VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Astrit Patozi luan bixhoz në Kazino – Nga Elida Buçpapaj

By | July 21, 2017
5 Comments
  • author avatar
    M Nela 2 years ago Reply

    Quo vadis kështu Shqiperi?
    Duket se kane vendosur te realizojne objektivin e pashpallur te “Rilindjes” mavi – Shqiperia Nje Milion.

    Vetem shikoni sa shqiptare ne vit e braktisin Shqiperine?! Konkluzioni arrihet lehte.

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 2 years ago Reply

      E dhimbshme shume M Nela. Ju pershendes.

  • author avatar
    Anonymous 2 years ago Reply

    Shume mire per shkrimin per Patozin . Tani beni gati artilerin e rende:1) Sot,Trupi gjykues në Gjykatën e Tiranës ka dënuar kompaninë CEZ-DIA të Kastriot Ismailajt që t’i paguajë kompanisë shtetërore të energjisë OSHE, plot 9.5 milionë euro. Kjo është një shifër e vogël, krahasuar me humbjet që ka pasuar shteti shqiptar në gropën e madhe të privatizimit të OSHE-së në vitin 2009. Sa për ilustrim, vetëm për ndërmjetësim, Nuel Kalaj ka tërhequr 7 milionë euro brenda ditës cash, si shpërblim se ka sjellë çekët në Tiranë. 2) Edi Rama akuzohet per korrupsion, ish –zëdhënësi i Pentagonit, J.D. Gordon, në një intervistë për emisionin Fox Business, në kanalin prestigjoz Fox Neës, tha se kryeministër Rama eshte i lidhur me korrupsionin dhe që drejton një mazhorancë parlamentare të korruptuar. Raporti konfidencial i OSBE, i tetorit të vitit 2014, i botuar ekskluzivisht nga Lapsi.al, fliste për një pasuri prej 200 milionë eurosh që kryeministri shqiptar Edi Rama ka në kompani offshore dhe që menaxhohet nga vëllai i tij Olsi Rama. Por deklaratat e ish –zëdhënësit të Pentagonit mbeten akuzat e para publike . Keto jane temat!

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 2 years ago Reply

      Na e dergo linkun ku eshte botuar dhe e boton edhe Voal menjehere. Ju flm

  • author avatar
    I heshturi 2 years ago Reply

    Vetem ne shqiperi ndodh qe skandale financiare, shkelje ligjore ,dhe korrupsion galopant ,nuk denoncohen ,jane bere pushtetaret me pasuri perrallore dhe nuk ju hyn nje gjemb ne kembe ,tallen me taksapaguesit ,me nje urrejtje prej skllavropronaresh ,ky gjume i tmerrshem i shoqerise civile eshte vrastar. Po vazhduam keshtu ,jemi te marre fund si komb ! Nuk e meritojme kete katrahure ,por fatkeqsisht po e perjetojme ne heshtje !

Komentet

Edi Rama “me tri lugë”, edhe me Serbinë e Madhe, edhe me Amerikën, edhe me NATO-n ! – Nga Prof.Dr. Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 

***  Jo vetëm shqiptarëve, por të gjithë popujve të Ballkanit, u duhen “letërnjoftimet” e Amerikës dhe të Evropës Perëndimore, që të shpëtojnë nga kriza ekonomike, nga pazhvillueshmëria, nga papunësia enorme, nga varfëria dhe nga mjerimi social,  JO “letërnjoftimet” e njëfarë “MINISHENGENI” të imagjinmuar dhe të trilluar nga “trojka” Vuçiq-Rama-Zaev, të nënshkruar në Novi-Sad të Vojvodinës, më 10 tetor 2019.

 

Nuk kja asnjë dilemë se “Mali Shengeni” i nënshkruar nga  RAMA-VUÇIQ-ZAEV, është stratregjia politike, ekonomike, tregtare, politike dhe kulturore e IZOLIMIT  të Ballkanit nga Evropa Perëndimore. Mirëpo, këtë nuk duhet pranuar shtetet e tjera të Ballkanit, sepse  me këtë “mali srpski Sengen”, do të përfitonin vetëm konrabandistët e mallrave dhe të bizneseve të tjera, të cilat qe 30 vjet veprojnë lirshëm në Serbi, në Kosovë, në Shqipëri, në Maqedoninë Veriore, në Mal të Zi etj.

 

Fundja, kujt “leshit” po i duhen “letërnjoftimet” e Ramës, të Vuçiqit dhe të Zaevit, që  njerëzit të shëtisin lirshëm në Serbi, në Shqipëri dhe në Maqedoninë Veriore (kur këto janë të pazhvilluara dhe, nuk prodhojnë asgjë, por jetojnë nga importi i huaj, nga papunësia enorme, nga mallrat e kontrabanduara dhe nga  varfëria ekstreme) kur ata kanë nevojë të domosadoshme të lëvizin dhe të kërkojnë punë, ekzistencë dhe ardhmëri në shtetet e Evropës Perëndimore. Pra, njerëzëve të këtyre  3 shteteve, u nevojiten “letërnjoftime” për t’i kaluar lirshëm  kufijtë e  Evropës Perëndimore, jo për ta soditur Novi-Sadin, Kavadarcin dhe Himarën   “si terziu pa penj”, barkthatë, pa asnjë cent në xhep.

Që fillim, duhet nënvizuar se, budallallëkun politik dhe diplomatik të  kryeministrit Edi Rama, nuk ka peshore që e mat (as ballkanike, as evropiane e as ndërkombëtare).

–Po si ka mundur ky kryeministër të lidhë dhe të nënshkruajë atë marrëveshje  në emër të “MALI SHENGEN” në Novi-Sad, kur  Serbia kolonialiste dhe presidenti i saj, Aleksandar Vuçiq nuk e njohin Republikën e Kosovës, por  me të gjitha mjetet e trysnisë politike, diplomatike dhe propagandistike po luftojnë ta copëtojnë territorin verior të Kosovës, duke ngulmuar që sa më shpejtë të rifillojë Dialogu i Brukselit (2011-2018).

–E, ky kryeministër (në këtë moment, kur edhe dheu po u “digjet nën këmbë” liderëve politikë në Kosovë se si ta zgjidhin këtë problem me Beogardin në kuadrin e Dialogut të Brukselit) ka vajtur në Beograd, që të përqafohet me presidentin serb Aleksandar Vuçiq për të lidhur marrëveshje antishqiptare. Mirëpo, harron ky fatzi, se pa e njohur Beogradi zyrtar Republikën e Kosovës, nuk do të vlejë asnjë traktat dhe asnjë marrëveshje serbomadhe e trojkës Vuçiq –Rama-Zaev, që do të prekte dhe do t’i rrezikonte interesat strategjike të integrimit të Kosovës në strukturat euroatlantike.

Thënë troç, në vështrimin e interesit realist dhe objektiv politik, kombëtar dhe diploamtik,, ky kryeministër i Shqipërisë e ka “humbur rrugën në oborrin e vet”, po, si ka mundur ta pranonte një  “blanko” ofertë të tillë  manipuluese dhe intriguese të tandemit Vuçiq-Zaev për arritjen e një “MALI SHENGEN” (SERBIA+SHQIPËRIA+ MAQEDONIA VERIORE).

Mirëpo, në essence,  ky farë minitraktati, në thelb, është vetëm një  “kundërpeshë” politiko-propaganistike, që reflekton si trysni , si diktat dhe, si imponnim  BE-së, që kjo ta përshpejtojë procedurën për pranimin e këtyre shteteve në radhët e saj.

Ky është një budallallëk sui generis, po kush është kjo farë “trojke” politike serbo-sllave ballkanike, që  me një Deklaratë të tyre fiktive propagandistike, të ushtrojnë trysni, kinse ta frikësojnë dhe ta urdhërojnë BE-në, o tash, edhe ne në BE, o, ia “mbyllëm dyert” Evropës Perëndimore në Serbi, në Shqipëri dhe në Maqedoninë Veriore! –Ky është mesazhi absurd, komik dhe spekulues politiko-propagandistik dhe antidiplomatik  i Deklaratës së “Mali Shengen”, i nënshkruar në Novi-Sad, më 10 tetor 2019.

Kjo farë politike perverse e kryeministrit aktual të Shqipërisë, Edi Rama,  është e papranueshme, sepse asnjë aleancë e Shqipërisë me  shtetet kolonialiste sllave të Ballkanit, nuk mund të jetë e dobishme (as ekonomikisht  e as politikisht) për popullin shqiptar, i cili që më se tri dekada është mishëruar dhe  aliazhuar me interesat strategjike të Amerikës, të NATO-s dhe të BE-së në Ballkan. Këtë aleancë properëndimore të shqiptarëve nuk mund ta pengojë dhe  ta zhdukë asnjë marrëveshje a traktat i lidhur i Shqipërisë qoftë me Serbinë, qoftë me Rusinë, qoftë  me Maqedoninë Veriore apo me Greqinë mbase shpëtimi i shqiptarëve është AMERIKA dhe aleatët e saj evroperëndimorë, JO  Vuçiqi, jo Zaevi, jo Edi Rama e as “suflerët” e tij filoserbë dhe filorusë në qeverinë e tij.

“Srpski mali Shengen” nuk është substitut i BE-së në Ballkan, por shtrati i përgatitur ideologjik i ringjalljes së Jugosllavisë serbomadhe (1918-1990) !

Mirëpo, kryeministiri i Shqipërisë, Edi Rama për inati të  BE-së dhe  të Kosovës, lidhi  aleancë me Serbinë dhe me Maqedoninë Veriore kinse për të lehtësuar dhe përshpejtuar bashkëpunimin ekonomik, tregtar, të qarkullimit të kapitalit, të mallrave dhe të lëvizjes së lirë të njerëzëve brenda  të ashtuquajturit “Mali Sengen”.

Me nënshrkimin e Deklarataës për “minishengenin serbo-maqedon-shqiptar të ashtuquajtur ballkanik (Serbia, Maqedonia Veriore dhe Shqipëria londineze” në Novi-Sad, më 10 tetor 2019 nga presidenti serb, Alekseandar Vuçiq dhe nga kryemonistrat Zoran Zaev dhe Edi Rama),  këto 3 shtete në mënyrë të vullnetshme dhe me plot dëshirë e me gëzim ia bënë me dije BE-së, se  duan të jenë jashtë integrimit të saj, duke hedhur poshtë CEFT-në e bashkëpunimit rajonal të BE-së, se gjoja kanë gjetur “rrugën më të arsyeshme, më të shkurtër dhe më efektive” për të bashkëpunuar mes tyre në fushën ekonomikr, tregtare, të qarkullimit të kapitalit, të mallrave dhe të lëvizjes së lirë të njerëzve vetëm me letërnjoftim etj.

Pra, sheshit shihet se me nënshkrimin e kësaj Deklarate për formimin e “minishengenit serbo-maqedon-shqiptar ballkanik” në Novi Sad, Shqipëria, Serbia dhe Maqedonia me vetëdëshirë  kanë paralajmëruar se nuk duan të integrohen në Bashkimin Evropian (BE), por që tani sinjalizojnë se duan të integrohen në sferën e interesit tradicional të Rusisë në Ballkan. Mirëpo,  në këtë konteskt, Edi Rama dhe të gjithë ata “patriotë” dhe “politikanë” si Edi Rama, vetëm se mund të koriten dhe të vetëmashtrohen, sepse as Shqipërinë e as Kosovën, kurrë nuk do të kenë fuqi, as mbështetje e as shans politik, që t’i fusin në zonën e kuqe të interesit sllav në Ballkan, pavarësisht nga “karrabythja” e Edi Ramës me Aleksandar Vuçiqin, përkatësisht me Serbinë e Madhe.

 

Rama me Vuçiqin po luftojnë, që Shqipërinë dhe shqiptarët t’i lënë jashtë integrimit të BE-së  dhe t’i konfrontojnë me Amerikën

Ndryshe, si mund të kuptohet ky farë anshlusi serbo-maqedon sllav+shqiptar, i ashtuqujatur “Mali Shengen”, nënshkruar nga “trojka” Edi Rama, Aleksandar Vuçiq dhe Zoran Zaev, më 10 tetor 2019, kur ipso facto ky  është projektide për formimin e një Jugosllavie të re (me bazë të vjetër kolonialiste dhe çetniko-fashiste e hegjemoniste) në të cilën, më pas,  do të aderojnë edhe Bosnja e Hercegovina, edhe Mali i Zi, atëherë, çfarë po kërkon Shqipëria e Edi Ramës në të, kur kjo është anëtare e NATO-s dhe shumë afër aderimit në BE?!

Pëpjekja iluizioniste dhe utopike e kryeministrit Edi Rama, që ta futë Shqipërinë në të ashtuqujaturin “Shengen serbo-maqedon sllav”, është në kundërshtim direkt me strategjinë e axhendës politike të Shqipërisë, që të integrohet në BE dhe me partnerizmin evroatlantik perëndimor. Ky diskurs i politikës së jashtme të Shqipërisë  së Edi Ramës sheshit e izolon Shqipërinë dhe shqiptarët nga Evropa Perëndimroe dhe nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Prandaj, çfarë mendon ai Edi Ramë se mund ta luajë këtë rol të dyfishtë, edhe me Rusinë, edhe me Amerikën, edhe me BE-në, edhe me NATO-n evro-perëndimore?

