VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Aktori Kevin Hart do të udhëheqë ceremoninë e çmimeve Oscar

By | December 5, 2018

Komentet

100 vjet më parë, më 20 janar 1920, lindi regjisori Federico Fellini, fitues i 5 çmimeve Oscar

VOAL – Federico Fellini lindi në Rimini më 20 janar 1920 nga një familje e vogël-borgjeze. Babai vjen nga Gambettola dhe është përfaqësuesi i tregtisë së ushqimit, ndërsa nëna është një shtëpiake e thjeshtë. Federico i ri ndjek shkollën e mesme klasike të qytetit por studimi nuk bën shumë për të. Ai më pas filloi të merrte fitimet e tij të para të vogla si karikaturist: menaxheri i kinemasë Fulgor, në fakt, e porositi të bëjë portrete të aktorëve të famshëm për ekspozita përkujtimore. Në verën e vitit 1937 Fellini themeloi, në partneritet me piktorin Demos Bonini, punëtorinë “Febo”, ku të dy iu bënin karikatura pushuesve.

Gjatë vitit 1938 ai zhvilloi një lloj bashkëpunimi epistolar me gazeta dhe revista, si karikaturist: “Domenica del Corriere” botoi një duzinë në kolonën “Kartolina nga publiku”, ndërsa me të përjavshmen Florentine “420” marrëdhënia u bë më profesionale dhe vazhdon derisa të mbivendoset me periudhën e parë të “Marc’Aurelio”. Në këto vite Federico Fellini tashmë jeton përgjithmonë në Romë, ku u transferua në Janar 1939, me arsyetimin e regjistrimit në jurisprudencë. Që nga kohërat më të hershme, ai ndoqi botën e avanspektakolit dhe radios, ku takoi figura si Aldo Fabrizi, Erminio Macario dhe Marcello Marchesi, dhe filloi të shkruante skenare dhe humor. Në radio, në vitin 1943, ai u takua edhe me Giulietta Masina e cila po luan personazhin e Palinës, e konceptuar nga vetë Fellini. Në tetor të po këtij viti të dy martohen. Për kinemanë ai tashmë ka filluar të punojë që nga viti 1939, si një “gagman” (shkruan batuta për disa filma të xhiruar nga Macario).

Gjatë luftës ai bashkëpunoi në skenarët e një seri titujsh me cilësi të mirë, ndër të cilat “Avanti c’posto” dhe “Campo de ‘fiori” nga Mario Bonnard dhe “Chi visto ha?” nga Goffredo Alessandrini, ndërsa menjëherë pas tij është në mesin e protagonistëve të neorealizmit, duke shkruar disa nga veprat më të rëndësishme të asaj shkolle filmike: me Rossellinin, për shembull, ai shkruan kryeveprat “Roma qytet i hapur” dhe “Paisà”, me Germin “Në emër të ligjit “,” Rruga e shpresës “dhe” Qyteti mbron veten “; me Lattuadan “Krimi i Giovanni Episcopos”, “Senza pietà” dhe “Il mulino del Po”. Dhe gjithnjë në bashkëpunim me Lattuada, ai bëri debutimin e tij drejtues në fillim të viteve 50: “Luci del Vari” (1951), tashmë zbulon frymëzimin dhe interesin e tij autobiografik të tij për ambiente të caktuara siç është ai i avant-shfaqjes.

Një vit më pas Fellini drejton vetëm filmin e tij të parë, “Sheikun e bardhë”. Me “I vitelloni”, megjithatë, (jemi në vitin 1953), emri i tij kapërcen kufijtë kombëtarë dhe njihet jashtë vendit. Në këtë film, regjisori përdor për herë të parë kujtimet, adoleshencën e Riminit dhe personazhet e tij ekstravagantë dhe patetikë. Një vit më pas me “La strada” ai fitoi Oscar dhe është shenjtërimi ndërkombëtar. Oscar i dytë, megjithatë, mbërrin më 1957 me “Netët e Kabirias”. Ashtu si në “La strada”, protagoniste është Giulietta Masina, e cila gradualisht ka pasur role me rëndësi të ndryshme në të gjitha filmat e parë të burrit të saj. Këtu ajo luan rolin e Kabirias të titullit, një prostitutë naive dhe bujare, e cila paguan me zhgënjime të tmerrshme besimin që ajo ka te të tjerët.

