VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Angelina Jolie kishte marrë me kohë masat për divorcin (fotot)

By | September 24, 2016

Komentet

Jojo Rabbit fiton çmimin kryesor në Festivalin e Filmit në Toronto

Regjisori Taika Waititi.

Filmi Jojo Rabbit ka fituar çmimin kryesor në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Toronto.

Filmi satirik për Luftën e Dytë Botërore shpërfaq një djalosh të vogël në Gjermani që zbulon se nëna e tij është duke fshehur një vajzë hebreje në shtëpinë e tyre.

Në rolet kryesore të filmit shihen aktorët, Scarlett Johansson dhe Roman Griffin Davis.

Kjo fitore e fut filmin Jojo Rabbit në listën e ngushtë të filmave që mund të fitojë çmimin Oscar në kategorinë e filmit më të mirë më 2020, pasi fitorja në Toronto konsiderohet sukses në sezonën e çmimeve filmike.

Vitin e kaluar filmi Green Book që ka fituar këtë çmim në Toronto është shpërblyer edhe në ceremoninë e ndarjes së çmimeve Oscars.

Përveç Green Book, rrugën e njëjtë e kanë ndjekur edhe filmat, Slumdog Millionaire, The King’s Speech dhe 12 Years A Slave.

Ndarja e çmimit kryesor në festivalin e Torontos caktohet në bazë të votave të anëtarëve të publikut në festival, ndonëse organizatorët nuk tregojnë saktësisht si numërohet rezultati.

Jojo Rabbit është film në regji të Taika Waititit.

Ky film do të prezantohet edhe në Festivalin e Filmit në Londër në muajin tetor, derisa në kinema do të nisë së shfaquri në janar të vitit të ardhshëm.

Më 31 gusht 1949 lindi Richard Gere, aktori me sensualitet legjendar

VOAL – Aktori me sensualitet legjendar, një djalë që rritet më shumë bëhet seksi dhe tërheqës (aq sa në vitin 1999, në agimin e pesëdhjetë viteve, revista e famshme “People” i dha atij titullin “burri më seksi në planet”) ), Richard Gere lindi në Siracuse, New York (SH.B.A.), më 31 gusht 1949. Djali i fermerëve, gjatë shkollës së mesme ai veçohet si kampion i gjimnastikës dhe lojtar i trombës.

I animuar nga kurioziteti i fortë dhe dëshira për hulumtime, ai u regjistrua në Fakultetin Filozofik në Universitetin e Masaçusets, por pas një kohe ai u largua për t’i përkushtuar pasionit të tij gjithëpërfshirës: teatrit. Aktrimi në vazhdim bëhet një aktivitet me kohë të plotë dhe Richard ka mundësinë të takohet me kompani të vogla që, sado të dobët dhe të shthurura, i japin atij mundësinë e çmuar të eksperimentojë veten në maksimum dhe të mësojë mësime të dobishme.

Nuk është rastësi që sa më shpejt që të lind rasti i rëndësishëm, aktori i pashëm kalon çdo pengesë. Dhe në Amerikë, një “mundësi” në teatër, siç e dimë, ka një emër shumë specifik: Broadway. Pjesa me të cilën ai do të bashkëpunojë është “Grease”, dhe suksesi i tij po lëkundej. Hapi nga atje në kinema është i shkurtër. Më 1975 ai debutoi në “Rapport te Shefi i Policisë” dhe dy vjet më vonë ai ishte mjeshtëror në përshkrimin e portretit të një disolutuesi të ri në “Në kërkim të z. Goodbar”.

Ndërsa kritika e filmit ka shkruar mirë, që nga ky moment, Gere «tashmë përcakton karakteristikat thelbësore të personazheve të tij të ardhshëm. I gjatë, fytyra me karakteristika të rregullta, një fizik atletik, që tani e tutje do t’iu japë jetë, kryesisht figurave të antitroakëve të shqetësuar, shpesh të pashëm, me një tërheqje të fortë seksuale. Pas sukseseve të para (“Ditët e qiellit”, “Një rrugë e quajtur nesër”, “Yanks”) arritën popullaritetin ndërkombëtar në 1980, falë “gigolò” të shkëlqyeshme, duke shenjtëruar veten si seksin e ri-simboli të kinemasë amerikane në Vitet 80 ».

Por, pasi konsolidohet në figurën që sistemi i yjeve i jep atij (në “Oficer dhe zotëri”, “Fryma e fundit”, “Konsulli i nderit”, “Klubi pambuku”), fillojnë vështirësitë për aktorin. Heroik dhe bezdisës madje edhe në role që nuk janë të përshtatshme për këto cilësi (“Mbreti David” mbi të gjitha), Gere shpejt ndihet i shtypur nga klishetë arrogante ‘- filma të pafat si “Fuqia”, “Pa mëshirë”, “Analizë përfundimtare “(me Uma Thurman dhe Kim Basinger) por edhe”Biznesi i ndyrë ” ku Gere shfqet, për herë të parë, si” zuzar “-.

Do të jetë suksesi i papritur bujar “Pretty Woman” (me Julia Roberts) që do ta rikthejë atë në nderimet, nëse jo të artit aktrues, të lajmeve. Më 1991 ai u martua me modelen e bukur Cindy Crawford: të dy u divorcuan pas vetëm katër vjetësh.

Kurosawa lua rëndë duke lënë në duart e tij të papërvojë karakterin (specifik) të një japonez-amerikani për “Rapsody në Gusht”. Nëse ai as nuk bind në “Z. Jones” apo “Sommersby”, besueshmëria më e madhe, megjithëse e afërm, vjen me “Kurth dashurie”. Por jemi gjithmonë larg përcaktimit të një lloji të vërtetë të aktorit.

Ndërkohë ai u konvertua në Budizëm dhe udhëtoi për në Azi. Ai është në pararojë të luftës kundër SIDA-s. Sukseset (“Kalorësi i parë”, “Frika nga frika”, “Këndi i kuq”, “Nëse shpëton unë martohem me ty”, “Jackakalli”, “Vjeshta në New York”) vazhdojnë vërshimin. Por do të duhet një drejtor i kalibrit të Robert Altmanit për t’i dhënë atij një performancë të frymëzuar (më në fund) në “Doktori T dhe gratë” (2000).