Kjo është punë që nuk mund të bëhet (it’s cannot be done), sepse Edi Rama nuk mund të jetë me njërën këmbë në BE, e me tjetrën në Jugosllavinë e re të Aleksandar Vuçiqit. Për më tepër, një lojë e këtillë shumë e rrezikshme e politikës proruso-serbe e Edi Ramës, jo vetëm që mund t’i rrezikojë, por edhe t’i djegë të gjitha përpjekjet e derisotme 30-vjeçare të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, që të integrohen në Bashkimin Evropian dhe të jenë pjesë e pandashme  dhe afatgjatë-përherhshme e Amerikës dhe e Evropës Perëndimore.

Shpëtimi i Shqipërisë është vetëm Amerika, BE-ja dhe  NATO-ja, JO  “Mali Srpski Sengen”  të “trojkës” Vuçiq-Rama-Zaev!

Mirëpo, kryeministri aktual i Shqipërisë, Edi Rama së bashku me presidentin serb po vepron ndryshe në “kurrizin” e Kosovës dhe të shqiptarëve, në vend se ky  të angzhohet dhe të përshpejtojë procedurën e parnimit të Shqipërisë së varfër për t’u integruar në BE sikurse Bullgaria, Sllovenia dhe Kroacia etj., të cilat aderuan para ca vitesh, ky vajti dhe u “hyll” në njëfarë “Shengeni të vogël me Serbinë” me “këmbë e krye” në Beograd te miku i tij i ngushtë presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiq , gjoja për t’i treguar BE-së, se kjo “nuk mund të luajë më” me zvarritjen e mosparnimit të Serbisë dhe të Shqipërisë në “familjen” e saj !

Ky farë “Mali Shengen serbo-sllav” ballkanik (Serbia, Maqedonia Veriore dhe Shqipëria), më së shumëti,  do t’i ndihmonte  ringjalljes së sferës së interesit gjeostrategjik, gjeopolitik, ushtarak dhe gjeoekonomik të Rusisë, që Shqipërinë ta mbajë peng në këtë zonë të influences sllave, me qëllim që ta izolojë nga integrimi i natyrshëm me Bashkimin Evropian (BE), përkatësisht  me Evropën Perëndimore dhe me Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Cili është mesazhi i çmimit Nobel: humanizmi a krimi? – Nga Gani Mehmetaj

 

Me çmimin Nobel për letërsi dhënë Peter Handkes, Akademia Suedeze e përsëriti gabimin e njëjtë si me Ivo Andriqin, një antihumanisti tjetër, që e projektoi zhdukjen e shqiptarëve. Handke ishte edhe më i paskrupullt, u bë mbështetës i drejtpërdrejt i Milosheviqit, kasapit të Ballkanit, vrasësit të shqiptarëve, boshnjakëve e kroatëve. Milosheviqi shkeli me tanke edhe sllovenët, kur e shpallën pavarësinë mu si sovjetikët që shkelen me tanke njerëz në Pragë e Budapest. Handke ishte edhe kundër gjakut të nënës sllovene, ishte mercenar, i shitur të djalli i Beogradit.
Si do të arsyetoj Akademia Suedeze çmimin për Handken? Për humanizëm e kontribut ndaj njerëzimit? Austriaku i çrregulluar mendërisht u hakërrohej me 1999 refugjatëve shqiptarë, viktima të Serbisë së Milosheviqit: “shkofshi në ferr, ashtu si keni shkuar”, në vend që të vuante për ta, sikurse vuante e tërë bota. Vetëm një kriminel mund t’u thotë ato fjalë viktimave të gjenocidit. Është ky humanizëm, a kontribut ndaj njerëzimit? Duhet t’i marr bota model veprimi tipat e tillë mbështetës të krimit e zëdhënës të së keqes?
Handke më shumë ishte në qendër të mediave për veprimet e çmendura politike e antinjerëzore se sa për krijimtarinë letrare. Ai ishte njeriu më i privilegjuar i Beogradit kur ishte gjallë satrapi i Ballkanit, kishte përcjellje të veçantë, hotele të shtrenjta, i bënin shoqëri bukuroshet serbe të paguara nga shteti i Serbisë.
Më pikëlloi kur e dëgjova këtë lajm. Çfarë turpi. Sa shumë e zhvlerësuan një çmim letrar!
Mesazhi i çmimit Nobel mund të lexohet edhe ndryshe: të amnistohet krimi e gjenocidit serb, të ringjallët fantazma e Jugosllavisë, që po përvijohet frikshëm nga partizanët e Millosheviqit, por edhe nga nipat e Enverit.

PSE JO LDK E PARË? – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

 
     Kur Dega e LDK-së në Gjermani mbajti Kuvendin e 9-të Zgjedhor, problemi i parë doli kushti 50+1, për mundësimin e kandidimit për kryetar Dege. Si delegat, reagova i pari, duke thënë se ky është kusht monstrum i klanit Isa Mustafa, që pamundësoi konkurrencën e Vjosë Osmanit, për kryetare të LDK-së, në Kuvendin e 8-të Zgjedhor. Dhe, si të tillë nuk e pranojmë këtë kusht.
 
     E menjëhershme ka qenë ndërhyrja e nënkryetarit të LDK-së, Haki Rugova, i cili së bashku me Sali Morinën, kryetar i LDK-së në Malishevë, monitoronin Kuvendin tonë: “Mirë, mos e zbatoni, sepse edhe ashtu është i diskutueshëm”.
 
     Nisur nga cilësia e deklaruesit Rugova, menduam se ky kusht nuk do të vlejë as për Kuvendin Qendër të LDK-së. Por, ndodhi e kundërta! Sepse, vetëm ky kusht, supër-monstrum, i stisur, i shpikur, i shpifur nga klani i stazhionuar në Kryesinë Qendrore, do ta rikthente, për të tretën herë, Isa Mustafën në krye të LDK-së. Përndryshe, me një konkurrencë të ndershme, me një votim të fshehtë demokratik, të lakuarit për kryetar të mundshëm, jo vetëm më cilësorët, Vjosë Osmani e Kujtim Shala, por cilido nga ekipi i tyre, do ta pensiononte Isën me gardën e tij.
 
     
           Monopoli i klanit mbi Kryesinë Qendrore, rrënues
 
     Kryetari Isa Mustafa ishte vullnetmirë, që emërimet të bëhen sipas preferencës të anëtarësisë të LDK-së. Këtë e realizoi në përzgjedhjen e Këshillit të Përgjithshëm dhe të deputetëve. Por, jo edhe në Kryesinë Qendrore, sepse nënkryetarët ngulmonin të ruanin pozicionët e tyre në hierarkinë drejtuese të partisë. Mbledhja dështoi, për të vazhduar të nesërmen, duke plotësuar kërkesën bazë, plus drejtimin e Shtabit Zgjedhor, të dy nënkryetarëve, Agim Veliut dhe Lutfi Hazirit.
 
     Që këtej shpresa e ndryshimit në LDK-e, u zvetnua dhe ruajtjen e statusquosë e trumbëtuan skajshëm mediet, nën kontrollin e PAN-it si dhe Vetëvendosja. Për rrjedhojë, votuesit e papërcaktuar, filluan të besonin më shumë tek Kurti, i cili konsiderohej si autonom, i shpenguar nga të tjerët, sovran në mendime, për ato që deklaronte, premtonte.
 
 
     Koalicioni LDK-PDK, plagë që kullon
 
     Hija e koalicionit të LDK-së me PDK-në, aprovimi i vendimeve fatale për Kosovën: Asosacioni, Demarkacioni, zgjedhja e Hashimit president, të Kadrisë kryeparlamentar, fillimi i pagesës të veteranëve, ende pa u verifikua vertetësia  e “dëshmive të veteranëve”, pagesa e shpenzimeve të akuzuarëve në Hagë, ishte dhe vazhdon të jetë një barrë e rëndë për LDK-në. Kjo barrë i faturohet, padrejtësisht, LDK-së, ashtu siç i faturohet edhe marrëveshja për koalicion e poste në bashkëqeverisje me PDK-në.
 
     Realisht, vendimet e cituara kanë qenë të klanit brenda kryesisë të LDK-së, madje në kundërshti të hapur me anëtarësinë e saj. Presionet, shantazhët ndaj kuadrove, në përgjithësi, dhe të deputetëve, në veçanti, kanë qenë enorme, madje, deri me kërcënim për përjashtim nga LDK-ja! 
 
     Ka një të dhënë domëthënëse, se vendimi për koalicion me PDK-në, nën trysninë e deputetit gjerman, është marrë pa prezencën e nënkryetarit të LDK-së, Haki Rugova. Paketa e marrëveshjes fatale, thonë se është sjellur nga kryetari Mustafa, dy nënkryetarët, Agimi e Luta, në shoqërim të deputetit gjerman dhe është shpalosur në kompleksin hotelier “Trofta” në Istog, duke e vënë nënkryetarin tjetër, Haki Rugovën, para faktit të kryer.
 
     
   “Futi në votën e fshehtë demokratike!”
 
     Ishte ky refreni i përsëritur, deri në bezdi e tepëri, i delegatit nga Dega e LDK-së në Gjermani, në Kuvendin e 9-të të LDK-së. Të 355 delegatët në sallën e Kuvendit, aprovonin me duartrokitje, propozimin racional, për aplikimin, zbatimin e votimit të fshehtë demokratik. Por, çuditërisht e hipokrizisht, po këta delegatë, me shumësinë absolute, votonin të kundërtën, propozimet e listuara nga klani brenda Kryesisë të LDK-së!?!
 
     Një popull i lindur dhe rritur në robërinë e gjatë, nuk arrin ta vrasë frikën tmerruese. Ai mbetet rob, skllav edhe në shekullin digjital! E mjerueshme, e turpshme!
 
           Cila është mrekullia e votës 
           së fshehtë demokratike?
 
     Votuesi i hapur, aklamativ, me ngritje dore, është sa subjektiv, aq edhe primitiv. Thashethëmnaja, përmasa e fjalës prapa shpine, është 9 me 1, në raport me fjalë syzash, ndër sy. Kujtoni votimin aklamativ më 1943, në Mbledhjen e Buajnit, në Malësinë e Gjakovës dhe mashtrimin e madh për “Vetëvendosje”, pas mbarimit të Luftës. Po ashtu, kujtoni Kuvendin e Prizrenit, më 1945, ku u votua me aklamacion, për mbetjen e Kosovës me Jugosllavinë!
 
Vota e fshehtë e transformon shqiptarin, rob të hipokrisë, në njeri të lirë, të dinjitetshëm, shprehës të mendimit vetjak.
 
     Prandaj, po të lëndëzohej thirrja, deri në çjerrje, e delegatit nga Dega e Gjermanisë, në Kuvendin e 9-të të LDK-së: “Futi në votën e fshehtë demokratike”, sot, LDK-ja do të ishte e parë në fitore. Sepse vota e fshehtë zgjidhte Kryetarin dhne Kryesinë meritore të LDK-së, duke e realizuar edhe reformën plebishitare partiake. 
 
      Reforma, ndryshimi, aq shumë i pritur në Kuvendin e 9-të farsë, do të ishte bazë e fitores të sigurtë, në zgjedhjet e 6 tetorit. Kjo do të ishte mbushamendja më e natyrëshme e anëtarësisë dhe të elektoratit se, vërtet, LDK-ja i kthehet frymës rugoviane, duke marrë edhe mandatin e krijimit dhe të drejtimit të qeverisë.
 
     Gogolin e përçarjes të LDK-së, e solli klani brenda Kryesisë, sepse vota e fshehtë i tmerronte, i diskualifikonte, për arsye të vendimeve dëprurëse, të marra në pajtim me PDK-në, përgjatë qeverisjes së përbashkët. Vota e fshehtë demokratike, përjashton çdo mundësi përçarjeje dhe ndarjeje të partisë. Kjo, tashmë, është provuar në botën demokratike.
 
     Debati i shpenguar, konkurrenca e ndershme dhe vota e fshehtë demokratike, janë parime bazë të demokracisë. Këto tri parime të shenjtërisë të demokracisë, nuk mund të zëvendësohen me kalkulime e akrobacira të asnjë lloj konsensuesi, marrëveshje, që, sado të mira të jenë, ato janë nulitet, në raport me votën e fshehtë.
 
     Megjithatë, LDK-ja është e fituara dinjitoze, në vendin e dytë, me një ngushtësi rezultati, nga vendi i parë. Ylli i kësaj fitoreje ishte kandidatja brilante për kryeministre të Kosovës, Vjosë Osmani. Në rolin parësor të kësaj fitoreje, është edhe ekipi i Vjosës, deputetët e Legjislaturës së shkuar, në pritje për mandatin e ri. 
 
     Fort të përzgjedhur e simpatikë ishin edhe garuesit e tjerë nga LDK-ja. Pavarësisht rezultateve individuale, të gjithë ata (ato), janë prurës të votave për LDK-në, janë pjesë solide e fitores. Vet marrja e besimit për kandidim për deputetë-e, është vlerësim suprem nga antarësia dhe strukturat e partisë. 
 
Respekt dhe admirim për të ghithë!