Me “La dolce vita” (1959), Palme d’Or në Kanë dhe pellgun ujëmbledhës të prodhimtarisë së Fellini, interesimi për një kinema që nuk ka lidhje me strukturat tradicionale narrative është rritur. Pas publikimit të tij, filmi ngjalli skandale, veçanërisht në qarqe afër Vatikanit: së bashku me një lehtësi të caktuar në paraqitjen e situatave erotike, ai u qortua se tregoi pa hezituar rënien e vlerave të shoqërisë bashkëkohore.

Në vitin 1963 doli “8½”, mbase momenti më i lartë i artit të Fellinit. Fituesi i Oskarit për filmin dhe kostumet më të mira të huaja (Piero Gherardi), është tregimi i një regjisori që tregon për krizat e tij të sinqerta dhe të përzemërta si njeri dhe si autor. Universi onirik i futur në “8½” kthehet në mënyrë të qartë në të gjitha filmat deri në fund të viteve gjashtëdhjetë: në “Giulietta degli spiriti” (1965), për shembull, është përkthyer në gjininë femërore dhe përpiqet t’i referohet obsesioneve dhe dëshirave të një gruaje të tradhtuar.

Me emisionin e mëpasshëm “Toby Dammit”, episodi i “Tre hapa në delirium” (1968), ai shpërfytyron një histori të shkurtër të Edgar Allan Poes, “Mos e vë në bast kokën me djallin”, duke e çuar atë në një thellim të mëtejshëm të anktheve dhe shtypjeve të ekzistencës bashkëkohore. Në “Fellini-Satyricon” (1969), megjithatë, struktura ëndërruese transferohet në Romën perandorake gjatë periudhës së rënies. Është një metaforë për të tashmen, në të cilën mbizotëron shpesh kënaqësia e këndshme e talljes, e shoqëruar nga një interes për idetë e reja të të rinjve të kohës.

Duke përfunduar me specialen televizive Block-notes për një regjisor të viteve ’60, dekada në vazhdim hapet me një seri filmash në të cilat e kaluara në Rimini kthehet në plan të parë me forcë gjithnjë e më të madhe. “Amarcord” (1973), në mënyrë të veçantë, shënon rikthimin në Rimini të adoleshencës, të viteve të shkollës së mesme (të tridhjetat). Protagonistët janë vetë qyteti me personazhet e tij groteske. Kritikët dhe publiku e vlerësojnë me Oskarin e katërt.

Ky film i gëzuar dhe vizionar pasohet nga “Il Casanova” (1976), “Provimi i orkestrës” (1979), “Qyteti i grave” (1980) “Dhe anija shkon” dhe “Xhenxhefili dhe Fredi” (1985) . Filmi i fundit është “La voce della Luna” (1990), bazuar në “Il poema dei lunatici” nga Ermanno Cavazzoni. Federico Fellini kthehet në këtë mënyrë me të çmendurit e tij në fshat për të dëgjuar zërat e tij, pëshpëritjet e tij, larg nga hyjnitë e qytetit. Filmi pasqyron plotësisht këto të dhëna: nga njëra anë, atëherë kemi dhe pakëndësinë e pamjeve të prangave që grumbullohen dhe çmontohen çdo ditë, nga ana tjetër ngrohtësia dhe poezia e sekuencave të varrezave, puset, shiu, fshat natën . Në pranverën e vitit 1993, disa muaj para vdekjes së tij, Fellini mori në karrierën e tij të pestin Oscar. Federico Fellini vdiq në Romë nga një sulm në zemër më 31 tetor 1993 në moshën 73 vjeç./Elida Buçpapaj

“Mr. Jones”, filmi mbi krizën e urisë në Ukrainën komuniste

Tatiana Vorozhko

Filmi “Mr. Jones”, që trajton një ngjarje të vitit 1933 në ish Bashkimin Sovjetik, me regji të Agnieszka Holland dhe skenariste Andrea Chalupa, përçon një mesazh të fuqishëm. Filmi tregon një histori të një gazetari të ri nga Uellsi, i cili kërkonte të vërtetën në Bashkimin Sovjetik të vitit 1933.

“Mr. Jones”, një film i ri me aktorët James Norton, Peter Sarsgaard dhe Vanessa Kirby, është i bazuar në historinë e jetës reale të zotit Gareth Jones, një gazetar i Uellsit dhe këshilltar për marrëdhëniet me jashtë i ish kryeministrit britanik David Lloyd George.

Jones arriti në Moskë në 1933 duke u përpjekur të zbulonte se nga vinin paratë për të financuar industrializimin e Bashkimit Sovjetik.