I lidhur me aktoren Carey Lowell, djali i tij Homer James Jigme lindi në vitin 2000. Çifti u martua më pas më 2002.

Ndër filmat më të rëndësishëm për t’u ndjekur janë muzikori fitues i çmimeve “Chicago” (2002, nga Rob Marshall, një temë nga Bob Fosse, ku interpretuan Renée Zellweger dhe Catherine Zeta-Jones), “A do të vallëzojmë?” (2004, me Susan Sarandon dhe Jennifer Lopez), “Festa e Gjuetisë” (2007) e cila tregon për tre gazetarë në gjurmët e Karadzic, një kriminel i rrallë i luftës në Bosnje i cili në të vërtetë do të ishte arrestuar në 2008.

Në vitin 2009 ai luajti në filmat “Hachiko – shoku yt më i mirë”, dhe “Amelia” e cila tregon jetën dhe biznesin e Amelia Earhart (luajtur nga Hilary Swank).

Më 17 maj 2012 presidenti shqiptar Bamir Topi i dhe “Medaljen e Mirënjohjes”.

Filmat horror për adoleshentë, minierë ari për kinematografinë

Historitë e frikshme popullore dhe legjendat urbane gjithmonë kanë nxitur imagjinatën e njerëzve, veçanërisht tek të rinjtë. Tani, “Histori të frikshme për t’u treguar në errësirë”, një koleksion tregimesh të shkurtra horrori për fëmijë nga autori Alvin Schwartz dhe karikaturisti Stephen Gammell është përshtatur për ekranin e madh nga fituesi i Oskarit Guillermo Del Toro dhe regjisori André Ovredal. Gjatë fundjavës së tij të hapjes, filmi fitoi mbi 20 milionë dollarë duke dëshmuar edhe një herë se filmat horror për adoleshentët janë fitimprurës. Korrespondentja e Zërit të Amerikës, Penelope Poulou sjell hollësitë.

Në adaptimin filmik të librit “Histori të frikshme për t’u treguar në errësirë”, të producentit Guillermo Del Toro, përbindëshit ringjallen nga faqet e një libri historik me fantazma dhe u marrin jetën adoleshentëve. Producenti dhe regjisori i filimit, fitues i Oskarit, i ka krahasuar këto përralla me historitë që tregohen rreth zjarrit nëpër kampe.

“Ekzistojnë dy lloje të filmave horror: njëri është trazues, të trazon shpirtin përgjithmonë, ndërsa lloji tjetër është argëtues dhe emocionues.”

Regjisori Andre Ovredal e bazon filmin në antologjinë e tregimeve horror për fëmijë të autorit Alvin Schwartz.

“Është një lloj përzierje mes një filmi modern horror dhe filmave Amblin nga fëmijëria ime”.

Andre Ovredal i referohet ndikimit të viteve 1980 të filmave të regjisorit Spielberg si “Poltergeist”, “Goonies”, “E.T. the Extraterrestrial”, ku horrori përzihet me momentet emocionuese të adoleshentëve.

Por kjo histori huazon gjithashtu elemente nga filmat horror të viteve 70, bazuar në romanet e preferuara të Stephen King-ut, ku forcat mbinatyrale përdoren nga personazhet e pafuqishëm, zakonisht fëmijët dhe adoleshentët, për të realizuar hakmarrjen ndaj atyre që ushtrojnë bulizëm dhe korporatave keqdashëse.

Zakonisht, personi i pafuqishëm shfaq superfuqi ose u hap portën forcave të panjohura, si në rastin e Stelës, një vajzë e drojtur por e zgjuar nga një qytet i panjohur në qendër të vendit.

Histori të Frikshme për t’u treguar në Errësirë, nuk është filmi i vetëm horror që ka shënuar sukses në kinema.

Sipas kompanisë Netflix që transmeton filma dhe seriale në internet, “Stranger Things”, një serial i frikshëm me personazhe të moshës adoleshente hapi sezonin e tretë me dyzet milionë shikues që e panë atë brenda katër ditëve pas debutimit.

Kjo nuk është vetëm një prirje e brendshme. Serialet ndërkombëtare tani po kopjojnë këtë formulë, ashtu siç është rasti me serialin indian “Typewriter” të zhanrit horror për adoleshentët, të cilët zgjidhin probleme misterioze në përpjekjet e tyre për të dalë nga një shtëpi me fantazma.

“Tmerri dhe ankthi janë elemente të mrekullueshme që ekzistojnë vetëm në filmat horror”, thotë regjisori Andre Ovredal.

Më 25 gusht 1930 lindi aktori skocez Sean Connery, legjendë e kinematografisë

VOAL – Thomas Sean Connery lindi në Edinburgh (Skoci) më 25 gusht 1930. Për shumë admirues, dhe veçanërisht për shumë admirues madje të brezave të ndryshëm, ai është akti “simpatik” par excellence. Hijeshia, klasa, hijeshia që e dallojnë tani janë duke identifikuar të dhënat e karakterit të tij, që mbase edhe falë interpretimeve të tij për James Bond, është bërë një legjendë.

Djali i një shoferi kamioni dhe një shërbëtoreje, në moshën njëmbëdhjetë ai filloi të ndjekë mësimet e vallëzimit. Pesë vjet më vonë ai la shkollën dhe u bashkua me marinën. Dy tatuazhet e veçanta në krahun e tij të djathtë janë nga ajo kohë, të cilat tregojnë: “Skocia përgjithmonë” dhe “Mami dhe babi”.

Në moshën nëntëmbëdhjetë vjeç ai pozoi nudo për Kolegjin e Artit në Edinburg. Fillimisht duket një fatkeqësi, por tullacëria e tij e parakohshme që në këtë periudhë fillon të shfaqet vetë, do t’i japë avantazhe pozitive.