GJERGJ FISHTA DHE KOMUNIZMI – Nga Frank Shkreli

At Gjergj Fishta, françeskani, edukuesi, poeti, politikani, rilindasi, përkthyesi dhe shkrimtari i Kombit Shqiptar ka lindur me 23 Tetor 1871 dhe ka vdekur në moshn 69-vjeçare, me 30 Dhjetor 1940. Ata që e admirojnë, e konsiderojnë Fishtën si Poeti i Kombit dhe njëri prej shkrimtarëve shqiptarë më me influencë i të gjitha kohërave. Në këtë përvjetor të lindjes dhe pothuaj 80-vjet pas vdekjes, detyrohem të pyes veten se pse Fishta edhe sot, 30-vjet pas shembjes së komunizmit, mbetet ende i padëshiruar dhe i lënë pas dore nga politika zyrtare nga kultura, shkenca dhe akademia — mbetet armik dhe reaksionar, ashtu siç konsiderohej nga komunizmi, megjithëse ai nuk jetoi as nuk veproi asnjë ditë nën atë regjim.

Duke lexuar disa gazeta të vjetra të komunitetit shqiptaro-amerikan ditë më parë, ndesha në një shkrim të Porfesorit Arshi Pipa, titulluar pikërisht, “Fishta dhe Komunizmi”, botuar në gazetën Shqiptari i Lirë, organ i Komitetit “Shqipnia e Lirë”, me 31 Janar, 1961 në Nju Jork. Në atë artikull, Profesor Pipa e shpjegon shumë mirë politikën komuniste ndaj At Gjergj Fishtës dhe veprës së tij, gjurmët e të cilës trashëgimi politike anti-kombëtare, fatkeqsisht, i shohim edhe sot në fushën e letërsisë dhe në lëmin e kulturës shqiptare në përgjithësi. Ishte një freski pjesëmarrja e Presidentit Ilir Meta në Kuvendin Folklorik Kombëtar, organizuar ditët e fundit në Lezhë, në nder të kolosit të letrave shqipe, At Gjergj Fishtës. “Edhe pse i përkushtuar ndaj një besimi, misioni i tij fisnik, që na la trashëgimi dhe prej të cilës ne frymëzohemi edhe sot, ishte Shqiptaria, heroi dhe misionari i kombit, që duhet të ndërmarrë impenjime shoqërore konkrete” është shprehur Presidenti i Shqipërisë. Shpresojmë që fjalët e Z. Meta të jenë një frymë e re e kohës, një hap “zyrtar” simbolik ky sado i vogël, drejtë rivendosjes së këtij burri të madh të Kombit në vendin që i takon në historinë e Shqipërisë dhe të shqiptarëve — një vend që i është mohuar atij me pa të drejtë.

Por le t’i këthehemi artikullit të ndjerit Profesor Arshi Pipa, “Fishta dhe Komunizmi”. Në artikullin e tij të gjatë mbi këtë çështje, Profesor Pipa, edhe vet ai një ndër autorët shqiptarë të ndaluar nga regjimi komunist dhe i cili ka kaluar 10 vjet në burgjet dhe kampet e punës së detyruar – shkruan se dy tre vitet e para të sundimit komunist, Fishta ende nuk konsiderohej si një subjekt “tabu”. Por, megjithkëtë shkruan ai, qysh në fillim, shihej se ka frynte era. Nepërmjet “qarkoresh, këshillash, qortimesh e porosishë,mësuesve të gjuhës dhe letërsisë”, u ishte dhënë urdhëri që të venin në dukje anën “reaksionare”, jo vetëm të Gjergj Fishtës, por edhe të Faik Konicës. Kështu filloi dalngadalë të “përgatitej terreni”, sipas Profesor Arshi Pipës, për eliminimin e Fishtës dhe të veprave të tija.

Arshi Pipa shkruan nga përvoja personale, bazuar në ato që kishte parë e dëgjuar, mbi përpjekjet fillestare të regjimit komunist për të eliminuar Fishtën nga letërsia dhe historia e Shqipërisë, pasi ai thotë se në, atë kohë, ishte vet mësues i letërsisë në “Institutin Femënuer të Tiranës” dhe pjesëmarrës në mbledhjen e arsimtarëve të shkollave të mesme të Tiranës, mbledhje e thirrur nga Sekretari i Përgjithëshëm i Ministrisë së Arsimit të asaj kohe, Shemsi Totozani. Kjo mbledhje që kishte një karakter krejtësisht politik, ka shkruar Arshi Pipa, ishte thirrur me qëllim për tu imponuar mësuesve dhe arsmitarëve pikëpamjet marksiste leniniste të pedagogjisë sovjetike, sidomos për lëndët si letërsia, filozofia dhe historia. Ishte kjo mbledhje, shton ai, ku u bë thirrje haptas që Gjergj Fishta dhe Faik Konica të shpalleshin “reaksionarë” dhe të hiqeshin nga mësimi në shkollat shqiptare. Në mbështetje të Totozanit doli Qibrie Ciu, në atë kohë Drejtoreshë e Institutit Femënuer, kujton Profesor Pipa, e cila “u vërsul ashpër kundër Fishtës, duke e quajtur atë oportunist, reaksionar me damkë e deri tradhtar.”

Është interesant fakti se, sipas Profesor Pipës, kundër pikëpamjeve ekstreme të Totozanit dhe shokëve të tij kundër Fishtës, doli Ministri i atëhershëm i Kulturës, Sejfullah Malëshova. Sa ishte Malëshova në atë detyrë, thotë autori, Fishta dhe Konica u kursyen, por shton se me rrëzimin e Malëshovës pak më vonë, “Fishta u fshi nga tefteri”.

Kjo ndodhi, sipas Profesor Arshi Pipës, “Në një kohë kur Shqipëria po rrëshqiste ndër krahët e Jugosllavisë, për tu bërë republikë e shtatë e saja dhe udhëheqja komuniste shqiptare nën diktatin e Beogradit nuk mund t’ia falte Gjergj Fishtës shprehjet e tija kundër Jugosllavisë.” Si përfundim, thekson Pipa në artikullin e tij, botuar në gazetën e Nju Jorkut, “Shqiptari i Lirë”, në vitin 1961, “Me eliminimin e fraksionit nacionalist mbrenda partisë, të kryesuar nga Malëshova dhe Dishnica dhe më vonë nga fraksioni autonomist Nako Spirua – të tre këta kundërshtarë të politikës pro-jugosllave – triumfoi vija ekstremiste e çiftit Hoxha-Xoxe, të cilët për arsyet e tyre personale dhe partizane ishin gati të sakrifikonin interesat dhe vlerat kombëtare”, ka shkruar Arshi Pipa.

Ai shton se “Fishta u sakrifikua pikërisht si përfaqsuesi i madhor i vlerave kombëtare”.

Profesor Pipa është shprehur se ajo që e dallon patriotizmin e At Gjergj Fishtës nga të tjerët është, “karakteri militant, luftarak, i patriotizmit” të tij. Të tjerët, sipas Arshi Pipës, më shumë kanë mbrojtë, ndërsa Fishta ka mbrojtë dhe ka sulmuar. “Ai ka sulmuar të gjithë ata, persona ose shtete të vogla, ose fuqi të mëdha, të Lindjes e të Perëndimit, të Krishtit ose të Muhametit, që kanë synuar robërimin, pushtimin, coptimin e Shqipërisë. Ata që kanë cënuar tagrin e popullit shqiptar, ata që kanë fyer dinjitetin dhe krenarinë kombëtare”, ka shkruar Profesor Arshi Pipa për patriotizmin e Fishtës.

Sipas tij, është e vërtetë se Fishta ishte më i ashpër me sllavët, por kjo duhet të gjykohet bazuar në rrethanat nën të cilat ka jetuar dhe vepruar Fishta. “Fishta nga një katund i Fushës së Shkodrës, u bë meshtar katolik dhe kishte ra në dashuri me malet e Mbishkodrës. Kur të jenë peshuar mirë këto tre elementa”, shkruan Pipa, “do të matet vlera e shoqërore e veprës së Fishtës. “Lënda e “Lahutës së Malëcisë, vepra madhore e Fishtës, është një hymn i gjatë i jetës së malësorve të Veriut. Jeta e këtyre fiseve malësore, kufitare me sllavët”, ka theksuar Profesor Pipa në artikullin e tij, “ka qenë një luftë e pandërprerë për ruajtjen e tyre etnike nga presioni sllav. Përfundimi është një epikë dramatike, një furi që shpërthen mbi armikun dhe armiku qëllon të jetë sllavi, armik tradicional i malësorit të Veriut”, thotë Pipa.

Pipa shkruan se komunizmi e ka paraqitur Fishtën si një fanatik fetar, si shovinst të tërbuar antisllav që urrenë kombet e tjera,si rekasionar i tipit kleriko-borgjez. Por a “Është Fishta shovinist sepse mbron tokën shqiptare dhe sulmon ata që e sulmojnë” Shqipërinë” pyet Pipa. Profesor Pipa e cilëson interpretimin komunist të Fishtës si një qendrim “arbitrar që nuk i qëndron kritikës objektive” dhe thekson se “At Gjergj Fishta u rrëxua nga piedestali ku e kishte vendosur populli shqiptar, në kohën kur regjimi komunist i Enver Hoxhës varej nga jugosllavët” dhe ka vazhduar ashtu, bazuar në “logjikën revolucionare”, sipas Pprofesorit. Fishta i përkiste urdhërit françeskan, një pjesë e madhe të cilëve janë vrarë nga regjimi enverist, një pjesë kanë vdekur nepër burgjet komuniste të Shqipërisë, shkruan Pipa. Fishta, si përfaqsuesi më i njohur i françeskanëve nuk mund të lihej pa prekur, thekson ai. Sipas tij, një arsye tjetër se pse At Gjergj Fishta dhe vepra e tij ishte ndaluar nga regjimi komunist, kishte të bënte me “rendin ideologjik botëror” të asaj kohe. “Binomi i famshëm i Fishtës ‘Atme e Fe”, ishte krejtësisht i papranueshëm për komunistët”, ka arsyetuar Arshi Pipa. Dhe arsyeja e tretë sipas Profesor Pipës, ishte thjesht çështje inati. “Fishta nuk e ka pasë veç me sllavët e jugut, kufitarë me Shqipërinë, por me vetë Rusinë”, nënën e sllavëve të jugut. Për Fishtën, “shkjetë e Ballkanit” janë klyshtë e Rusisë”. Rusia atëherë dhe sot mbronte interesat e sllavëve të Ballkanit në dëm të shqiptarëve, por për komunisttë shqiptarë, mjafton që Fishta e kishte futur Rusinë në një thes me fuqitë e tjera “imperialiste” dhe këjo sipas Profesor Pipës, mjaftonte që regjimi komunist i Enver Hoxhës ta fuste At Gjergj Fishtën dhe veprat e tija në listen e zezë. Pipa kujton se në fakt, Fishta nuk ka ka kursyer as fuqitë e tjera të mëdha të kohës, që vepronin kundër interesave të Kombit shqiptar, përfshirë Italinë, të cilën e sulmon keq në “Anzat e Parnasit”. Ai e quan Evropën, “kurva e motit”, shënon Pipa dhe shton se këto janë fakte historike që dihen botërisht. Fliste mirë për Austrinë se në atë kohë Vjena ka mbështetur Shqipërinë, shton Arshi Pipa.

Kjo është një përmbledhje e shkurtër e artikullit të shkruar nga Profesor Arshi Pipa në gazetën shqiptaro-amerikane Shqiptari i Lirë, organ i Komitetit Shqipëria e Lirë, me rastin e 20-vjetorit të vdekjes së Poetit Kombëtar. Ishte një shkrim retrospektiv mbi fatin e keq të Fishtës nën regjimin komunist të Shqipërisë, ndërsa autori e përfundon artikullin me pyetjen: “A do të mbetet Fishta përgjithmonë armiku numër një?” Ai shprehet optimist duke thënë se “jo përgjithmonë”. Ai shpreson një ndryshimi zyrtar ndaj At Gjergj Fishtës dhe veprës së tij, sipas Arshi Pipës, do të ndodh kur “komunizmi të ndërroj qime”. Profesor Arshi Pipa do të habitej shumë po të jetonte sot se megjithëse komunizmi në Shqipëri mund të ketë “ndërruar qime” me shembjen e Murit të Berlinit, Fishta mbetet ende, me shumë autorë të tjerë shqiptarë të ndaluar nga komunizmi, i pa pranuar zyrtarisht. Ndonëse shumë gjëra mund të kenë ndryshuar në Atdheun e të parëve tonë në periudhën “post-komuniste”, pothuaj asgjë nuk ka ndryshuar në lidhje me Fishtën. Natyrisht se veprat e tija botohen dhe lexohen, por At Gjergj Fishta, zyrtarisht, edhe sot 30-vjet post-komunizëm – “mbetet i zhdukur nga pasuria kulturore” dhe nga historia e Kombit shqiptar. Udhëheqja shqiptare komuniste nuk mund t’ia falte Fishtës shprehjet kundër sllavëve të jugut dhe Rusisë. Po çfarë mund të themi për neojugosllavët e Tiranës sot?! A vazhdojnë të besojnë ata në “logjikën revolucionare”, në mënyrën se si trajtohet sot zyrtarisht At Gjergj Fishta në Shqipëri? “Ujku qimën e ndërron, por vesin jo”, thotë populli! Fishta ishte i neverituri i stalinizmit shqiptar. Zyrtarisht, At Gjergj Fishta mbetet ende “reaksionar” dhe “armik i popullit”. Deri kur? STOP URREJTJES! Bejuni mjet i paqës dhe i pajtimit!