Duke vepruar bazuar në një burim, ai shkoi në Ukrainë dhe zbuloi urinë e përhapur, që ishte rezultat i konfiskimeve të grurit nga qeveria e Moskës.

Gjyshi ukrainas i skenaristes Andrea Chalupa jetoi gjatë periudhës së urisë, nga e cila vuajtën miliona ukrainas.

“Në një skenë të filmit “Mr. Jones”, Gareth Jones sheh një person duke ngarkuar në sajë kufoma. Ai merr trupin e një gruaje të vdekur në anë të rrugës dhe beben në kokën e saj që po përpiqej ta zgjonte nënën. Gruaja e vdekur dhe foshnja e saj ende e gjallë hidhen në pjesën e prapme të sajës mbi një grumbull kufomash dhe çohen në një varr masiv. Ajo skenë u mor direkt nga autobiografia e gjyshit tim”.

Kur Jones filloi të raportonte ngjarjen, ai zbuloi se gazetarët perëndimorë të akredituar në Moskë minimizuan ose mohuan historitë e tij.

Në film, krijuesit e tij u përpoqën të tregonin rreziqet e gazetarisë investigative dhe manipulimet e së vërtetës.

“Si një gazetar që punon në Uashington, për mua ky është një film i rëndësishëm sepse tregon rëndësinë e gazetarisë së pavarur që sfidon njohuritë konvencionale, të vërtetat që qeveritë dhe institucionet e fuqishme dëshirojnë që ju t’u besoni, kur në të vërtetë ka të vërteta të rëndësishme që ato i fshihen nga ju”, thotë gazetari investigativ, Michael Isikoff.

Amerikanët patën shansin për të parë filmin në Festivalin e Filmit Bashkimi Evropian në Merilend.

“Më pëlqeu shumë filmi sepse mësova për një krizë urie për të cilën nuk dija asgjë. Kam lexuar shumë libra mbi periudhën para dhe gjatë Luftës së Dytë Botërore, por nuk kam dëgjuar më parë për këtë histori të veçantë”, thotë Janette, pjesëmarrëse në festivalin e filmit në Merilend.

Këtë viti, filmi do të shfaqet në Kanada, Francë, vendet skandinave, Portugali, Spanjë, Republikën Çeke, Greqi, Lindjen e Mesme, Australi, Japoni dhe Indi, mes shumë vendeve të tjera.

Më 18 janar 1904 lindi aktori Cary Grant, i pashoq në Hollywood për sharmin, bukurinë dhe ironinë

VOAL – Nuk ka terma shterues për të përshkruar një person të shkëlqyer, artistikisht dhe individualisht, si Cary Grant (Keri Grant). Ai ishte një artist i rafinuar dhe i gjithanshëm, i aftë të kalonte, me aftësi dhe elegancë ekstreme, nga regjistri i shkëlqyeshëm në aktrimin dramatik, duke ruajtur gjithnjë vetësigurinë magjepsës që e dallonte. Ai lindi me emrin Archibald Alexander Leach në Bristol, Angli, më 18 janar 1904.

Pjesa e parë e fëmijërisë së tij nuk është shumë e qetë: nëna është shtruar në spital në një klinikë të sëmundjeve mendore kur është vetëm nëntë vjeç; megjithatë, fakti do të mbahet i fshehur prej tij dhe ai do ta shohë atë përsëri vetëm pas një kohe të gjatë. Archibald i ri zhvillon një karakter rebel dhe kokëfortë, dhe në pesëmbëdhjetë ai largohet nga shkolla, për t’u bashkuar me kompaninë e akrobateve të Bob Pender, duke falsifikuar firmën e babait të tij për autorizim.

Kompania vizitoi Anglinë, dhe Archie i ri pati mundësinë të mësojë bazat e para të aktrimit, ndërsa zhvilloi një aftësi të mirë akrobat dhe ekuilibrist. Gjithmonë me kompaninë e Penderit, në vitin 1920 ai u nis për në Amerikë me qëllim që të marrë pjesë në një shfaqje, me titull “Good Times”, në Broadway.

Falë aktrimit të tij të gjallë dhe të rafinuar dhe pamjes së tij të mirë fizike, ai fiton një sukses të mirë; kështu që ai vendos të qëndrojë në Amerikë dhe, për të mbajtur veten, ai përshtatet për të kryer punët më të larmishme.