Ndërkohë, Sean Connery (Shon Konëri) bën punë të ndryshme, madje edhe shumë të përulura: pjatalarës, piktor arkivolesh, roje shpëtimi, murator, truprojë. Pika e kthesës erdhi në fillim të viteve 1950. Pas disa pjesëve të vogla në fushën teatrale, ai mori pjesë në 1951 në muzikën muzikore “South Pacific”, një opera mjaft e rëndësishme, e vënë në skenë në Londër.

I gjatë, i hollë, atletik, befasuese, i riu Sean Connery në 1953 u rendit i treti në konkursin “Mister Universo”.

Filloi të mbështesë pjesë të vogla në prodhime televizive dhe kinema, madje arriti role të rëndësishme.

Merr pjesë duke ndjekur një përzgjedhje të një konkursi të mbajtur nga London Express që do t’i lejojë fituesit të interpretojë një personazh që është në fakt një mit i vërtetë: që nga viti 1962 Sean Connery do të ishte mit dhe në historinë e kinemasë, duke u veshur për gjashtë herë rolin eJames Bond, agjenti i famshëm sekret “007”, protagonist i romaneve të Ian Fleming.

I përkryer në rol, Conner mishëron të gjitha tiparet e James Bond: i bezdisshëm, elegant, i ftohtë, joshës. Aktori së shpejti u bë një nga simbolet më të famshëm të seksit në botë.

Pas paraqitjeve të para në teatrot lokale dhe disa punë për BBC, Connery arrin në një audicion për transpozimin e parë të librave të James Bond në ekranin e madh: audicioni i shfaqjeve pikërisht përpara autorit Ian Fleming; ky i fundit e konsideroi atë të papërshtatshëm sepse pa në aktorin e ri një marcantonio të vrazhdë skocez (tepër i gjatë me 192 centimetrat e tij). Është gruaja e Flemingut, e magjepsur si shumë gra të tjera nga Connery, që e bën shkrimtarin të ndryshojë mendje.

Në vitin 1971 ai ia dha pjesën Roger Moore, por në vitin 1983 do të ketë një reagim mes aktorit dhe personazhit në “Agjenti 007 – Kurrë mos thuaj kurrë”.

Siç ndodh ndonjëherë me aktorët që lidhin shumë fytyrat me emrin e personazhit që luajnë, Sean Connery rrezikon të bllokohet në rolin e agjentit sekret. Mundësitë dhe përvojat që pasojnë demonstrojnë talentin dhe shkathtësinë e aktorit në role të ndryshme dhe me regjisorë të ndryshëm: nga Sidney Lumet, tek Alfred Hitchcock dhe John Huston.

Connery është një njeri flegmatik në “Marnie” (1964), një hero i moshuar dhe i prekshëm në “Robin and Marian” (1976), një epikë në sagën e “Highlander” (1985), një murg enigmatik në kryeveprën e Jean J. Annaud ” rosa ”(1986, me Fred Murray Abraham, bazuar në romanin e famshëm të Umberto Eco), mbrojtës i jashtëzakonshëm i drejtësisë në filmin” Gli Intoccabili “(1987, nga Brian De Palma, me Kevin Costner, Robert De Niro, Andy Garcia). Vjedhësi i klasës në “Sono famiglia business” (1988, nga Sidney Lumet, me Dustin Hoffman dhe Matthew Broderick), arkeolog i pasionuar në “Indiana Jones dhe kryqëzata e fundit” (1989, nga Steven Spielberg, me Harrison Ford), ese Mbreti Arthur në “Il primo cavaliere” (1994, me Richard Gere dhe Julia Ormond), një hajdut elegant në “The Rock” (1996, me Nicolas Cage) dhe bashkëpunëtor sensual i Catherine Zeta Jones në “Entrapment” (1999).

Në vitin 2001 ai prodhoi dhe interpretoi një “Discovering Forrester” emocionues (nga Gus Van Sant, me Fred Murray Abraham). Puna e tij e fundit është “Legjenda e burrave të jashtëzakonshëm” (2003).

Fuqia vepruese e Sean Connery qëndron në karakterin e tij të zhgënjyer, shpesh të vetë-depresionit dhe ndonjëherë edhe demistifikues dhe të parëndësishëm. Shpesh e theksuar nga humori i saj dhe një buzëqeshje e lehtë. Jashtë setit ai kurrë nuk arrin të shfaqë dhe nënvizojë theksin e tij të famshëm Skocez.

Lidhur me qytetin e tij të lindjes, ai lufton për vlerat e tokës së tij në radhët e Partisë Nacionaliste Skoceze (SNP).

Shumë xheloz për jetën e tij private, Sean Connery është martuar dy herë: nga viti 1962 deri në 1974 me aktoren Diane Cilento, e cila i dha atij djalin e tij Jason, gjithashtu një aktor; nga viti 1975 e deri me sot me

Micheline Roquebrune. Në vitin 1989 revista “People” votoi Sean Connery si “njeriun më seksi në planet” dhe, dhjetë vjet më vonë, “njeriu më seksi i shekullit”. Gjithashtu në vitin 1999 ai u shpall kalorës nga Mbretëresha Elizabeta II.

Pas filmit të vitit 2003 “Legjenda e burrave të jashtëzakonshëm” vendos të tërhiqet nga skena dhe të transferohet në Bahamas. Një karakter i rezervuar dhe pa flokë, ai deklaroi se ai nuk dëshironte të vepronte për dy arsye të vlefshme: sepse “pensioni është shumë i bukur” dhe sepse “ka shumë idiotë tani në Hollywood”.

Ai gjithashtu deklaroi se nuk dëshironte më të vinte këmbë në Skocinë e tij të lindjes deri pas pavarësisë së këtij të fundit nga Britania e Madhe: në këtë drejtim dhurimet e tij bujare për partinë e pavarësisë skoceze nuk dështuan.