Albin Kurti të shihet, njihet, pranohet dhe respektohet ashtu siç është! – Nga AGRON SHABANI

Albin Kurti nuk është profet ose pejgamer! Ani nuk është madje as lider ose politikan i dalur ose përbiruar nga deriçkat e ndryshme forumiane ose kabinetike të proviniencave, reminishencave, konjukturave ose nomenklaturave të ndryshme centraliste ose burokratike nga e kaluara. Dhe, aq me pak lider ose politikan i profilit ose formatit borxhez, kullak, skllavopronar ose buroratik. Jo, por z. Kurtie me tepër është një intelektual politik ose lider intelektual i ngritur dhe formuar së bashku me elitën studentore ose intelektuale-patriotike të Univerzitetit të Prishtinës në dekaden e fundit të shekullit të kaluar dhe deri me sot, kur zoti Kurti u shqua edhe si misionarë, apo si një lider studentor kushtrimtarë dhe kryengritës në ato vite tektonike dhe tepër dramatike e historike të thyerjeve dhe zhvillimëve të mëdha në Kosovë dhe më gjërë që sollën edhe lindjen, shfaqjen dhe shkëlqimin e UÇK-s me Albin Kurtin si njërin prej zëdhënësve, celebruesve dhe apologjistëve të saj.
Ndryshe nga kjo, qëllimi i këtij shkrimi nuk është studimi dhe analiza e detajuar ose komplete mbi figurën dhe personalitetin kompeks dhe tepër karismatik të Albin Kurtit. Dhe, aq me pak paraqitja (prezantimi) ose portretizimi i tij në kontekstin e imponimit medial ose publicistik ndaj “një bote të administruar nga mbinjerëzit ose supermenët e lartë institucional ose politik” ku objekti individual i personit ose individit reduktohet në subjekt ose në një qenie “mono-dimensionale” për t´u shërbyer “elitave, par-exelencave, strukturave, konjukturave, nomenklaturave ose superstrukturave të larta pushtetmbajtëse ose politike” që i menaxhojnë dhe dirigjojnë shtetin, pushtetin, institucionet, vlerat, resurset, finansat, kapitalin, politikën e jashtme ose diplomacinë etj. Jo, sepse në këtë rast, tërësia e studimit dhe analizës shkencore ose metodologjike, do ishte false ose artificiale. Gjegjësisht, imagjinare ose fiktive. Ndërkaq, e vërteta do bèhej relative. Për të mos thënë këtu absolute, gjegjësishtë konkubine ose kurtizane e industrisë politike dhe propagandistike. Kundërshtare e çfarëdollojë teorie dhe praktike që krijojnë vlera dhe sisteme moderne ose bashkohore.
Kjo për faktin se ajo çfarë mendohet, thuhet dhe shkruhet për politikanët ose liderët e ndryshëm shtetrorë, nacional, institucional ose politik, apo për politikën e jashtme ose diplomacinë etj., shpesherë është shumë larg nga funksioni dhe ndikimi i tyre real dhe esencial në jetën e njerëzve, në ndërgjegjen, vetèdijen e tyre shtetformuese ose patriotike, në kauzalitetin ose ideologjinë e tyre shtetrore, nacionale, politike, ushtarake (luftarake), historike, gjeografike dhe të ngjajshme.
Ndonëse, ky ndikim ambivalent ose polivalent, penetron dhe interferon në mënyrë eksterne ose eksplikative edhe në mendimin dhe opinionin e njohur njerëzor ose qytetar, duke iu përshtatur në një masë të madhe liderit, pushtetit, kauzalitetit ose ideologjisë dominuese. Madje, edhe atëherë kur aspekti primar ose prijoritar është përçimi dhe artikulimi i çdo vlere, resursi, potenciali dhe fenomeni njerëzor, shoqëror, politik, kulturor ose historik përmes ndërmjetësimit të njohur gazetaresk (medial) ose publicistik. Pse kjo? Sepse, eksperienca kolektive e opinionit publik, shpeshherë mbështet ose aprovon (miraton) një vetëdije dhe ndërgjegje të tjetërsuar dhe delegjitimuar. Kuptohet se e tërë kjo vjen si pasojë e përdorimit ose konsumimit të tepruar të pushtetit dhe politikës nën rrjedhën e një dialektike identitare, autoritare ose totalitariste, ku vlera dhe cilësia e atributit dhe sublimimit publik ose politik, reduktohet në favor të masës ose sasisë pranuese ose konsumuese. Ndërkaq, përmes subjektit kompleksivë të transformimit, transferimit ose bartjes së edukatës, kluturës, shtetit, pushtetit, kauzalitetit, politikës së brendshme dhe të jashtme në natyrën dhe karakterin e personave ose individëve të ndryshëm pushtetmbajtës ose politikë: U mor vesh se edhe shtresat e larta ose kategoritë qëndrore të shtetit dhe shoqërisë, përkthehen në kategori sociale ose societale.
Ndonëse, përmes kategorive tè njohura shoqërore, qytetare, kulturore ose politike, teoria etike dhe estetike e Albin Kurtit, sikur paraqet konceptin dhe modelin paradigmatik të dialektikës politike. Duke e bërë ravijezimin, konturimin, konvencionalizimin dhe unifikimin e preferuar të së veçantës me të përbashkëten, globalen ose universalen në kontekstin ose domenin e njohur evolutivë, empirikë ose dialektikë të bashkimit ose unifikimit të emocionëve, pasionëve, ëndërrave, dëshirave, dashurive, idealeve ose vizionëve të përbashkëta shtetrore, nacionale, politike, kulturore, historike dhe gjeografike që e bëjnë çlirimin e subjektit (subjektivitetit) nga objekti (objektivitetit) për të gjetur lidhjen organike, empirike ose dialektive midis atyre elementëve dhe instrumentëve kryesore që përbëjnë atë që në politologji ose filozofi politike i thonë “volontè genèrelè”. Kjo mbase është vlera globale ose universale e liderit ose politikanit integral dhe konvencional. Kultura është frytë i arsyes njerëzore dhe vetë arsyeja njerëzore është frytë dhe konstruksion historikë i shoqërisë njerëzore, qytetare ose politike.
Për me tepër ndërkaq, është pikèrisht teza ose teoria e njohur e edukatës dhe kulturës së lartë politike tè Albin Kurtit, e formuluar dhe konceptuar mbase si kauzalitet ose ideologji shtetrore dhe nacionale, e përbashkët në shikim të parë me teorinë e njohur revolucionare ose patripatriotike- kundër dhunës dhe shfrytëzimit (eksplatimit) optimal ose maksimal të individit dhe kolektivitetit, e cila ka një tendencë të hetueshme ose tepër transparente për t´u transformuar dhe imponuar si ideologji ose kauzalitet i lartë shtetror dhe nacional.
Ne gjithmonë duhet të marrim anën e ligjit dhe drejtësisë. Heshtja e inkurajon persekutuesin dhe asnjëherë të persekutuarin ose viktimën. Nuk shkon pra gjithëmonë me dogmat, parullat ose sloganet e njohura hipokrite dhe demagogjike: Na vjen keq pse krokodillët (aligatorët) e ndryshëm, e kanë kafshuar njeriun e pafajshëm shqiptar ose kosovar, por nuk guxojmë t’i qortojmë dhe akuzojmë krokodilët (aligatorèt) tanë.
Në të kundërten, përballë gënjeshtrës së njohur të lirisë, drejtësisë, barazisë, paqës sociale, lumturisë dhe harmonisë së gjithëmbarëshme të shtetit dhe shoqërisë kosovare, valorizohet, glorifikohet, stiset, rimohet dhe bëhët korrektuese gënjeshtra tjetër mediale ose propagandistike që e mbron, kamuflon, justifikon dhe afirmon të parën.
Ndaj, detyra dhe misioni i një lideri ose politikani enërgjkë dhe pragmatik si Albin Kurti, nuk është celebrimi i ndarjes së mendjes nga materia, të artit politik nga administrimi dhe obligimi moral, ligjor, kushtetues ose juridik, dhe as të mohojë këto ndarje sikur të mos ekzistoin fare. Jo, por detyra ose misioni i tij konsiston për më tepër në insistimin mbi radikalitetin e dyshimtë të një kulture dhe kauze të lartësuar, valorizuar dhe glorifikuar- n’përbërjen e secilës premtimi i saj për lumturi dhe barazi, mund të ishte realizuar vetëm e vetëm me përgjithësimin dhe pèrligjien e një edukate dhe kulture institucionale dhe funksionale nè kuptimin më të gjerë të fjalës. Ndërkohë që penetrimi, interferimi dhe varësia e saj nga rrethanat materiale të shtetit, pushtetit dhe shoqërisë ekzistuese, si dhe lidhjeve të saj me logjikat dhe mentalitetët e ndryshme autoritare ose totalitariste me të kaluarën, kanè rezultuar dhe kontribuuar në frustracionin, paragjykimin dhe nagacionin e këtij realizimi. Me fjalë të tjera, sipas Albin Kurtit si intelektual politik ose politikan intelektual, energjitë kritike të pranishme në konceptin elitar të kulturës shtetrore, nacionale ose institucionale, do duhej të vendoseshin kundër funksionit të palës kundërshtare “antropologjike”ose ‘antropolitike’, ndërkohë që impulset progresive ose pozitiviste të së dytës, do duhej t’iu kundërviheshin implikimeve konservatore të së parës në funksion të logjikës së fitimit individual dhe kolektiv, me mundësinë standarde ose permanente për t’iu përgjidhur nevojave dhe kërkesave të kohës dhe tregut global të avansuar dhe në evoluim (evolucion).
Zbritja e shtetit dhe pushtetit tek populli (sovrani), obligimi dhe përgjithësia e lartë morale, ligjore, institucionale dhe konstitucionale së bashku me sjelljen para ligjit ose drejtësisë tè të gjithë atyre që kanë abuzuar dhe manipuluar me buxhetin ose mjetët e shumëta materiale, finansiare ose ekonomike në emër të lirisë (çlirimit), shtetit dhe pavarësisë së Kosovës-para, gjatë dhe pas luftës në Kosovë: Si duket do jenë në fokusin ose agjendën kryesore të Albin Kurtit si Kryeministëri ri i Kosovës.
Albin Kurti sipas shumë gjasave do mbahet mend për luftën e tij të pakompromis ndaj krimit të organizuar, kontrabandës, korrupsionit, nepotizmit, familjarizmit, bajraktarizmit, provincializmit dhe tribalizmit politik ose partiak, abuzimëve ose keqpërdorimëve të ndryshme me buxhetin ose fondet e njohura qeveritare, shtetrore, nacionale, partiake, luftarake dhe të tjera në Kosovë dhe diasporë për me tepës se dy dekada. Këtu zatën qëndron edhe çelësi ose pengesa kryesore e personave ose individëve të dyshuar për korrupsion ose abuzime (keqpërdorime) të ndryshme nga e kaluara me fondet e njohura qeveritare, politike ose partiake në Kosovë dhe diasporë nga radhët e LDK-s dhe partive të tjera për të lidhur marrëveshje qeveritare ose politike me Vetvendosjen dhe Albin Kurtin si Kryeministër.
U mor vesh se bota shqiptare ose kosovare, nuk ka nevojë për të vërteta absolute, për profetë dhe bindje të pazëvendèsueshme, por ka nevojë për pyetje dhe përgjigje kokrete, morale, ligjore etj. Ndërkaq, Albin Kurti ka nevojë të shihet, njihet, pranohet, çmohët dhe vlerësohet ashtu siç është. Pa ekzagjerime, valorizime, stisje, inskenime, diturame, antologji, elegji ose glorifikime të panevojshme paushalle, inkoshiente, inkompetente, inkoherente, inkadeshente etj.

Shengeni serb si tallje me Shqipërinë – Nga SHABAN MURATI

 Presidenti serb më 10 tetor u premtoi shqiptarëve të Shqipërisë se në fund të viti 2021, (o gomari, o i zoti), do t’u dhurojë “Shengenin ballkanik”, ku shqiptarët do të hyjnë në Serbi me karta identiteti. Por shqiptarët e Shqipërisë kanë kaq vjet, që hyjnë me karta identiteti në Kosovë, në Maqedoninë e Veriut, në Mal të Zi dhe në Bosnje-Hercegovinë. A do të dalë ndonjë internacionalist ballkanik në Tiranë të na shpjegojë pse u quajtka “Shengen” vetëm kur e jep Serbia?

The nobelist writer who justifies crime Nga Luan Rama

The cancellation of “Journey to the land of sounds” show, a drama written by Austrian writer Peter Handke, by the director of The Comédie-Française, Marcel Bozonnet, has stirred a great debate among European intellectuals and the public at large. The reason behind the removal of this drama from the 2006-2007 show list was simple: The Comédie-Française could not stage the work of a writer whom attending Milosevic’s funeral in Pozarovac in the presence of all the nationalist fanatics who followed him, called him a hero.

The Comédie-Française could not allow the public to applaud an author who has for years condemned Europeans for opposing Milosevic’s work. Speaking to the press today, Bozonnet expressed that ” this show would be an insult to the victims of Milosevic »: the victims of Srebrenica, Mostar, Bihac, Racak, that is, and thousands upon thousands of innocent victims.