Pas tre vjetësh u kthye në Angli dhe më në fund u largua për në Shtetet e Bashkuara disa muaj më vonë. Këtu ai performoi në skenat amerikane duke kërcyer, kënduar dhe aktruar deri në fillim të viteve 1930, kur u bashkua me kompaninë e prodhimit të filmit Paramount si personazh dhe faktotum. Këtu emri i tij është ndryshuar në Cary Grant.

Filmi i tij i parë është nga viti 1932 dhe titullohet “This is the night” – “Kjo është nata”, por është vetëm një rol i vogël. Ai shquhet në “Venus Bjonde” (Venus Blonde “, 1932) të Josef von Sternberg, në rolin e një milioneri të rafinuar dhe të shkëlqyeshëm, i cili i vardiset Marlene Dietrichit. Një vit më pas, Mae West, aktore tërheqëse e specializuar në pjesë vampa cinike dhe sarkastike, dëshiron që ai të jetë pranë saj në dy filma shumë të suksesshëm “She done him wrong” nga Lowell Sherman dhe “I’m no angel” –  “Unë nuk jam një engjëll” nga Wesley Ruggles. Roli është gjithmonë ai i dandës tërheqëse dhe simpatike, kjo figurë që do ta tregojë atë në sytë e regjisorit George Cukor, i cili vendos të nxjerrë në pah talentin e tij të shquar si një aktor brilant, duke i besuar atij personazhin e ekscentrikut dhe mashtruesit Jimmy “Monk” Monkley në filmin “Djalli është femër” (Sylvia Scarlett, 1935), përkrah një Katharine Hepburn po aq të gjallë dhe të lehtë.

Falë Cukor pra Cary Grant më në fund del nga ato role sentimentale pak stereotipe, duke demonstruar kështu tiparin e fuqishëm si dhe të rafinuar, dhe një bukuri tej mase tërheqëse, të cilën ai vetë kurrë nuk do ta marrë seriozisht, ndonjëherë duke fituar, pikërisht për këtë arsye, admirim të pamasë.

Harmoni dhe dashuri e madhe do të vendoset midis aktorit dhe Katharine Hepburn, partneres së në disa filma pasues dhe mikesha e dashur në jetë. Me Cary Grant ndan të njëjtin sens humori delikat dhe elegant, si dhe të njëjtin talent në zhanrin e komedisë brilante.

Përveç Cukor (i cili do të drejtojë Grantin në dy kryevepra të tjera të sofistikuara të komedisë, si “Magjepsja”, Festa, nga viti 1938, dhe “Skandal në Filadelfia”, The Philadelphia Story, nga 1940), Grant do të krijojë një lidhje të gjatë dhe të thellë me një dy drejtorë të tjerë të rëndësishëm, si Howard Hawks dhe Alfred Hitchcock.

Hawks thekson më tej stresin e tij të jashtëzakonshëm komik në komedi qesharake si “Susanna” (Bring up up baby, 1938), në të cilën ai mishëron një paleontolog të trembur dhe të ngathët, jeta e qetë e të cilit shtrembërohet nga një trashëgimi e çuditshme dhe e befasuar (luajtur nga Katharine Hepburn) dhe leopardi i tij, dhe “Zonja e së Premtes” (vajza e tij e premte, 1940), e cila e sheh atë nën maskën e redaktorit sarkastik dhe despotik të një gazete të madhe, i cili bën gjithçka për të rifituar dashurinë për të bukurën e tij dhe ish-gruaja e pakënaqur (luajtur nga Rosalind Russell); por ai gjithashtu dinte të përfitonte nga aspekti i ndjeshëm dhe dramatik i aktrimit të tij në “Aventurierët e ajrit” (Vetëm engjëjt kanë krahë, 1939).

George Stevens gjithashtu shfrytëzoi temperamentin e fortë dramatik të Cary Grant për rolin e vështirë të Sergeant Archibald Cutter në një kryevepër të zhanrit të filmit aventurë, siç është “Gunga Din” (Gunga Din, 1939). Në vend të kësaj, Alfred Hitchcock tërheq Cary Grant në një zhanër krejt të ri për të: thriller. Ai do të jetë në gjendje të përfitojë plotësisht nga aftësitë e tij të aktrimit, ta bëjë atë një personazh të paqartë dhe të errët në ekran, në disa nga filmat e tij më të mirë, siç janë “I Dyshuari” (Dyshimi, 1941), “Famshëm – Dashnori i humbur” (famëkeq, 1946 ), përkrah Ingrid Bergman “Për të kapur një hajdut” (1955) dhe “Intrigë ndërkombëtare” (North by Northwest, 1959). Në filmin e fundit, aktori portretizon me admirim një agjent të moshuar reklamash, i cili, duke gabuar për një agjent federal, është rrëmbyer nga një organizatë spiunazhi që përpiqet ta vrasë atë, dhe megjithëse ai arrin të shpëtojë, askush nuk do të dëshirojë ta besojë historinë e tij.