Richard Gere viziton emigrantët e mbijetuar nga Mesdheu

Aktori i famshëm Richard Gere vizitoi emigrantët e mbijetuar të premten në një anije humanitare që është goditur në Detin Mesdhe për më shumë se një javë, duke zgjuar pluhur në mes të një debati mbi emigracionin që kombet evropiane nuk kanë qenë në gjendje ta zgjidhin.Ylli amerikan i filmit mori ushqim dhe furnizime me varkë për 121 njerëz, nga një anije shpëtimi që lundronte në ujërat ndërkombëtare pranë ishullit italian të Lampedusas, pasi u bllokua nga hyrja në porte në Itali dhe Maltë.


Këto kombe dëshirojnë që vendet e tjera të Bashkimit Evropian të marrin më shumë emigrantë që vijnë nëpër det.Aktori, 69 vjeç, foli për disa emigrantë që kishin ikur nga Libia e shkatërruar nga lufta në anije kontrabande të padenjë përpara se të shpëtonin, mes tyre një burrë dhe foshnja e tij. Një baba i dy fëmijëve, Gere ndau fotot e djalit të tij më të vogël, i cili lindi në shkurt.

Gere ka një histori të gjatë të aktivizmit të të drejtave të njeriut dhe shpesh fushata për çështje mjedisore dhe hulumtime të SIDA-s. Ai është ndaluar nga Kina për mbrojtje të të drejtave të njeriut në Tibet.Ai qëlloi që ishte Itali këtë javë dhe pasi pa lajmet për fatkeqësinë e anijes, kontaktoi organizatën bamirëse spanjolle të hapur dhe e pyeti “Si mund të ndihmoj?”, tregoi një zëdhënës i grupit për Associated Press.

Dy ditë më vonë Gere ishte në Lampedusa, duke ndihmuar në ngarkimin e një varke me furnizime.“Gjëja më e rëndësishme për këta njerëz këtu është të jenë në gjendje të arrijnë në një port falas, të zbresin nga barka, të hipin në tokë dhe të fillojnë një jetë të re”, tha Gere, duke i kërkuar botës që “të lutem na përkrah këtu dhe ndihmoni këta njerëz, vëllezërit dhe motrat tona”.Vende të tjera evropiane ende nuk janë përgjigjur ndaj kërkesës së grupit të ndihmës për një zgjidhje të bllokimit mbi anijen e shpëtimit.

Organizata Ndërkombëtare për Migracionin thotë se 39.228 migrantë dhe refugjatë kanë arritur në Evropë përmes detit këtë vit që nga 4 gushti, rreth 34% më pak se në të njëjtën periudhë të vitit 2018. Ai thotë se 840 persona të tjerë kanë vdekur këtë vit në Mesdheun e rrezikshëm, pas kalimit nga Afrika e Veriut në Evropë.

“Avengers: Endgame”, filmi më fitimprurës i kohërave

Londër

Tre muaj pas premierës, realizimi filmik “Avengers: Endgame” është bërë filmi me fitime më të mëdha në tregun global, duke e hequr nga froni “Avatar”, i cili këtë pozitë e mbajti thuajse dhjetë vite.

Studio e filmit Marvel bëri të ditur se “Avengers: Endgame” ka tejkaluar fitimin prej 2.79 miliardë dollarëve amerikanë dhe është bërë realizimi më i paguar filmik i të gjitha kohërave.

“Avatar”, një film fanta-shkencor i James Cameron, me më së shumti fitime që nga viti 2009, fitoi 2.78 miliardë dollarë.

BBC shkruan se në Britani të Madhe “Avengers: Endgame” madje është i pesti në listën e filmave me më së shumti fitime pas “Star Wars: The Force Awakens”, “Skyfall”, “Spectre” dhe “Avatar”. aa

Seriali ‘Ramy’, një pasqyrë e jetës së arabo-amerikanëve myslimanë

Ramy Youssef, personazhi kryesor i serialit “Ramy”

Filmi “Ramy”, i rrjetit Hulu, ka në epiqendër një mysliman arabo-amerikan të brezit të këtij mijëvjeçari. Personazhi nxjerr në pah dallimet mes brezave të arabëve myslimanë më tradicionalë që emigruan në Amerikë, si dhe atyre që lindën dhe u rritën në Shtetet e Bashkuara.

“Unë isha brezi i parë që u përpoq të bashkojë të dyja botët. Doja të shikoja se si do ta përjetonin këtë komedi njerëzit e grupit tim kulturor. Si do të reagonin ndaj interpretimit tim të të qenit mysliman amerikan dhe dilemave të mia si person i brezit të këtij mijëvjeçari”, thotë komediani Ramy Youssef, i cili shkruajti vetë skenarin dhe është personazhi kryesor në komedinë që bazohet kryesisht tek vetë jeta e tij.

Komediani e përshkruan spektaklin e tij si të mbushur me humor, satirë të mprehtë, por me këmbë në tokë, ndërsa përpiqet të rrëzojë stereotipet e krijuara për myslimanët në Amerikë.

“Ramy” ka dhjetë episode që pasqyrojnë përpjekjet e një arabo-amerikani mysliman për të përkufizuar busullën e tij morale, ndërsa i duhet të manovrojë me marrëdhëniet me të afërmit, marrëdhëniet intime dhe sigurinë e vendit të punës – ose më saktë pasigurinë e punës.

Në film, prindërit e Ramit janë emigrantë myslimanë besimtarë, të ardhur nga Egjipti. Të ngulitur në traditat e tyre, ata shpesh kritikojnë Ramin dhe motrën e tij për idetë e tyre liberale dhe stilin laik të jetesës. Por Rami gjithashtu zbulon se ndjeshmëritë e prindërve të tij emigrantë gjenden edhe thellë në brendësinë e tij.

Spektakli fillon me personazhin kryesor që vë në pikëpyetje mënyrën e vjetër të jetesës së prindërve të tij. Ndërsa shtjellohet skenari, ai përqafon traditat arabe myslimane, si pjesë e përkufizimit të tij si arabo-amerikan.

 

Ramy Youssef thotë se ai donte t’i bënte personazhet arabe myslimane të përshtatshme për shikuesit amerikanë, pavarësisht nga kultura, mosha apo feja. Ai thotë se “një numër shumë i madh njerëzish më kanë thënë që kjo ngjason shumë me ato që kam kaluar unë“.