How could an author whom stated in the French magazine “Nouvelle Observateur” that “I am happy to be with Milosevic today because he has acted on behalf of the Serbian people” ever be allowed and accepted on that stage?! If some intellectuals rebelled against what is called censorship, or against the decision of the administrator of the Comedie Francaise at the time, they did so while in disagreement with Handke’s political views, this otherwise prominent writer and distinguished name in the world of letters but constantly on the wrong side of politics. Strangely, Peter Handke joined the Serbian-nationalist’s cause right from the beginning of the war in former Yugoslavia, accusing Americans and Europeans of “wanting to exterminate Serbian people”; expressing that NATO seeks to make in Serbia a “second Auschwitz” and “massacre the Serbian people”, while calling a criminal like Milosevic a “good patriot” and “defender of the Serbian people”.

“No, Milosevic was not guilty of what happened in Yugoslavia,” he insists, while author of “Requiem for Srebrenica,” Olivier Py, director of the theatre of Orlean reminds him of the genocide in Bosnia. Handke has openly expressed his political views just like in his book titled “A journey over Danube, Sava, Morava and Drin”, subtitled “Justice for Serbia”, which at a time of war and bloodshed sparked widespread debate and received backlash from all over the world.

German writer Peter Schneider called the publication “a historical folly”, while Reinhard Mohr in Der Speigel magazine did not hesitate to compare his stance with that of some of the intellectuals of the 30s whom when they returned from the Soviet Union, kept singing for “the communist paradise”. On the other hand, Lionel Richard, French poet, historian and a professor for cultural studies, characterized him as a “defender of Serbian totalitarianism”.

In an open controversy in France, Austria and Germany, various journalists are not reluctant to remind Handke of his attitude towards journalists during the war in the former Yugoslavia and Kosovo, citing cynical phrases he used against journalists on the ground, these ” war dogs whom confuse writing as a profession with that of a judge and a demagogue ». They remind him of the insult he publicly made to a French journalist, correspondent of the French newspaper Liberation, Jean Hatzfeld, badly injured by a bomb, mocking him as a “a sports journalist who writes interesting articles for ” Tour de France “.

Later, in 1999, during the Kosovo war, Handke wrote in German newspaper “Suddeutche Zeitung” protesting against the vilification of the figure of Milosevic, this “great patriot”, but forgot to write a word for the hundreds and thousands of people fleeing the terror of Serbian forces, all while countless horrifying images were being displayed on television screens all over the world every evening.

Even in March 27 this year, writing in German magazine Focus he justified his presence at the Milosevic funeral, writing that “it was not true that Milosevic was a dictator”. “He cannot be named Belgrade’s executioner … and he is not the one who instigated the 4 wars of Yugoslavia” … Handke insists though that the whole world has witnessed Milosevic’s criminal act, witnessing that it was he who disbanded Yugoslavia to create Greater Serbia, it was Milochevic the one whom organized massacres, the genocides, the great known atrocities. Everything happened in front of his eyes and at his command. Rightly, the director of Brest Theater in France, Jaques Blanc, in opposition with those who act on behalf of those against censorship of a writer’s work, proposes that, for a season, European theatres should boycott Handke’s works, the author whom justifies crime. “This is not a call for censorship,” he writes in the French newspaper Liberation, “but a strong message that Europe must give the nationalists.” According to him, Handke’s name is a shame for today’s European theater. The French dramaturg asks how it is possible that he “knows nothing about ethnic cleansing, that it was Milosevic who sought to make Serbia great by wanting to remove the impure elements, ie Muslims, Bosniaks, Kosovars … How is it possible that he has no knowledge of concentration camps, the terror against Balkan people, the mass displacements, the siege of hungry Sarajevo … ». Although Serbian-Bosnian filmmaker Ermir Kusturica does not deny his nostalgia for Yougoslavia during the Milosevic-era and does not properly condemn Milosevic’s crime (i.e. one of his movies was in danger of being boycotted at Cannes Film festival years ago), he rightly protests against censorship along with other intellectuals and artists.

To rise against censorship today and to stand for free speech is a bold and moral act, but when an artist justifies crime in some form, this goes against the most basic principles. While the civilized world has accepted to publish the great work of writers like Ezra Pound, Celine (a well-known anti-Semite), Brasilach (called a Nazi collaborator), and many others, it has taken a long while for the wounds to close.

How can such an individual be a writer and artist? One could forgive him for perhaps not standing by any major humanitarian cause (an those are quite e few) and for just standing by, observing, but certainly not for proactively positioning oneself against it, against human aspiration and hope, against humanity as a whole, attempting to defend dictators and justify their crimes!

Luan Rama
Paris, 11 October 2019

(Traduction: Miranda Shehu , 11 octobre 2019

PROVË FORCE GLOBALE NDËRMJET UDHËHEQËSVE DHE PARLAMENTEVE – Nga ANTONIO POLITO – E përktheu Eugjen Merlika

Një provë force globale e zhurmëshme po zhvillohet ndërmjet parlamenteve të vjetër dhe synuesve të rinj autokratë. Po huazojmë një term që vjen nga historia e Rusisë perandorake, ndoshta e tepruar nëse i vishet politikanëve të zgjedhur demokratikisht e plotësisht të ligjësuar. Por metafora është e dobishme për të shpjeguar ndeshjen në veprim: nga një anë drejtues që synojnë të bëjnë të rrjedhë pushteti i tyre prej atyre vetë, nga marrëdhënia e tij e drejtpërdrejtë me popullin; nga ana tjetër parlamente që mëtojnë prej tyre t’i nënshtrohen epërsisë së ligjit, që shprehet nëpërmjet përfaqësuesve të popullit. Dhe është një betejë pashmangmërisht e dyshimtë: në fund të fundit prejardhja e dy termave në bejleg, “demokracia” dhe “populizmi”, është e njëjta, mbasi “demos” në greqishte është e barazvlefëshme me “populus” në latinisht. Rastet Johnson dhe Trump janë domethënës e të ngjajshëm. I pari kërkoi të mbyllte Parlamentin, një sfidë skajore në një Vend si Anglia, në të cilën i kushtoi jetën një mbreti në 600: Karlit I, një mbështetësi të harbuar të së drejtës hyjnore të mbretërve, i u pre koka edhe sepse kishte mbajtur të mbyllur Westminsterin për njëmbëdhjetë vite. Në mënyrë më pak mizore Borisi është përplasur kundër vendimit të gjykatësve eprorë të Mbretërisë së Bashkuar, të cilët e kanë rrëzuar veprimin e tij si “të paligjshëm”, duke shtuar se “pasoja mbi parimet themelore të demokracisë britanike ka qënë skajore”. Edhe në Washington, në të njëjtën kohë befasuese, Parlamenti, i quajtur atje Kongresi, ka filluar formalisht një hetim mbi presidentin Trump sepse ”ka dhunuar Kushtetutën dhe tradhëtuar betimin e tij”, mbasi “askush nuk është përmbi ligjin”: një proçedim që në teori mund të çojë deri në shkarkimin (edhe se Senati, dhoma e Shteteve me shumicë republikane, vështirësisht se mund t’a autorizojë).
Jemi të joshur të vemë në tufë edhe kundërshtinë që ka vënë së fundi në Itali Matteo Salvinin me Parlamentin të cilin ai donte t’a shpërndante e që, për t’i qëndruar nuk nguroi të përmbysë shumicën dhe t’i japë besimin second life të Giuseppe Conte-s. Drejtuesi i ynë, i dehur nga sondazhet, kishte arritur deri aty sa të kërkonte për vehte “fuqi të plota”. E megjithëse Salvini nuk është as Johnson as Trump, jo vetëm se nuk ka leshrat e verdha, ajo thirrje ndoshta qesharake duhet të ketë pasur një peshë të sajën në ngjizjen e një shumice parlamentarësh kundër tij, me që në demokraci fuqitë e plota nuk mund të jenë, mbasi të gjitha pushtetet janë të barazpeshuara nga të tjera.
Jemi të pranishëm në një lloj dhënie llogarie të politikës demokratike. Trump, Johnson, Salvini, Orbán, Bolsonaro nuk janë, siç thuhet shpesh, e shkuara që rikthehet, por më shumë një përpjekje përgjigjeje bashkëkohore, edhe se herë herë shqetësuese, krizave të demokracisë përfaqësuese. Është dobësia e parlamenteve, miratimi i pakët që gëzojnë partitë që tradicionalisht i mbajnë gjallë, vështirësia për të mbajtur premtimet për mirëqënie, që kanë thirrur nga përmbrendëset e shoqërisë të Mijëvjeçarit të Tretë shpirtërat e autokracisë, të njeriut të fuqishëm që nuk duhet të pyesë kurrë, të mospranimit të kompromisit demokratik, shpresën e kotë të vendimmarrjes që nuk pyet për laqe e leqe, për rregulla e ndërvartësira, që e shtyn presidentin e Brazilit të thotë në sy të botës: “Pylli amazonik nuk është një pasuri e njerëzimit, është e jona”. Prandaj aspiruesit autokratë kanë akoma erën mbrapa dhe nuk është aspak e thënë që të mos dalin fitimtarë me parlamentet. Thirrja që i bëjnë ata popullit shkon mirë, mesazhi i tyre është i thjeshtë, programi i tyre është konkret. Jo gjithmonë udhëheqësit demokratë tregojnë se kanë fuqinë dhe guximin të paraqesin një përgjigje të anasjelltë e të besueshme krizës, të aftë të pushtojë zemrat, mëndjet dhe kuletat e zgjedhësve.
Nga ana tjetër Samuel Huntington na kishte paralajmëruar. Dy vjet mbas rënies së Murit të Berlinit, përvjetori i tridhjetë i të cilit bie mbas pak më shumë se një muaji, kishte parashikuar se mbas shtrirjes së gjërë të demokracisë liberale që pasoi fundin e regjimeve komuniste do të kishte arritur një baticë autoritare, vala e tretë e një dukurie që ishte prodhuar edhe dy herë të tjera në shekujt nëntëmbëdhjetë e njëzet. Sot regjimet jo demokratikë, të vëna sëbashku, përfaqësojnë një të tretën e PPB botërore, kundrejt 12% të tridhjetë viteve më parë (mbi të gjitha në sajë të rritjes së Kinës); dhe simbas Foreign Affairs përgatiten të qeverisin mbi gjysmën e të ardhurave globale.
Por është fakt që e vetmja formë e njohur demokracie është ajo parlamentare, pra është maturi të vesh bast mbi qëndresën e saj. Anglia dhe Shtetet e Bashkuara kanë qenë djepi. Edhe Italia me mundësitë e saj, e zhytur në më të madhen Evropë, ka një qëndrueshmëri, të vërtetuar në vite provash dokesh e sondazhesh; drejtuesit që kundërshtojnë sistemin politik, si Salvini, lëvizin plotësisht në brendësi të ligjëshmërisë demokratike. Por fatet e kundërshtisë ndërmjet demokracive të vjetra dhe demokraturave të reja janë në duartë e qytetarëve. E vetmja gjë për të cilën mund të jemi të sigurtë është fakti që për të qënë demokracia ka nevojë për demokratë.

Corriere della Sera, 26 shtator 2019 E përktheu Eugjen Merlika

PAK FJALË NË PËRCJELLJEN E FUNDIT TË MIKES SË PAHARRUAR HYRIJE KUPI DOSTI – Nga EUGJEN MERLIKA*

Të dashur familiarë, miq e pjesëmarrës në këtë ceremoni mortore, qofshi të nderuar!
Sot, me dhimbje të thellë në shpirt, po i japim lamtumirën e fundit të jetës tokësore një nëne, një bije fisnike të Krujës, një gruaje shqiptare që I ra “pash më pash” ferrit të historisë sonë kombëtare, zonjës së nderuar Hyrije Kupi Dosti.


Bijë e nuse familjesh atdhetare të Shqipërisë, kjo zonjë që tashmë e mbylli rrethin e saj të jetës tokësore, duke I paguar atdhetarizmit të të parëve të saj një tribut të lartë me çmimin e flijimeve të panumurta vetiake e familjare, tani prehet e qetë në gjyqin e amshimit mbasi e ka plotësuar më së miri detyrën e saj në botën tonë.
Mjaft prej nesh e lidhin me të ndjerën, veç dashurisë njerëzore dhe respektit të ndërsjelltë, një kalvar i gjatë mundimesh fizike e cfilitjesh shpirtërore, dukuri që, për vite të gjata karakterizuan rrjedhën e jetëve tona në këtë Atdhe, të cilit të parët tanë i kishin blatuar pasurinë e tyre më të madhe lëndore, intelektuale e shpirtërore.
Të nënëshkruarit kujtimet e kësaj zonje fisnike i fillojnë që në agun e jetës, në moshën pesëvjeçare, në birucat e degës së brëndëshme të qytetit të Krujës, kur Hyrija dhe Dudija atëherë në moshë fare të re, së bashku me nënën e tyre të urtë, Vajen, dhe motrën më të madhe, Bukurijen, së bashku me gjyshen time, Cajen dhe nënën time, Elenën, filluam rrugën e gjatë të privimit të lirisë, që do të përshkonte kampin e çfarosjes së Tepelenës, punët e detyruara në veprat e t’ashtuquajturit “socializëm” si burgu i Vlorës apo fabrika e tullave të Tiranës, për të përfunduar në ngritjen e sektorëve të fermës së Lushnjës, në tokat e liruara nga ujrat e kënetës së Tërbufit.
Në këtë rrugë të gjatë Hyrija u tregua sokoleshë, bijë e denjë e prindërve të saj, duke përballuar çdo vështirësi, që nga barrët e druve mbi shpinë çdo ditë për orë të tëra në malet e Tepelenës deri tek punët më të lodhëshme e më të vështira në fushat e pafund të qëndrave të interrnimit të Myzeqesë, gjithmonë me ballin lart e buzëqeshjen në fytyrën e saj të hijshme.
E vendosur të mos bënte kompromis me diktaturën, vuri në jetë detyrën e saj hyjnore e njerëzore, të krijonte një familje e të lindëte fëmijë, që do të ishin ngushullimi i vetëm në kalvarin e pafund të jetës. U bashkua me Viktor Dostin, një djalë bashkëvuajtës, birin e një personaliteti të njohur të historisë së Vëndit të saj. Nëpërmjet punës së tyre të ndershme sollën në jetë e rritën Kutbiun, Valjetën dhe Artën, që e kaluan fëmijërinë e tyre në kampin e interrnimit të Gradishtit të Lushnjes.