Në vitin 1944 arrin një sukses tjetër të jashtëzakonshëm me interpretimin e “Arseniku dhe Dantella e Vjetër”, me regji nga Frank Capra, një komedi e zezë qesharake e bazuar në veprën homonime të Joseph Kesselring. Këtu Cary Grant është në kulmin e tij, i tërbuar dhe qesharak si kurrë më parë, në pjesën e një kritiku të teatrit i cili zbulon se dy hallat e tij të mira dhe miqësore, në realitet vrasin me helm plak të vetmuar dhe të trishtuar, duke menduar t’i çlirojë ata nga dhimbje jete. Filmi është një nga komeditë më të mira të bëra ndonjëherë, dhe sigurisht prova më e mirë e Grantit.

Si nuk mund ta kujtojmë atë, më pas të drejtuar nga Leo McCarey në romantik “Një dashuri e shkëlqyeshme” (Një lidhje për të kujtuar, 1957) ose, i zhgënjyer dhe shkëlqyes, në “Shaka madhështore” (Biznesi Monkey, 1952) nga Howard Hawks, “Operation petticoat” ( Operacioni Petticoat, 1959) nga Blake Edvard, “Bari i fqinjit është gjithmonë më i gjelbër” r, 1960) dhe “Charade” (Charade, 1963), të dy nga Stanley Donen.

Sa i përket jetës së tij private, Cary Grant është martuar pesë herë. Nga gruaja e katërt, Dyan Cannon kishte një vajzë, Jennifer. Me gruan e tij të pestë, Barbara Harris, ai do të mbetet për pesë vitet e fundit të jetës së tij.

Në vitin 1966, pas interpretimit të tij të shijshëm të “Walk not run” nga Charles Walters, Cary Grant vendos të tërhiqet, i bindur, për ca kohë tani, se ai kurrë nuk është vlerësuar me të vërtetë. Në vitin 1970 atij iu dha Oskar për Arritjet e Jetës, një njohje e merituar e një karriere fantastike, e cila e pa atë dhjetëra herë në ekran, gjithmonë në shfaqje të shkëlqyera.

Pas përfundimit të veprimtarisë së tij kinematografike, aktori iu përkushtua menaxhimit të një fabrike të mirënjohur kozmetike, Fabergé. Por thirrja e artit është më e fortë se ai, kështu që Cary Grant kthehet në teatër, dashuria e tij e parë: por në skenën e Teatrit Adler në Davenport, Iowa, gjatë përfaqësimit të “Një mbrëmje me Cary Grant “, një sulm në zemër do t’i japë fund jetës së tij. Është 29 Nëntori 1986. Atë ditë një artist i madh dhe një njeri i madh u zhduk përgjithmonë, i cili për bukurinë e tij, ironi, hijeshinë dhe bujarinë e tij, do të mbetet përgjithmonë në zemrën dhe themelin e kinemasë Hollywood. .

Lista e plotë e filmave të nominuar për “Oscar 2020”, kryeson “Joker” me 11 nominime

Akademia e Arteve dhe Shkencave në Shtetet e Bashkuara ka shpallur nominimet e filmave në 24 kategori për çmimet Oscar, ku filmi ‘Joker’ kryeson në 11 kategori duke përfshirë atë për filmin më të mirë, aktorin më të mirë.

Ndërsa tre filma të tjerë, gjithashtu mjaft të lakuar: The Irishman, 1917 dhe Once Upon a Time… in Hollywood, janë nominuar në 10 kategori secili.

Në kategorinë e aktorit më të mirë janë nominuar: Antonio Banderas, për rolin e tij në filmin, ‘Pain and Glory’, Leonardo DiCaprio, për rolin në filmin, ‘Once Upon a Time … in Hollywood’, Adam Driver në filmin, ‘Marriage Story’, Jonathan Pryce në filmin, ‘The Two Popes’, dhe Joaquin Phoenix për rolin në filmin, ‘Joker’.

Në kategorinë e aktores më të mirë, në garë janë: Kathy Bates Laura Dern Scarlett Johansson. Edhe këtë vit, ashtu sikurse vitin e kaluar, çmimet do të ndahen nga aktorët, pasi nuk do të ketë moderator. Ceremonia e 92-të e ndarjes së këtyre çmimeve do të mbahet më 9 shkurt në Los Angelos.