Në Amerikën e sotshme, ku çështja e emigracionit është ndër temat më të nxehta, zoti Youssef thotë se ai dëshiroi të përqëndrohej tek një familje arabe myslimane dhe të tregonte problemet reale që ata kanë, si dhe të nxirrte në pah humanizmin e tyre. Ai thotë se objektivi i tij ishte të sfidonte stereotipet për myslimanët arabë, në një stil humoristik, por edhe shpotitës.

Ramazani

Seriali paraqet edhe muajin e shenjtë të Ramazanit. Personazhi kryesor agjëron, ashtu si familja e tij, nga agimi dhe deri në perëndim të diellit. Ndërsa përpiqet të gjejë dlirësinë e brendshme, ai përballet me realitetin e rregullave të Ramazanit që shkojnë përtej vetëm agjërimit.

Në Qendrën Islamike “Dar Al-Hijrah”, një xhami në shtetin Virxhinia, shumë myslimanë që vijnë të falen, reflektojnë mendimet dhe eksperiencat e personazhit televiziv.

Saif Rahman thotë se: “Jetojmë në një shoqëri shumë materialiste dhe kapitaliste. Përpjekja për të ndërthurur botëkuptimin tënd si besimtar për t’i ardhur fqinjit në ndihmë, apo për të patur një jetë shpirtërore, është bërë disi e vështirë në një jetë që motivohet nga mediat sociale dhe nga materializmi, dhe ku të gjithë konkurrojnë për vende pune”.

Për 16-vjeçarin Maroa, një amerikan i brezit të parë me prejardhje arabe, agjërimi është një mënyrë pastrimi shpirtëror.

“Mendoj se agjërimi ka të bëjë më tepër me botëkuptimin. Nëse agjëron sepse je i detyruar, bëhet shumë më e vështirë. Por, nëse agjëron për motive që i dëshiron, atëherë ke një perspektivë më optimiste dhe është vërtet më e lehtë. Sa më shumë agjëron, aq më e lehtë bëhet”, thotë ai.

Për vajzat myslimane arabo-amerikane, si Fatima, nxënëse e shkollës së mesme, ushtrimi i besimit është pjesë e identitetit të tyre.

Ajo thotë se: “Ndonjëherë është e vështirë. Duhet të vishem në mënyra modeste dhe njerëzit më shohin dhe më thonë se është paksa nxehtë jashtë. Nuk e marr këtë personalisht, pasi jam mësuar tashmë. Pra, do të thoja se kjo është vërtet sfiduese – të rritesh duke mos u dukur si vajzat e tjera normale”.

Nga e majta, Jerrod Carmichael, Ramy Youssef dhe Bridget Bedard marrin pjesë në prezantimin e serialit televiziv, në Pasadena, të Kalifornisë

Nga e majta, Jerrod Carmichael, Ramy Youssef dhe Bridget Bedard marrin pjesë në prezantimin e serialit televiziv, në Pasadena, të Kalifornisë

Rrëzimi i stereotipeve

Zoti Youssef thotë se komedia e tij synon të trajtojë temat e parehatshme, si mosbesimi në rritje ndaj emigrantëve në Amerikë, në veçanti emigrantët arabë myslimanë, që shpesh shihen si terroristë të mundshëm. Komediani thotë se ushtrimi i besimit mysliman është një zgjedhje personale dhe pjesë e identitetit të tij amerikan.

Rahmani, i Qendrës Islamike “Dar Al-Hijrah”, reflekton të njëjtën ndjesi.

“Jam në fakt i lodhur nga detyrimi për të kërkuar ndjesë që jam mysliman, pasi nuk kam arsye për ta bërë këtë gjë. Unë jam një amerikan. Jam një mysliman dhe nuk ndjej ndonjë sfidë për të ndërthurur në harmoni besimin tim dhe amerikanizmin tim”, thotë ai.

Korçarja që u bë yll në Hollywood dhe u martua me miliarderin Ford!

Gjatë karrierës së saj ajo ka provuar të jetë aktore, kërcimtare dhe akrobate. Fillimisht ajo punoi në teatrin italian “Bertoldissimo” dhe bëri një turne të sukseshëm nëpër Itali. Ajo ishte protagonistja kryesore, të cilën shtypi i kohës e cilësoi “La piccola grande Dea”, (E madhja hyjneshë e vogël). U shqua për suksesin që pati gjatë xhirimeve të shoqërisë amerikane “Metro Goldwin Mayer”, të Hollivudit. Ajo qëndroi në Hollivud për shumë kohë ku interpretoi në shumë filma.

Eleni Qirici është shqiptare, e lindur në Australi. Artiste e famshme, me baba korçar dhe nënë australiane. Jetën e kaloi mes këngës, aktrimit dhe kërcimit.

Në rini ka qenë e bukur dhe gjithmonë e lakmueshme nga meshkujt. Korçën, vendin e të atit, e preku vetëm kur ishte nëntë muajshe. Kush i ka jetuar ato vite, apo e njeh mirë historinë, padyshim i kujtohet këngëtarja Eleni Qirici. Dha pak koncerte në Shqipëri, duke nisur me Korçën, qytetin e serenatave, me Tiranën, Shkodrën, Durrësin, Elbasanin, etj. Por pjesën më të madhe të suksesit të saj, Qirici e fitoi në Evropë dhe në Amerikë. Rrjedh nga familje artistësh, historia e të cilëve është e lashtë dhe e pasur. Kjo familje, që emigroi në vitin 1890 në Amerikë për arsye ekonomike, më pas do të bëhej një nga pjesëtaret më të rregullta të festave mondane.

Eleni Qirici, artisja e famshme shqiptare, të cilën shtypi botërore e ka vlerësuar maksimalisht, e nisi karrierën e saj artistike që në moshën pesëvjeçare, ku filloi të këndonte, kërcente dhe të merrej me akrobaci, këtë të fundit të mësuar nga xhaxhai i saj. Për herë të parë, ashtu e ndrojtur dhe me çiltërsinë e një fëmijë, Qirici interpretoi në skenën e kinema “majestik”, së bashku me grupin e xhaxhait, i cili falë saj rroku një sukses të madh, që bëri të kapërcente kufijtë e Korçës.