Sot ata të tre, qytetarë të botës së lirë, me dhimbje birësore në shpirt e dashuri e respekt të pafund në zemër, i japin nënës së tyre të dhëmshur lamtumirën e fundit. Ata të tre, ashtu sikurse qindra e mijra të rinj të familjeve tona, të lindur në vitet e vështira të “luftës së klasave”në Shqipërinë komuniste, janë prova më e gjallë e forcës, gjallërisë e qëndresës së kësaj shtrese shoqërore që, në kundërshtim me logjikën më parake, sfiduan sistemin çnjerëzor duke sjellë në jetë krijesa, të cilave Zoti i madh, fatmirësisht, do t’u jepte mundësinë të bëheshin qytetarë të lirë të Vendit të tyre, por edhe të botës së madhe.
Ky qe misioni i sendërtuar i Hyrijes sonë të dashur që, me tjetërsimin e sistemit, i vuri vehtes një tjetër detyrë, jo vetëm atë të dëshmisë së kalvarit të saj e të bashkëvuajtësve të saj, por edhe të ndriçimit të jetës e verës së babait të saj të nderuar, Abaz Kupit.
Qe një barrë jo e lehtë edhe kjo, e dashur Hyrije, të cilën u munduam t’a mbajmë, jo në kushtet e terrorit policor, por të indiferentizmit të përgjithshëm të një sistemi, fatkeqësisht refraktar e mospërfillës ndaj së vërtetës historike. Ti e kryeve dhe atë detyrë që i vure vehtes nëpërmjet intervistave të tua në shtyp apo në televizion. Të lumtë!
Tani fli e qetë pranë njerëzve të tu të dashur, në atë botën tjetër ku ka veç dritë e mirësi të përjetëshme. Për të dashurit e tu në jetë, për ne të gjithë do të mbetesh gjithmonë e gjallë në kujtesat tona.
U prehtë në paqen e Zotit shpirti yt i bardhë, të qoftë i lehtë dheu i Shqipërisë, qoftë i përjetshëm kujtimi yt.

*Kjo është fjala e mbajtur nga Eugjen Merlika në varrimin e zonjës së nderuar Hyrije Kupi Dosti, të zhvilluar në ceremoninë mortore tek varrezat e Sharrës më 5 tetor 2019.

Albin Kurti ishte dhe është me popullin, me Amerikën, me NATO-n dhe me BE-në – Nga Prof.Dr. Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 

*** Këtë e dëshmoi para gjithë botës vota demokratike dhe e lirë e të gjithë qytetarëve të Kosovës, të cilët votuan në zgjedhjet e parakohshme parlamentare të Kosovës, më 6 tetor 2019 : -JEMI  me Albinin, me Vetëvendosjen, me Amerikën dhe  me Evropën Perëndimore. Urime Kosovë e pavarur dhe sovrane!

 

*** Të jemi me popullin dhe për popullin, jo  me ata që e shfrytëzojnë, e mashtrojnë, e plaçkisin, e tradhtojnë, e abuzojnë  dhe e varfërojnë deri në shkopin e lypësit dhe të mjerimit social dhe ekonomik e të mirëqenies së përgjithshme.

 

-Së fundi, më 6 tetor 2019, në zgjedhjet parlamentare të Kosovës, FOLI VOTA E LIRË E POPULLIT  në favorin e së vërtetës, të demokracisë dhe të drejtësisë se Kryelideri Albin Kurti dhe LV-ja asnjëherë nuk kanë vepruar kundër interesave strategjike dhe politike të POPULLIT të Kosovës, të Amerikës, të BE-së dhe të NATO-s në Kosovë, por vetëm kundër padrejtësive, kundër korrupsionit, krimit të organizuar, kundër plaçkës, kundër nepotizmit, kundër burokratizmit, kundër instrumentalizimit dhe kundër personalizimit të institucioneve  shtetërore të Republikës së Kosovës, që të gjitha këto të meta negative ndikuan fuqishëm në kompremetimin dhe në defunksionimin e ligjit, të kushtetutës,   të drejtësisë dhe, në përgjithësi në deformimin e sistemit demokratik parlamentar të Kosovës.

 

Fatbardhësisht, erdhi dita, ndryshoi vetëdija e psikologjisë politike e qytetarit të Kosovës, i cili me votën e tij demokratike  “pensionoi” personalizuesit, nepotistët, korrupsionistët dhe “kapësit” e shtetit të Kosovës !

 

Ky ishte ndryshimi, jo Albin Kurti asgjë nuk ka ndryshuar në strategjinë e objektivave prioritare politike, ekonomike, demokratike, sociale dhe kombëtare të Lëvizjes Vetëvendosje.  Për më se një dekadë, Albin Kurti ka luftuar pareshtur padrejtësinë, korrupsionin, nepotizmin, kapjen e shtetit, krimin e organizuar, plaçkën, papunësinë, varfërinë, pabarazinë,shfrytëzimin e njeriut prej njeriut, ekzodin sistematik dhe pazhvillueshmërinë e Kosovës etj. Së fundi (ndonëse me vonesë njëdekadshe), një politikë  e këtillë e drejtë dhe kosntruktive në mbrojtjen e interesit të përgjithshëm të të gjithë qytetarëve të Kosovës, ndikoi pozitivisht në ndryshimin dhe në ngritjen e vetëdijes së psikologjisë politike të qytetarëve të Kosovës, të cilët në zgjedhjet parlamentare të Kosovës, më 6 tetor 2019, votuan  që Albin Kurti të jetë kryeministër i Kosovës.

Vota demokratike e popullit pro Albin Kurtit dhe LV-së i varrosi shpifjet dhe gënjeshtrat e deritashme  të korrupsionistëve, se gjoja ky subjekt politik me kryeliderin e saj “ishin anti-Amerikë dhe anti-Evrop֝ë Perëndimore “!?

Mirëpo, kjo ishte vetëm gënjeshtër ordinere propagandistike  e oponentëve politikë kolltukofagë, nepotistë  dhe korrupsionistë  të Albin Kurtit, që  të ruanin kolltukët e tyre në qeverinë dhe në parlamentin e Kosovës, si dhe mbi të gjitha të ruanin “gjahun”  e tyre-pasurinë e paligjshme milionshe, të tjetërsuar nga  populli. Kjo ishte esenca e parullës propagandistike për fshirjen nga skena politike të LV dhe të Albin Kurtit, duke i etiketuar paturpësisht se  gjoja Lëvizja Vetëvendosje me Albin Kurtin në krye “ishte kundër Amerikës dhe aleatëve të saj evroperëndimorë (BE dhe NATO)”.

Ndonëse, kjo gënjeshtër 10-vjeçare (2008-2018) pati suksesin e saj, sepse duke mashtruar, manipuluar dhe abuzuar si faktorin e brendshëm politik, ashtu edhe atë ndërkombëtar, liderët politikë milionerë, korrupsionistë dhe nepotistë ia arritën të bllokonin luftën kundër korrupsionit, të plaçkës, të krimit të organizuar dhe të padrejtësisë, edhe pse  LV-ja dhe Albin Kurti ishin me popullin, me Amerikën dhe me Evropën Perëndimore në mbështetjen e interesave jetike kompelementare të shtetit të pavarur të Kosovës dhe të partnerëve të saj evropianë ndërkombëtarë (Amerika, NATO, BE), që politikisht, diplomatikisht dhe ushtarakisht e shpëtuan, e çliriuan, e pavarësuan dhe e demokratizuan Republikën e Kosovës (1999-2019).

Amerika e as Evropa nuk e kanë penguar Albin Kurtin që të vinte në krye të shtetit të Kosovës, por shpifësit, korrupsionistët dhe plaçkitësit e Kosovës !

    

E vërteta është e hidhur, por duhet të thuhet dhe të luftohet për të, pavarësisht rrethanave të kohës, në luftë, në paqe apo në mjerim etj.

Prandaj, e vërteta është se kryelideri i Lëvizjes Vetëvendosje, Albin Kurti, i cili më 6 tetor 2019 fitoi votëbesimin e popullit në zgjedhjet e parakohshme parlamentare në Kosovë,  nuk ka pësuar kurrfarë metamorfoze  të konceptit të filozofisë politike të tij (as “para 2 vitesh” e as sot).   Pikërisht, konstanta cilësore e kohezionit të veprimit politik të Lëvizjes Vetëvendosje dhe e kryeliderit të saj, Albin Kurti (2008-2019), bëri që të davariten dyshimet dhe rezervat te votuesit, të cilët me votën e tyre pro LV dhe Albin Kurtit dëshmuan të vërtetën  se ka ndryshuar për mirë vetëdija e psikologjisë politike e votuesit në Kosovë.  Kjo është pjekuria politike, që na gëzon të të gjithëve, si dhe të gjithë partnerët dhe miqtë tanë evro-perëndimorë me Shtetet e Bashkuara të Amerikës në krye.

Pra, pa asnjë dyshim, mund të konstatohet se Albini nuk ka ndryshuar, por psikologjia politike e votuesve, edhe pse me një vonesë të gjatë dhjetëvjeçare (2008-2019). Ky evoluim i vetëdijes politike të votuesve është shprehje pozitive e besimit, e vullnetit dhe e dijes së gjeneratës së re në Kosovë, e edukuar dhe e arsimuar në frymën patriotike dhe demokratike si brenda, ashtu edhe jashtë Kosovës, në vendet e ndryshme të Evropës Perëndimore, në Amerikë, në Kanada etj.

Fitoi Albini, fitoi Vetëvendosja, fitoi  POPULLI, fitoi Kosova. Fitoi demokracia. Urime fitorja historike, populli im i shumëdashur dhe i shtrenjtë !

 

Të gjithë ata që e duan me shpirt dhe me zemër Kosovën e lirë, të pavarur, sovrane, të zhvilluar, të përparuar, të begatë, ku sundon ligji i së drejtës, barazia, siguria dhe prosperiteti ekonomik, material dhe ekzistencial jetësor njësoj për të gjithë qytetarët, ku nuk do të ketë papunësi, mjerim social, varfëri dhe ekzod sistematik të njerëzëve, PATJETËR, duhet t’i gëzohen fitores historike, demorkatike dhe kombëtare  të Lëvizjes Vetëvendosje me Albin Kurtin në krye,  sepse kjo do të sjellë ndryshime të mëdha rrënjësore në të gjitha poret e jetës, ku të gjithë qytetarët, do të jenë të barabartë në realizimin e të drejtave dhe të lirive të tyre, ashtu si thotë ligji, kushtetuta dhe demokracia  parlamentare.

Fitorja e Vetëndosjes e gëzoi edhe Kosovën, edhe Amerikën dhe Evropën Perëndimore, sepse  më nuk do të ketë korrupsion, padrejtësi, nepotizëm, pabarazi, absolutizëm dhe shfrytëzim partiak dhe provincial në Kosovë.

KJo fitore e thellë e Lëvizjes Vetëvendosje  e gëzoi çdo patriot demokrat shqiptar, sepse  qeveria e re e Kosovës,  do të jetë e popullit, jo vetëm e kryeministrit Albin Kurti, e kryetrit të Kuvendit dhe e presidentit të Kosovës, ashtu siç ndodhi për fat të keq në dekadën paraprake (2008-2018), ku populli nuk u pyet për asgjë, madje as për hapjen e dialogut serbo-shqiptar në Bruksel (2011-2018), i cili, nëse vazhdohet më tej, pa dyshim se, do të shpiente drejt “bosnjizimit” të Kosovës. Mirëpo, për  t’iu shmangur këtij rreziku fatal për sovranitetin territorial dhe shtetëror të Kosovës,  kryeministri i ri Albin Kurti, patjetër nevojitet që të marrë pëlqimin e popullit, duke u deklaruar me Referendum.

 

 JO “republika srpska” në veriun e Kosovës !

 

 

Nëse vjen në pyetje prekja ose pazari i kufijve territorialë të Republikës së Kosovës (qoftë veriu, jugu, lindja, perëndimi) nuk mund të ketë kurrfarë reciprociteti ekonomik as tregtar dhe, kurrfarë kompromosi politik me Serbinë në kuadrin e procesit të Brukselit (2011-2018).

Po qe se , do të ndodhte diç e tillë fatale për territorin  sovran të Kosovës (në favorin e zgjerimit të kufijve territorialë të Serbisë), atëherë, do të dështonte qeveria e re e Albin Kurtit.

