me shërbimet e inteligjencës së Rusisë, edhe pse nuk i ka ofruar asaj zyrtarisht statusin diplomatik. Qendra i mundëson inteligjencës ruse mbledhjen (e informcionit) nga të gjithë rajonet e Ballkanit. Në sferën ekonomike, Serbia i përmbahet me besim naftës dhe gazit rus. Pjesa e dytë e gazsjellësit Turk Stream të Gazprom do të kalojë përmes Serbisë, e cila është tashmë e varur nga Moska për gaz natyror dhe shumica e kompanisë së saj më të madhe të naftës, Naftna Industrija Srbije, është në pronësi të Gazprom.

Ashtu si Jugosllavia, Beogradi i manipulon lidhjet e tij me Moskën për të përfituar nga Brukseli dhe Uashingtoni. Duke kërcënuar Perëndimin me një kthesë më gjithëpërfshirëse drejt Lindjes, qeverisja e Vuçiçit kërkon lëshime nga BE dhe më shumë  tolerancë për kontrollin që partia në pushtet ushtron mbi institucionet shtetërore. Ajo gjithashtu kërkon të dobësojë shtetësinë e Kosovës si dhe kërkesat e BE-së për të “normalizuar” marrëdhëniet me Prishtinën.

Ndërsa tensionet mes Kinës dhe SHBA rriten në mënyrë dramatike, Beogradi gjithashtu vazhdon të kërkojë lidhje më të ngushta me Pekinin. Investimet dhe huatë e Kinës për Serbinë i lënë pas ata në të gjitha shtetet e tjera të Ballkanin dhe tashmë i tejkalojnë 9 miliardë dollarë. Kjo e ka rritur ndjeshëm borxhin e Serbisë ndaj Pekinit, e borxhet e larta ndaj kompanive të mbështetura nga shteti kinez shndërrohen në kapitale politike që do të garantojnë se, në arenën ndërkombëtare, Beogradi do ta mbështesë diplomatikisht Kinën.

Nëse qeveria e Vuçiç vazhdon politikën e saj pro-Kinë, edhe teksa tensionet midis SHBA-së dhe Kinës përshkallëzohen, atëherë ai rrezikon të largohet nga administrata Trump, në një kohë kur dëshiron të përdorë Shtëpinë e Bardhë për të eleminuar pavarësinë e Kosovës. Beogradi gjithashtu rrezikon rrugën e tij drejt anëtarësimit në BE, meqë në daljen nga pandemia Brukseli ka të ngjarë të këmbëngulë për kufizim të ndikimit ekonomik të Pekinit në Europë, pasi tashmë e ka shpallur Kinën “rival të sistemit” dhe “konkurrent strategjik”.

Neo-Jugosllavizmi i Serbisë,në fund të fundit, do të dështojë jo vetëm sepse, ndryshe nga Jugosllavia e Titos, nuk është një shtet me rëndësi të madhe apo një lojtar kryesor në skenën ndërkombëtare. Ajo do të dështojë parësisht sepse ndikimet e Rusisë dhe Kinës në mbarë Europën ka të ngjarë, që pas daljes nga pandemia,  të bien. Nëse Serbia zgjedh që të mos rreshtohet me BE-në dhe NATO-n dhe të kualifikohet për anëtarësim në të dy organizatat, ajo do të lihet jashtë në të ftohtë.

Dita71, Albania

SERBIA’S FAILINGNEO-YUGOSLAVISM

Janusz Bugajski, 29 May 2020

As the U.S. and the EU push for restarting talks between Serbia and Kosova, the Serbian government is posing as the most essential power in the Balkans. However,Belgrade’s imitation of Tito’s Yugoslavia is bound tofail if Serbia continues to develop close ties with both Russia and China.

Since the ouster of Milosevic twenty years ago, successive governments in Belgrade have tried to raise Serbia’s stature by replicating the Yugoslav policy of non-alignment. But in trying to balance the U.S., the EU, Russia, and China, Serbia risks aggravating its relations with each partner and sinking into international isolation.

All other countries in the Western Balkans, except half of Bosnia-Herzegovina, have unequivocally chosen their geopolitical alliances and national destinations – NATO and the EU. Serbia remains stuck in a time vortex, in which Russia, China, Europe, and America are viewed as equivalent and government officials have sought advantages by playing them against each other.

When dealing with NATO states, Serbia underplays its relations with Russia and China and asserts that it conducts more military exercises with the North Atlantic Alliance than with Russian forces. When dealing with Moscow,Belgrade plays down its relations with NATO as merely technical and portrays the Alliance as an aggressor and Russia as an Orthodox Slavic brother and national protector.