Kur ishte vetëm 13 vjeç, Eleni pushtoi e vetme skenat e vendit. Koncertin e parë së bashku me prindërit e saj, instrumentistë, Eleni e dha në kinema “majestik” në Korçë. Ishte një koordinim i interpretimit të dy prindërve instrumentistë dhe vajzës së tyre që herë këndonte, herë kërcente dhe herë interpretonte si akrobate. Koncerti u prit me entuziazëm të madh, gjë që e inkurajoi vogëlushen, e cila shumë shpejt u bë e njohur për talentin e saj edhe në skenat e qyteteve të Tiranës, Durrësit, Shkodrës, Elbasanit, Vlorës etj. Ajo befasonte publikun, ndërsa shtypi i kohës e pasqyronte turneun artistik të Elenës duke evidentuar talentin e saj artistik, veçanërisht për këngët.

Shkollimi në Vjenë dhe suksesi në Evropë

Prindërit, duke qenë vetë artistë kuptuan se vajza kishte aftësi të rralla artistike, ndaj vendosën ta çonin për studime në Vjenë, në një shkollë kërcimi. Nuk kishin kaluar as tre muaj që Eleni mësonte në këtë shkollë, kur u ngjit në skenën e teatrit variete të Vjenës. Interpretimi i saj plot jetë, shkathtësi dhe besim në vetvete ra menjëherë në sy të kritikëve të artit, të cilët filluan ta mbështesnin këtë talent të ri. Shtypi filloi të shkruajë për të dhe padyshim kjo tërhoqi vëmendjen e menaxherëve italianë, të cilët kërkonin talentet e reja dhe u ofronin rrugë drejt suksesit. Kështu ndodhi edhe me Elenin.

Në një koncert të saj në Vjenë u paraqit përfaqësuesi i shoqërisë italiane “Frateli Schwarz”, tepër e njohur në atë kohë, që i ofroi një marrëveshje 6-mujore. Në këtë shoqëri bënin pjesë 80 artistë, por Eleni e vogël u bë shumë shpejt protagonistja kryesore, duke siguruar suksesin e shoqërisë “Bertoldissimo”. Shfaqjet artistike të organizuara nga kjo shoqëri në shumë qytete të Italisë ishin një sukses i madh dhe sigurisht e ndihmuan Elenën të bëhej e njohur shumë shpejt në jetën artistike italiane. Shtypi italian i rezervoi Eleni Qiricit një vend të veçantë dhe për të u shkruan mjaft artikuj, ku ajo emërtohej si “La picola grande diva” (vogëlushja hyjneshë e madhe).

Me këtë koncert ajo interpretoi gati në të gjitha skenat e qyteteve të mëdha italiane si në Romë, Milano, Bolonjë, Firence etj. Por kjo jetë artistike i shërbeu për të dalë tej kufijve të Italisë. Tek Eleni mbërritën menaxherë të shoqërive evropiane, mes të cilëve artistja e re korçare zgjodhi shoqërinë franceze “A.B.C” të Parisit.

Rrugëtimi drejt Hollivudit

Tek Eleni ishin ndërthurur gjithë cilësitë e mira: talenti si këngëtare, kërcimtare dhe akrobate. Bashkëngjitur talentit, bukuria e stili i veçantë që e karakterizonte në jetë, këto veçori bënë që Qirici të tërhiqte vëmendjen e shoqërive kinematografike amerikane. Një përfaqësues i kinematografisë amerikane të Hollivudit, “Metro – Golduin – Mayer”, i ofroi të bëhej pjesë e projektit të tij. Pranoi.

Që në vitin e parë të mbërritjes në Amerikë, Qirici interpretoi disa role kryesore, në të cilat këndonte, kërcente dhe interpretonte në mënyrë të shkëlqyer. Talenti i saj shumë shpejt të ishte e mirëpritur nga artdashësit amerikanë. Pa vonuar, vepra e vajzës shqiptare u pasqyrua edhe në mjaft media amerikane, të cilat nisën ta krahasojnë me balerinën e famshme amerikane të kohës Eleonor Pauell.

Në verën e vitit 1938, Eleni bashkë me prindërit u kthye në Korçë, ku veç kujtimeve, kishte aty edhe plot të afërm. Për t’i respektuar ajo vendosi të japë një koncert tek kinema “majestik”, prej nga mori rrugë veprimtaria e saj artistike. Bashkë me të interpretonin edhe prindërit. Disa ditë më vonë ky koncert u dha në kryeqytet. Shtypi i kohës bënte reklamën një ditë më parë: “Të mërkurën, ora 9 në kinema “Nacional” interpreton ylli kinematografik shqiptar Eleni Qirici, këngëtare, valltare dhe akrobate…

Tërë shtypi evropian dhe amerikan i kanë ngritur lart cilësitë e të voglës Eleni Qirici. Ajo ka entuziazmuar publikun e Londrës, Parisit, Vjenës, Romës, është artistja kryesore e dy filmave në Hollivud. …Eshtë një artiste që posedon me të vërtetë diçka që nuk mësohet, por vetëm lindet, që me të vërtetë nderon gjithë kombin shqiptar në botën e huaj”. Një ditë pas shfaqjes në shkrimin me titull “Sukses i jashtëzakonshëm i vogëlushes Eleni” shkruhej: “… ishte një eveniment i madh artistik për gjithë Shqipërinë, ishte shfaqësina e artistes me famë botërore Eleni Qirici. Eleni e jeton muzikën që kërcen me një harmoni të mbaruar lëvizjesh dhe buzëqeshjesh. Në Amerikë është konsideruar më tepër se një yll”.