Ky, do të ishte rreziku që do të mund ta sfidonte qeverinë e Albin Kurtit, nëse do të pranonte vazhdimin e dialogut në Bruksel, pa e konsultuar paraprakisht  me REFERENDUM popullin-sovranin.

Në këtë kontekst, nuk mund të ketë kurrfarë “reciprociteti” me Serbinë, sepse veriu i Kosovës nuk është “pronë private” as e kryeministrit, as e kryeparlamentarit dhe as e presidentit të Kosovës, por është pronë legale dhe e trashëguar e gjithë popullit shqiptar-sovranit, pa pëlqimin dhe pa “vulën” e të cilit, asnjë lider politik në pushtet, nuk ka të drejtën që të bëjë ndonjë pazar me Serbinë kolonizatore, e cila përmes Dialogut të Brukselit (2011-2018) po përdor të gjitha  mjetet politike, propagandistike dhe diplomatike, që të zhbëjë Republikën e Kosovës, ose të paktën ta “bosnjëzojë” me një “republika srpska” në territorin verior të saj.

 Qeveria dhe Kuvendi i Kosovës, duhet të flasin, ashtu si thotë populli, si thotë shteti i së drejtës dhe demokracia parlamanetare, të gjithë të barbartë para ligjit dhe para kushtetutës

 

Fitorja e Vetëvendosjes dhe e Albin Kurtin, është garanci e mirëfilltë, se as qeveria e as kuvendi i Kosovës nuk do të vendosin në mënyrë arbitrare (sikurse që u veprua një dekadë më parë (2008-2018), ku pushtetarët autoritarë të papërgjegjshëm dhe të dështuar, asnjëherë, për asnjë vendim politik dhe ligjor të tyre, nuk deshën të merrnin mendimin dhe pëlqimin e popullit, por në mënyrë tekanjoze hapën dialogje dhe debate me Serbinë kinse në emër të “normalizimit “ të marrëdhënieve mes Kosovës dhe Serbisë në kuadrin e Dialogut të Brukselit (2011-2018). Ndër të tjera, ky ishte  gabimi më fatal dhe më absurd i politikës dhe i diplomacisë së krerëve të Kosovës, sepse, pa e pyetur fare popullin (fundja edhe me referendum), e problematzuan pjesën veriore të Kosovës, duke e ndërkombëtarziuar sikur ajo të ishte “çështje e brendshme” e Serbisë!

Ajo që më gëzon më së shumëti dhe më bën për të besuar  në fitoren e Albin Kurtit, është se, zgjedhja e tij si kryeministër i qeverisë së Kosovës, do të jetë në inetresin e përgjitshëm të popullit dhe të shtetit të Kosovës, sepse asnjë vendim politik qoftë me karakter të politikës së brendshme apo të jashtme, nuk do të merret dhe nuk do të aprovohet pa marrjen e pëlqimit të popullit të Kosovës.

Kjo është asimetria politike, juridike, kushtetuese dhe kombëtare patriotike e kryeministrit të ri Albin Kurti.

Kjo është përparësia dhe fitorja e tij, i cili asgjë nuk do të vendosë për fatin e popullit dhe të Kosovës kokë më vete pa e pyetur dhe pa e konsultuar popullin, i cili në zgjedhjet e parakoshme parlamentare  të 6 tetorit 2019, ia dhuroi votën dhe vetëbesimin se nuk do të shkëputet nga marrëveshja dhe nga komunikimi i domosdoshëm me popullin.

Me fitoren e thellë të  Albin Kurtit dhe të Vetëvendosjes fitoi populli, fitoi drejtësia dhe demokracia. Fitoi Kosova e pavarur dhe sovrane. Ky është kuptimi thelbësor i Fitores së zgjedhjeve të parakohshme parlamentare, demokratike dhe paqësore të Kosovës, më 6 tetor 2019.

Këtë fitore e korri vetëdija racionale dhe e lartë e zgjedhësve me votën e tyre të lirë dhe demokratike, të cilën kësaj here  ia besuan kryeliderit  Albin Kurti dhe Lëvizjes Vetëvendosje të tij.

ALEANCA USHTARAKE NATO DHE VLERAT DEMOKRATIKE NË EVROPË – Nga Frank Shkreli

Të ënjtën që kaloi, Komandanti Suprem i Forcave Aleate në Evropë, njëkohësisht edhe Komandant i Komandës së Shteteve të Bashkuara në Evropë, Gjenerali Tod Wolters zhvilloi një konferencë shtypi me gazetarët në kryeqendrën e NATOs. Para se t’u përgjigjej pyetjeve të gazetarëve, Gjenerali amerikan, përdori rastin të bënte disa komente mbi një numër çështjesh që kanë të bëjnë me forcat aleate në Evropë, përfshirë mbrojtjen dhe shkurajimin e ndonjë sulmi të mundëshëm në kontinentin evropian. Normalisht, nuk pritet që një ushtarak i rangut të lartë si Gjenerali Wolters të flasë për promovimin e sistemit demokratik, pasi përgjegjësia e tij kryesore është në fushën e mbrojtjes, por, ai u tha gazetarëve se gjëja që e intereson atë më së shumti, sipas tij, është “promovimi i vazhdueshëm i sistemit të vlerave tona demokratike në Evropë”. “Mund t’u duket pakëz si e çuditshme”, shtoi ai, “por çdo sekond të ditës, vërej njerëz të cilët po përpiqen të veprojnë në një mënyrë duke u munduar që të na e bëjnë të pamundur të promovojnë sistemin tonë të vlerave të mëdha demokratike.

Gjenerali Wolters u tha gazetarëve se kjo është një çështje në të cilën ai është i përqëndruar në kryerjen e të gjitha detyrave dhe përgjegjësive që ka si Komandant i Forcave të Shteteve të Bashkuara në Evropë dhe si Komandanti Suprem i Forcave Aleate për Evropën. Këto prioritete janë të natyrshme, theksoi ai, si Komandant i Forcave të Armatosura të Shteteve të Bashkuara në Evropë, por që përputhen shumë mirë edhe me detyrat dhe përgjegjësitë e dyfishta edhe si Komandanti Suprem i Forcave Aleate në kontinentin evropian.

Nga pikëpamja e Shteteve të Bashkuara, vazhdoi ai, prioriteti kryesor është që të bëjmë çdo gjë të mundur në mbështetje të NATO-s, ndërkohë që mbështesim Aleancën tonë — si përparësia e jonë numër një — nënvijoi gjenerali amerikan Tod Wolters, ndërkohë që “ne promovojmë, njëkohësisht, edhe sistemin e vlerave tona demokratike” në Evropë.
“Nga kjo pikëpamje, përparësia numër dy e jona është që të kundërshtojmë ndikimin e dëmshëm të Rusisë. Dhe kur flitet për ndikimin e dëmshëm rus, duhet të kemi parsyshë sistemin e vlerave tona demokratike që ne promovojmë.” Gjenerali Wolters tha se ai ndjekë me kujdes veprimet ruse në Evropë. Është me rëndësi, u tha gjenerali amerikan gazetarëve, “që unë të jem i përqendruar mbi ndikimet e dëmshme ruse, të cilat përbëjnë rrezik ndaj përpjekjeve tona për të ruajtur sistemin tonë të vlerave demokratike, në 29-vendet anëtare që përfaqësojnë NATO-n.”

Dhe si përparësi të tretë me rëndësi, Gjenerali Wolters, përmendi marrëdhëniet dhe angazhimet e Aleancës së Atlantikut të Veriut, që sipas tij, do të thotë se, “Ne bëjmë çdo gjë të mundur për të siguruar dhe përforcuar gatishmërinë e forcave tona të armatosura, ashtuqë ato të jenë të afta t’i përgjigjen me forcën më të madhe të mundur çdo rreziku dhe kërcënimi ndaj promovimit të vlerave demokratike, të cilat janë aq të rëndësishme jo vetëm për NATO-n, por sigurisht tepër të rëndësishme edhe për Shtetet e Bashkuara”, u tha gazetarëve, Komandanti i Forcave Aleate në Evropë, Gjenerali Tod Wolters.

Si një prej veprimtarive të rëndësishme, nga pikëpamja e NATO-s dhe e Shteteve të Bashkuara — të ndërmarra kohët e fundit nga Aleanca e Atlantikut Verior — gjenerali Wolters përmendi miratimin e strategjisë ushtarake – “si një mjet për të forcuar mëtej sistemin tonë të vlerave demokratike”. Kjo strategji, u tha ai gazetarëve javën që kaloi, përcakton dy kërcënime bazë ndaj vlerave tona demokratike: një është Rusia dhe dy: terrorizmi ndërkombëtar. Strategjia e re e NATO-s, nenvijoi gjenerali Wolters, “përcakton objektivat dhe mënyrat për realizimin e atyre objektivave, si dhe mjetet që duhen përdorur me qëllim që të jemi më produktiv dhe më të përgatitur për promovimin e këtyre vlerave demokratike në kontinentin evropian”.

Komandanti Suprem i Forcave të NATO-s në Evropë e mbylli fjalën e tij në konferencën për shtyp — para se të pranonte pyetjet nga gazetarët—duke thënë se promovimi i vlerave demokratike si dhe mbrojtja e zonës Euro-Atlantike është jo vetëm përgjegjësia kryesore e Aleancës së NATO-s si entitet, por edhe e secilit prej 29-vendeve anëtare të Aleancës Ushtarake Perëndimore

Komandanti Suprem i Forcave të NATO-s në Evropë dhe Komandant i Forcave të Armatosura të Shteteve të Bashkuara në Evropë, Gjenerali Tod Wolters ka zhvilluar një vizitë zyrtare në Shqipëri në fillim të këtij viti. Me atë rast, ai ka njoftuar se Aleanca NATO kishte vendosur që të modernizoi bazën ajrore në Kuçovë, sipas standardeve të NATO-s. Ky hap është cilësuar nga ekspertët si një avancim i pranisë ushtarake të Aleancës Perëndimore në Ballkanin Perëndimor, ku Rusia po përpiqet, për disa vite tani, të shtrijë ndikimin e saj në atë pjesë të Evropës, përfshirë Shqipërinë dhe Kosovën.

Shpresoj që prania e NATO-s në Shqipëri, me bazën e saj ajrore në Kuçovë, të mos jetë vetëm një prani ushtarake – megjithëse e mirëpritur edhe si e tillë — për të kundërshtuar përpjekjet e Rusisë, të Kinës dhe Iranit për ndikim në atë rajon dhe në vend – por siç tha javën që kaloi, edhe gjenerali amerikan, Krye-Komandanti i Forcave Aleate të NATO-s në Evropë, Tod Wolters – baza ushtarake e NATO-s në Kuçovë, të jetë gjithashtu edhe një qëndër për të promovuar, njëkohësisht, edhe vlerat tona të përbashkëta demokratike perëndimore në Shqipëri, në Kosovë dhe në rajonin ballkanik në përgjithësi. Është kot të mburremi se jemi anëtar i NATO-s, nëqoftse nuk sillemi si një vend i tillë. Nuk mjafton pra të jesh anëtar i NATO-s nëqoftse nuk zbaton rregullat e sistemit demokratik dhe nuk mbron vlerat demokratike mbrenda vendit.

Me rastin e vizitës së Gjeneralit Wolters në Tiranë, Janarin që kaloi, Ministrja e Mbrojtjes e Shqipërisë, Olta Xhaçka është shprehur se, “10-vjetë pas antarësimit të Shqipërisë në NATO, Shqipëria sot është një vend anëtar i vlefshëm, por edhe i sigurt, ku Aleanca ka vendosur të investojë potencialin e saj.” Në rregull, por , përball krizave politike të një pas njëshme të viteve të fundit në Shqipëri, a mund të thuhet se Shqipëria është vërtetë një vend demokratik dhe nëse ky vend, si anëtar i Aleancës më të fuqishme ushtarake të vendeve demokratike perëndimore, që ka njohur ndonjëherë bota –ndanë me të vërtetë vlerat demokratike me Aleancën në të cilën bën pjesë dhe për të cilat Gjenerali amerikan Tod Wolters u shpreh se kërcënimet aktuale ndaj këtyre vlerave demokratike, bëjnë që të mos e zejë gjumi i natës.

Mbështetja dhe zbatimi institucional i sistemit, rregullave demokratike dhe i vlerave demokratike perëndimore në një vend anëtar të NATO-s siç është Shqipëria, është jo vetëm mbrojta më e mirë për sigurinë e vendit por është edhe në interesin madhor afat-shkurtër dhe afat gjatë të Kombit Shqiptar.