Connections with Moscow have continued to expand under President Aleksander Vucic even while government representatives claim that these policies were inherited from previous administrations. Belgrade contends among Western officials that it is fearful of curtailing ties with Russia because of domestic opposition from nationalist groups and the Orthodox Church who seek a tighter strategic alliance with Russia. In reality, Vucic’s government faces no unified or strong political opposition and has cracked down on any resistance to its policies.

Under Vucic, Serbia has signed a free trade agreement with the Moscow-led Eurasian Economic Union, despite strong opposition from the EU. It has thereby joined a handful of post-Soviet states that remain loyal to Moscow. It has consistently refused to join the sanctions regime imposed against Russia for its invasion and partition of Ukraine. And it has acquired heavy weapons from Moscow, including anti-aircraft systems, despite warnings of U.S. sanctions.

Belgrade continues to expand the “humanitarian center” in southern Serbia with Russia’s intelligence services even though it has not afforded it formal diplomatic status. The center enables Russian intelligence gathering throughout the Balkan region. In the economic arena, Serbia maintains its reliance on Russian oil and gas. The second leg of Gazprom’s Turk Stream gas pipeline will traversethrough Serbia, which is already dependent on Moscow for natural gas and its biggest oil company, Naftna Industrija Srbije, is majority-owned by Gazprom.

Much like Yugoslavia, Belgrade manipulates its ties with Moscow to gain advantages from Brussels and Washington. By threatening the West with a more comprehensive turn toward the East the Vucic government seeks concessions from the EU and greater tolerance for the control of the ruling party over state institutions. It also seeks to weakenKosova’s statehood and dilute EU demands that it “normalize” relations with Prishtina.

Belgrade also continues to pursue closer ties with Beijing as tensions rise dramatically between China and the U.S. China’s investments and loans to Serbia dwarf all other states in the Balkans andnowexceed $9 billion. This has significantly increased Serbia’s indebtedness to Beijing,in which high debts to Chinese state-supported companies are transformed into political capital that willguarantee Belgrade backs China diplomatically on the international arena.

If the Vucic government continues its pro-China policy, even while tensions between the U.S. and China escalate, then it risks alienating the Trump administration at a time when it wants to leverage the White House to eliminate Kosova’s independence. Belgrade also risks its path toward EU accession, as in the wake of the pandemic Brussels is likely to push for limiting Beijing’s economic influence in Europe, having already declared China a “systemic rival” and “strategic competitor.”

Serbia’s neo-Yugoslavism will ultimately fail not only because it is not a pivotal state, unlike Titoist Yugoslavia, or a major player on the international stage. It will fail primarily because both Russia’s and China’s inroads throughout Europe are likely to decline in the wake of the pandemic. If Serbia chooses not to closely align with the EU and NATO and qualify for membership of both organizations then it will be left out in the cold.

“Do iu heqim qafe”! Zbardhen kërcënimet e bandës së Avdylajve ndaj policëve dhe fotot e sherrit te “313”

Gazetarja Klodiana Lala zbardh për “BalkanWeb” dosjen e bandës së Avdylajve dhe fotot e tyre te burgu “313”, kur përplasen me policinë.



Në dosjen e siguruar nga gazetarja Lala zbulohen dhe kërcënimet që anëtarët e bandës “Avdylaj” iu drejtojnë policëve. “BalkanWeb” sjell një pjesë të këtyre kërcënimeve me jetë, ku në një moment një anëtar i bandës iu thotë policëve ta mbajnë mend fytyrën e tij, pasi do t’i heqë qafe.

“Ty të njoh se më ke shoqëruar për vizitë në spital. Nuk i kontrolloni dot Avdylajt. Për 10 ditë unë jam jashtë, mbaje mend fytyrën time, do t’iu heqim qafe”, janë disa nga kërcënimet e bandës së Avdylajve ndaj policiëve në burgun e sigurusë së lartë.

Një ditë më parë, gazatarja Lala raportoi se drejtori i Burgjeve kishte urdhëruar izolimin në një sektor të posaçëm të anëtarëve të bandës “Avdylaj”, pas sherrit së këtyre të fundit me policinë dhe një shtetas italian.

Nga ana e saj, Gjykata e Tiranës doli pasditen e djeshme kundër vendimit të drejtorit të Burgjeve, Agim Ismaili, për izolimin e Avdylajve, duke e cilësuar këtë një vendim jo të drejtë në përputhje me ligjin.