Martesa në Amerikë dhe mbyllja e karrierës

Shkëlqimi i artistes së re shqiptare nuk kishte si të mos tërhiqte vëmendjen e elitës amerikane. Koncertet e saj dhe më pas edhe filmat ku ajo interpretonte ndiqeshin dhe vlerësoheshin prej shtresave të pasura të Amerikës. Babai i saj, Vasili, përpiqej ta mbante larg mjediseve të elitës amerikane dhe e këshillonte që shokun e jetës ta zgjidhte mes emigrantëve shqiptarë që jetonin dhe punonin në atë kohë në Amerikë.

Ai parandiente se martesa me një amerikan apo ndonjë të huaj tjetër do ta largonte nga prindërit, të afërmit, vendi i tij. Ishte kjo arsyeja që ai refuzonte edhe kërkesat që i vinin për martesë nga djem të kombësive të tjera. Pavarësisht kësaj, Qirici u martua me djalin e një prej familjeve më të pasura në Amerikë, Fordi. Por kjo martesë i kushtoi artistes shqiptare të hiqte dorë nga bota e artit, duke iu përshtatur kështu jetës mondane./Konica

Harvey Weinstein raportohet se ka arritur marrëveshje me akuzueset kundër tij

Producenti i filmit, Harvey Weinstein dhe ish-anëtarët e bordit të studios së tij, kanë arritur marrëveshje paraprake me gratë që e kanë akuzuar atë për sjellje të keqe seksuale, kanë raportuar mediat amerikane.

Avokatët kanë thënë se marrëveshja synon të zgjidhë rastet e padive civile dhe kompensimin e viktimave në vlerë të rreth 44 milionë dollarëve.

Weinstein ka mohuar vazhdimisht se ka ngacmuar apo ka abuzuar me 75 gra.

Ai do të paraqitet para një gjykate në Nju Jork në muajin qershor, për t’u përballur me dy akuza penale, në të cilat përfshihet edhe dhunimi.

Në rast se shpallet fajtor, ai mund të kalojë pjesën tjetër të jetës në burg.

Avokati i studios që ka bashkëthemeluar Weinstein, Adam Harris, i ka thënë gjyqarit se është arritur një “marrëveshje paraprake financiare”, ka raportuar agjencia e lajmeve, Associated Press.

Weinstein, 67-vjeçar, është një prej producentëve më të famshëm të Hollywood-it, dhe ka punuar me një numër të artistëve që kanë fituar çmimet kryesore filmike.

Në tetor të vitit 2017, e përditshmja amerikane, New York Times, pati publikuar një shkrim ku tregoheshin në detaje pretendimet për ngacmime seksuale, të kryera nga ai.

Aktoret Rose McGowan dhe Ashley Judd kanë qenë ndër aktoret e para të zëshme ndaj kësaj çështjeje.

U nda nga jeta legjenda e Hollywoodit, Doris Day

Legjenda e Hollywoodit, Doris Day, filmat e së cilës e kanë bërë atë një nga yjet më të mëdha gra të të gjitha kohërave, vdiq në moshën 97-vjeçare.

Këngëtarja e shndërruar në aktore ka lujatur në filmat si: Calamity Jane dhe Pillow Talk.

Filmat The Man Who Knew Too Much dhe That Touch of Mink e kanë bërë atë të njohur në gjithë botën.

Fondacioni i Kafshëve Doris Day tha se ajo vdiq të hënën në shtëpinë e saj në Kaliforni.

Bëhet e ditur se, së voni, aktorja ka vuajtur nga pneumonia.

“Ajo ka qenë e rrethuar nga disa miq të afërt në momentin kur ka vdekur”, thuhet në njoftim.

Çmimet që Day ka marrë përfshijnë Medaljen Presidenciale të Lirisë më 2004 dhe një Grammy për arritje jetësore më 2008.

Aktorja Pamela Anderson e takon në burg Julian Assangen

LONDRA, 7 MAJ – Të padrejtë dhe çnjerëzor: kështu aktorja Pamela Anderson, ish-ylli i Baywatch, ka përcaktuar sot trajtimin e Julian Assange nga drejtësia britanike, pasi ka vizituar aktivistin australian, themeluesin e Wikileaks në burgun e sigurisë së lartë Belmarsh, ku ai ndodhet i mbyllur që muajin e kaluar pas revokimit nga Ekuadori të azilit të dhënë 7 vjet më parë në ambasadën e Londrës. Aktorja,  mbështetëse e njohur e çështjes së Assange, e cila është edhe më afër tij personalisht, ka kërkuar me lotë në sy ndihmën e opinionit publik. “Do të jetë një betejë e gjatë” kundër ekstradimit në SHBA, – ka thënë – dhe ai ka nevojë për mbështetjen tonë. Ka sakrifikuar shumë për të vërtetën, tani duhet t’ia shpëtojmë jetën. Kjo është çështja.”

 

Më 4 maj 1929 erdhi në jetë Audrey Hepburn, Mbretëreshë e Hollivudit

Edda Van Heemstra Hepburn-Ruston, e njohur në art me emrin Audrey Hepburn (Odri Hepbërn ), lindi më 4 maj 1929 në Bruksel nga një bankier anglez me emrin John Victor Hepburn-Ruston dhe një baroneshë hollandeze, me emrin Ella van Heemstra. Duke qenë nga një familje e pasur, ajo vazhdoi kolegjin në Angli pastaj Anhem Conservatory, shkollën e baletit, duke ëndërruar që një ditë të bëhej balerinë, pra kërcimtare e madhe, po aq e famshme sa ishte në atë kohë Margot Fonteyn. Në vitet e Luftës së Dytë Botërore, mjerisht, artistja e ardhshme do të vuante për një kohë të gjatë nga uria. Dhe thuhet se struktura e saj fizike, aq shtatlartë dhe e përpjesëtimeve të mrekullueshme, po aq e zhdërvjellët, ishte dëmtuar në mënyrë vendimtare kur vajza kishte qenë e detyruar të ushqehej vetëm me ushqime të varfëra. Legjenda tregon se për një periudhë kohë, ajo dhe familja e saj ushqeheshin vetëm me zhardhokët, pra, rrënjët e tulipanëve.