Frank Shkreli

Komandanti Suprem i Forcave të NATO-s në Evropë dhe Komandant i Forcave të Armatosura të Shteteve të Bashkuara në Evropë, Gjenerali Tod Wolters me Shefin e SHP të FA, Gjeneral brigade Bardhyl Kollçaku, 24 Janar, 2019, Tiranë. (Kortezi, Elvin Hasanaj, Ministria e Mbrojtjes e Shqipërisë)

Për të shkundur neojugosllavët e Tiranës! (me shpjegimin e Vuçiçit, jo timin) – Nga Shaban MURATI

Jugosllavia ante portas
Nga Shaban MURATI
10.04.2017
Të gjithë presidentët e Serbisë, pas shembjes së Jugosllavisë dhe largimit nga pushteti të presidentit kriminel ndërkombëtar lufte, Sllobodan Millosheviç në tetor 2000, janë përpjekur pa pushim për të rikrijuar Jugosllavinë në forma dhe me emra të rij. Por është i pari dhe i vetmi presidenti i ri i Serbisë, Aleksandër Vuçiç, që u zgjodh në 2 prill, i cili e deklaron hapur publikisht këtë plan strategjik të Serbisë për rikrijimin e Jugosllavisë. Në intervistën e tij të parë si president, dhënë portalit amerikan “Politico”, në 6 prill, i pyetur nëse me planin e tij për një treg të përbashkët ballkanik ai po përpiqet të rikrijojë Jugosllavinë, Vuçiç përgjigjet pa hezituar dhe në mënyrë pohuese se “Është Jugosllavia e vjetër, plus Shqipërinë”. Kaq befasuese është shpallja e kësaj strategjie nga presidenti i ri serb, saqë gazetari intervistues, Matthew Karnitschnig, në zbërthim të intervistës, boton po atë ditë një artikull me titull ”Plani i Serbisë për të sjellë prapë Jugosllavinë”.
Dy janë elementet e reja të deklarimit të presidentit të ri serb, 1- që ai shpall publikisht se Serbia synon të rikrijojë Jugosllavinë e vjetër, dhe 2- se Serbia planifikon të përfshijë në këtë Jugosllavi të re edhe Shqipërinë. Është një deklarim i pazakontë, sepse nuk ka ndodhur asnjëherë gjatë 17 vjetëve të periudhës “demokratike” serbe, që udhëheqësit e Serbisë të afishojnë hapur strategjinë e krijimit të një federate të re jugosllave dhe sidomos që synojnë të përfshijnë në të edhe Shqipërinë. Në fakt, për herë të parë planin e tij të bashkimit ekonomik dhe doganor ballkanik, Aleksandër Vuçiç, e shpalli gjatë një vizite zyrtare në Francë si kryeministër në shtator në vitin 2016, ku ruajti aparencën e motivit ekonomik të planit të tij ballkanik, ku deklaroi se kjo nuk do të jetë një Jugosllavi tjetër dhe ku nuk e përmendi fare përfshirjen e Shqipërisë. Ndërsa tani, në deklarimin e parë si president i Serbisë, ai shpall se rikrijimi i Jugosllavisë së vjetër, plus Shqipërinë “është një ide politike”. Duke analizuar këtë projekt të Vuçiçit në atëkohë, unë kam shkruar se “Duke qenë se kryeministri serb deklaroi se idenë e tij ia ka paraqitur të gjithë udhëheqësve të shteteve të rajonit, është e natyrshme që këto shtete, dhe në radhë të parë Shqipëria, duhet të jenë tepër të kujdesshme në analizat e tyre. Qeveria nuk duhet të dëgjojë këshilltarët jugosllavë dhe as disa shoqata joqeveritare fitimprurëse, që financohen nga Serbia, por duhet të shfletojë pak historinë e marrëdhënieve midis Shqipërisë dhe Serbisë”. (“Ballkani Faustian”, 2016, fq.510)
Rikrijimi i Jugosllavisë, (ku përfshihet dhe Shqipëria), si objektiv i presidentit të ri të Serbisë, tërheq vëmendjen në disa drejtime. Tërheq vëmendjen për të hulumtuar se cila është ajo forcë, që i jep siguri dhe besim presidentit të Serbisë që do të realizojë objektivin e rikrijimit të federatës së shembur jugosllave, e cila u shkatërrua përmes një seriali luftërash të përgjakshme të Serbisë kundër popujve jo serbë, që dëshironin të ishin shtete të liria dhe të pavarura nga sundimi i Serbisë. Besimi, që ka presidenti i ri serb se ai do të rikrijojë Jugosllavinë e vjetër, duke futur në të edhe Shqipërinë, duket se vjen nga disa rrethana të reja rajonale dhe ndërkombëtare. Burimi i parë i besimit të tij vjen nga mbështetja e jashtëzakonshme, që Rusia po i jep planit të Beogradit për hegjemoni serbe në rajon nëpërmjet krijimit të federatës së re jugosllave, të drejtuar nga Serbia. Tani Rusia është në pikun e ndërhyrjes në Ballkan për shtrirjen e influencës së saj, gjë të cilën mendon se mund ta realizojë më lehtësisht, nëse disa shtete të Ballkanit do të bashkoheshin nën egidën e Serbisë. Burimi i dytë i besimit të presidentit serb vjen nga situatat e rënduara politike dhe tensionet në rritje në vendet e Ballkanit Perëndimor. Shtetet e Ballkanit Perëndimor kanë hyrë në një fazë dobësie dhe disfunksionaliteti, e cila e shtyn Serbinë të mendojë se është një fazë, ku mund të imponohet si shteti më i fuqishëm dhe t’i grumbullojë ato shtete rreth vetes. Me ndërhyrjet dhe sponsorizimet e tyre intensive, Serbia dhe Rusia kanë ndikuar që krizat politike dhe tensionet e brendshme në disa shtete të Ballkanit Perëndimor të rriten dy vitet e fundit, që nga kriza natyrale në Maqedoni e deri te kriza artificiale në Shqipëri.
Burimi i tretë i besimit, që ka presidenti serb për rikrijimin e Jugosllavisë të drejtuar nga Serbia, është fakti se Aleksandër Vuçiç ka arritur të sigurojë një mbështetje personale të gjerë në disa kancelari europiane dhe nga diplomacia e disa shteteve anëtare të BE. Nën nxitjen e pamotivueshme të motivit të inkurajimit të Serbisë për të shkuar drejt BE dhe jo drejt Rusisë, disa udhëheqës të vendeve anëtare të BE kanë vënë bastin te presidenti Aleksandër Vuçiç dhe po vlerësojnë se nën udhëheqjen e tij Serbia duhet të ketë rol drejtues apo kyç në Ballkanin Perëndimor. Është një bast dhe vlerësim tejet i gabuar dhe është harruar shumë shpejt se kjo vijë sjelljeje europiane e ka shijuar dështimin me të gjithë paraardhësit e Vuçiçit që nga viti 2000, të cilët, gjithashtu, ishin glorifikuar nëpër Europë si proeuropianë. Qarkullon edhe një koncept tjetër i gabuar në disa qarqe diplomatike europiane se, duke lejuar Serbinë të bëhet qendër e një federate rajonale në formën e Jugosllavisë, do të jetë më mirë për BE, se do të çlirohet nga problemet dhe krizat politike dhe etnike në Ballkanin Perëndimor.
Pika më tronditëse e planit të presidentit të Serbisë nuk është rikrijimi Jugosllavisë së vjetër, por është sidomos shpallja e përfshirjes së Shqipërisë në këtë federatë të re jugosllave. Interesant është fakti se presidenti i Serbisë nuk e parashtron si ofertë diplomatike të tij drejtuar Shqipërisë, por e paraqet si një fakt të kryer, që do të jetë një Jugosllavi e vjetër bashkë me Shqipërinë. Për hir të së vërtetës, duhet thënë se rrënjët e këtij pretendimi serb shkojnë larg dhe e kanë bazën në projektin europian, apo më saktë, të diplomacisë franceze në vitin 2000, për të krijuar grupimin e integrimit europian të quajtur “Ballkani Perëndimor” me shtetet e ish- Jugosllavisë, pa Slloveninë, plus Shqipërinë. Kroacia, e cila u shkëput me sukses nga ky grup, dhe u anëtarësua në BE, e ka parë këtë emërtim si një përpjekje për të rikrijuar Jugosllavinë, dhe i ka kundërshtuar me forcë gjithmonë projektet serbe apo europiano-serbe për forma grupimesh ballkaniko-perëndimore. Kjo ishte edhe arsyeja, që presidentja e Kroacisë, Kolinda Grabar-Kitaroviç, në 25 nëntor 2015, në një samit të kryetarëve të shteteve të rajonit, shpalli nismën për të hequr nga fjalori politik termin “Ballkani Perëndimor” dhe për të përdorur termin “Europa Juglindore”. Është një nismë e rëndësishme politiko- diplomatike, për të cilën nuk është dhënë ndonjë sqarim përse nuk e ka përkrahur zyrtarisht Shqipëria.
Në këtë Jugosllavi të re, presidenti i ri serb nuk përfshin dot tani as Kroacinë dhe as Slloveninë, dy shtete që u shkëputën të parat nga ish-Jugosllavia dhe të cilat nuk kanë dashur asnjëherë të quhen as jugosllavë dhe as ballkanikë. De fakto, presidenti serb e planifikon rikrijimin e Jugosllavisë me 6 shtetet e të quajturit Ballkan Perëndimor, ku ka futur edhe Shqipërinë. Për diplomacinë serbe “Ballkani Perëndimor” ka qenë dhe është kopertura e një federate të re jugosllave. Shpallja arbitrare tani e përfshirjes së Shqipërisë në federatën e re jugosllave me sa duket vjen jo vetëm nga dëshira dhe aspirata e vjetër e Serbisë për të futur nën influencën e vet Shqipërinë. Supozimet shkojnë deri në shkallën që ndonjë formë sigurie mund t’i jetë dhënë Beogradit nga segmente të diplomacisë europiane se mund ta bindin Shqipërinë që, me dëshirë apo pa dëshirë, të aderojë në një federatë të re jugosllave në emër të “idealeve europiane”. Për rrezikun e planeve të përfshirjes së Shqipërisë në një federatë të re jugosllave kam tërhequr vëmendjen që në vitin 2005, kur kam shkruar: “Një fantazëm e rrezikshme sillet korridoreve të zyrave të BE-së në Bruksel. Kjo është fantazma e jugosllavizmit, e cila ëndërron të krijojë ish-Jugosllavinë, me pesë shtete, që dolën prej saj, pa Slloveninë dhe plus Shqipërinë”. (“Profile të diplomacisë europiane në Ballkan”, 2010, fq.54).
Ka një presion të vazhdueshëm 17-vjeçar mbi diplomacinë shqiptare për të pranuar pa u menduar çdo lloj projekti apo grupimi ballkaniko-perëndimor, të cilat bien të gjitha era jugosllavizëm. Që nga konceptet e “integrimit rajonal ballkanik përpara integrimit europian”, krijimi i një tregu të përbashkët ballkanik, i një bashkimi doganor ballkanik, i një parlamenti ballkanik apo i policisë ballkanike, e deri te projekti efemer i quajtur “Ballkan 6”, janë hartuar mbi arketipin e Jugosllavisë së vjetër. Në një analizë me titull “Një Jugosllavi e re me dy shtete shqiptare”, kur u shpall nisma “Ballkan 6” katër vjet më parë, kam shkruar se ”Unoni ballkaniko-perëndimor shfaqet si një reminishencë e ideve dhe përpjekjeve jugonostalgjike të rikrijimit të Jugosllavisë. Shqipëria dhe Kosova nuk mund të kenë asnjë interes diplomatik, politik, kombëtar dhe strategjik, të futen nën ombrellën e ndonjë Jugosllavie te re”. (“Diplomacia shqiptare në kërkim të identitetit”, 2013, fq.148).
Presidenti i ri i Serbisë afishoi se e quan fakt të kryer rikrijimin e Jugosllavisë me përfshirjen e Shqipërisë. Kjo përbën një alarm të madh se Jugosllavia është ante portas, para portave tona. Projekti i rezervon Shqipërisë vendin e republikës së gjashtë jugosllave ose serbe. Është ringjallja e planit të vjetër të Titos për Shqipërinë si republikë e shtatë e Jugosllavisë.
Me keqardhje më duhet të them se nuk kam konstatuar ndonjë lëvizje shtetërore përballë këtij rreziku para portave, siç do të duhej të vepronin shteti, diplomacia dhe partitë politike shqiptare, të cilët duhet të shqetësohen si senatorët romakë, kur panë Hanibalin para portave të Romës. Është një situatë, ku Shqipëria duhet të denoncojë sa më parë planet e Serbisë për të aneksuar Shqipërinë në një federatë të re jugosllave. Ai, që e shpalli publikisht dhe zyrtarisht rivendikimin ndaj Shqipërisë, është kryetari i shtetit, me të cilin kemi marrëdhënie diplomatike. Kërkon një përgjigje adeguate, sepse cenon dinjitetin dhe sovranitetin e Shqipërisë. Përgjigja duhet të jetë shtetërore dhe kombëtare, sepse është shteti dhe kombi, të cilëve po u troket rreziku para portave. Në këtë drejtim Shqipëria duhet të marrë shembull nga Kosova, ministri i Jashtëm i së cilës, Enver Hoxhaj, reagoi me përgjegjshmëri brenda ditës në 6 prill, duke hedhur poshtë planin e presidentit serb me deklaratën “Kosova është kundër një Jugosllavie te re”.
Për shmangien nga detyrimet në momentet e rëndësishme diplomatike dhe kombëtare nuk mund të jetë justifikim as kriza politike dhe as lufta për pushtet midis partive politike. Shqipëria duhet të shprehë fuqishëm kundërshtimin e saj, sepse duhet të bëjë që ta dëgjojë edhe BE se çdo plan i rikrijimit të Jugosllavisë është antihistorik dhe i dëmshëm për integrimin europian dhe për paqen e stabilitetin rajonal.
Jugosllavia është para portave të Shqipërisë dhe ato porta nuk duhet t’ia hapim vetë me duart e neglizhencës dhe të indiferentizmit shtetëror dhe kombëtar.
(Libri “Kalvari diplomatik i shtetit të Kosovës”, 2018, fq.214)