Askush nuk mund të vishej si ajo me një fustan të ngushtë të zi De Givenchy me stof të thjeshtë; askush nuk mund të fshihej nën një kapelë panama të një metër katrori të firmës Saint Laurent pa u dukur e pazakonshme, askush nuk mund të mbetej ekspresive edhe prapa një palë syzesh të zeza Chanel.

Njeriu i parë që e zbuloi artisten e re të talentuar ishte shkrimtarja Koletë (Colette ) në atë kohë 80 vjeçare. Koletë është një model i shenjtë i kulturës së Shekullit të Njëzetë. Ajo ndodhej me pushime në Montekarlo (Montecarlo ), kur kërkoi që rolin kryesor të komedisë së saj teatrore “Gigi” (Keqani ), përshtatje e një romani të saj, të luhej pikërisht nga Odri Hepbërn e ardhshme. Një piketë të re në jetën e saj, kur ajo ishte njëzet e dy vjeçe, do të shënonte roli i saj i një princeshe harrakte në filmin “Pushimet romane” (Roman Holiday ) të regjisorit William Wyler, i cili ia dha asaj një çmim Oskar si aktorja më e mirë në rol kryesor. Pastaj, në vitin 1954, arrin „Sabrina“, një nga filmat më të bukur të të gjitha kohërave, film që e ngjit Odri Hepbërnin në Olimpin e yllit të kinematografisë. Në rolin e personazhes kryesor të filmit, pra Sabrinës, në fakt, Odri rezulton më e bukur dhe më elegante se kurrë. Por, para së gjithash, te ajo spikati talenti i mirëfilltë, natyror dhe freskia e pashoqe, çka e bënin atë rast të vetëm në kinematografinë botërore.

Por bukuria e përjetëshme, e pakufizuar në kohë, nuk është i vetmi element i veçantë i spikatur i Odri Hepbërnit, të konsakruar si Mbretëreshë e Hollivudit. Ajo ka të dhëna të rralla dhe të plota si aktore e ekranit të madh, të tilla që e bëjnë atë të kërkuar nga të gjithë regjisorët më të mëdhenj të kohës. Ajo kështu luan role kryesore në filma si “Arianna”, “Breakfast at Tiffany’s” (Mëngjesi tek Tifanitë ) për të cilin merr një kandidaturë për Oskar si aktorja në roln kryesor më të mirë, “My Fair Lady” (Zonja ime e hijshme ), Green Mansions (Kështjellat jeshile ) “War And Peace” (Lufta dhe Paqja ), “How To Steal A Million” (Si të grabitësh një milion dollarë), The Nun’s Story “Historia e një murgeshe” që ia sjell një tjetër kandidaturë për Oskar, “Robin e Marian”. Pastaj vijnë filmat “Two For the Road” (“Dy veta në rrugë” ), “Paris When It Sizzles” (“Hirushja në Paris”), “Wait Until Dark” (Prit sa të erret ), për të cilin merr edhe një kandidaturë tjetër për Oskar dhe plot filma të tjerë. Ajo merrte disa çmime Golden Globe dhe Tony Award.
Në vitin 1954 Odri Hepbërn martohej me Mel Ferrer, nga i cili do të ketë edhe fëmijën e parë, një djalë, Shon (Sean ). Ndërsa në vitin 1969, nga marrëdhëniet e fshehta intime që ajo pati me mjekun Andrea Dotti ajo do të lindte, Lukën, djalin e saj të dytë. Pas kësaj aventure, Odri Hepbërn divorcohet nga Mel Ferrer. Në vitin 1981, më në fund, ajo do ta gjente bashkudhëtarin e vërtetë të jetës, Robert Wolders, ish burrin e Merle Oberon. Në këtë mënyrë ajo shënonte tre martesa në jetën e saj. Në vitin 1989 luan filmin e fundit të jetës së saj, “Always” (Gjithmonë ) me regjisorin Stivën Shpilberg.

Në fillim të viteve 1990 Odri Hepbërn do të tërhiqej përfundimisht edhe nga sheshet e xhirimeve, pra nga kinematografia. Në vitet e fundit të jetës, ajo do t’iu përkushtohej bamirësive në atë masë saqë do të bëhej ambasadore e UNICEF (United Nations International Children’s Emergency Fund- Fondi Ndërkombëtar i Emergjencës për Fëmijë pranë Kombeve të Bashkuara ). Në vitin 1993 Odri merrter Çmimin për Arritje Jetësore të Shoqatës së Aktorëve Kinematografikë (Screen Actors Guils Lifetime Achievement Award ), të cilin në emër të saj e merrte Julia Roberts. Po atë vit jepet miniseriali televiziv me tetë episode “Gardens of the World with AUDREY HEPBURN” nga televizioni PBS, ku çdo episod zgjaste 30 minuta. Odri mori një çmim Emmy për Arritje të Veçanta Vetjake (“Outstanding Individual Achievement”). Odri Hepbërn do të vdiste nga kanceri i shtyllës kurrizore, kur ishte 64 vjeçe, më 20 janar 1993. Ajo do të vdiste në shtëpinë e saj pranë Tolochenaz, një fshat zviceran pranë Lozanës, ku ajo kishte jetuar për shumë kohë. Odri e merrte çmimin e dytë Oskar pas vdekjes. Ajo do të merrte gjatë jetës çmimin Jean Hersholt Humanitarian Award dhe pesëdhjetë çmime të tjera ndërkombëtare për veprën e saj kinematografike dhe për përpjekjet humanitare për fëmijët kudo në botë.

AUDREY HEPBURN ndahej nga jeta në shtëpinë e saj në Zvicër kur ishte vetëm 63 vjeçe. Por mbetet edhe sot e kësaj dite një ikonë e stilit dhe elegancës së pakrahasueshme: trupi i saj i hollë, sytë si të drenushes, buzëqeshja çarmatosëse, në kohën e tyre i kanë thyer kanunet e bukurisë femërore të vendosura nga Marilyn Monroe e Sophia Loren.

/ELIDA BUÇPAPAJ