Lista e plotë e nominimeve:
Filmi më i mirë

“Ford v Ferrari”
“The Irishman”
“Jojo Rabbit”
“Joker”
“Little Women”
“Marriage Story”
“1917”
“Once Upon a Time in Hollywood”
“Parasite”

Aktori protagonist më i mirë

Antonio Banderas “Pain and Glory”
Leonardo DiCaprio “Once Upon a Time in Hollywood”
Adam Driver “Marriage Story”
Joaquin Phoenix “Joker”
Jonathan Pryce “The Two Popes”

Aktorja më e mirë protagoniste

Cynthia Erivo “Harriet”
Scarlett Johansson “Marriage Story”
Saoirse Ronan “Little Women”
Charlize Theron “Bombshell”
Renee Zellweger “Judy”

Aktorja më e mirë joprotagoniste

Kathy Bates, “Richard Jewell”
Laura Dern, “Marriage Story”
Scarlett Johansson, “Jojo Rabbit”
Florence Pugh, “Little Women”
Margot Robbie, “Bombshell”

Aktori më i mirë joprotagonist

Tom Hanks, “A Beautiful Day in the Neighborhood”
Anthony Hopkins, “The Two Popes”
Al Pacino, “The Irishman”
Joe Pesci, “The Irishman”
Brad Pitt, “Once Upon a Time in Hollywood”

Regjisori më i mirë

Martin Scorsese, “The Irishman”
Todd Phillips, “Joker”
Sam Mendes, “1917”
Quentin Tarantino, “Once Upon a Time in Hollywood”
Bong Joon Ho, “Parasite”

Filmi i animuar

“How to Train Your Dragon: The Hidden World” Dean DeBlois
“I Lost My Body” Jeremy Clapin
“Klaus” Sergio Pablos
“Missing Link” Chris Butler
“Toy Story 4” Josh Cooley

Filmi i animuar i shkurtër më i mirë

“Dcera,” Daria Kashcheeva
“Hair Love,” Matthew A. Cherry
“Kitbull,” Rosana Sullivan
“Memorable,” Bruno Collet
“Sister,” Siqi Song

Skenari më i mirë i përshtatur

“The Irishman,” Steven Zaillian
“Jojo Rabbit,” Taika Waititi
“Joker,” Todd Phillips, Scott Silver
“Little Women,” Greta Gerwig
“The Two Popes,” Anthony McCarten

Skenari më i mirë origjinal

“Knives Out,” Rian Johnson
“Marriage Story,” Noah Baumbach
“1917,” Sam Mendes and Krysty Wilson-Cairns
“Once Upon a Time in Hollywood,” Quentin Tarantino
“Parasite,” Bong Joon-ho, Jin Won Han

Kinematografia më e mirë

“The Irishman,” Rodrigo Prieto
“Joker,” Lawrence Sher

“The Lighthouse,” Jarin Blaschke
“1917,” Roger Deakins
“Once Upon a Time in Hollywood,” Robert Richardson

Dokumentari më i mirë

“American Factory,” Julia Rieichert, Steven Bognar
“The Cave,” Feras Fayyad
“The Edge of Democracy,” Petra Costa
“For Sama,” Waad Al-Kateab, Edward Watts
“Honeyland,” Tamara Kotevska, Ljubo Stefanov

Dokumentari i shkurtër më i mirë

“In the Absence,” Yi Seung-Jun and Gary Byung-Seok Kam
“Learning to Skateboard in a Warzone,” Carol Dysinger
“Life Overtakes Me,” Kristine Samuelson and John Haptas
“St. Louis Superman,” Smriti Mundhra and Sami Khan
“Walk Run Cha-Cha,” Laura Nix

Filmi aksion i shkurtër më i mirë

“Brotherhood,” Meryam Joobeur
“Nefta Football Club,” Yves Piat
“The Neighbors’ Window,” Marshall Curry
“Saria,” Bryan Buckley
“A Sister,” Delphine Girard

Filmi ndërkombëtar më i mirë

“Corpus Christi,” Jan Komasa
“Honeyland,” Tamara Kotevska, Ljubo Stefanov
“Les Miserables,” Ladj Ly
“Pain and Glory,” Pedro Almodovar
“Parasite,” Bong Joon Ho

Editimi më i mirë

“Ford v Ferrari,” Michael McCusker, Andrew Buckland
“The Irishman,” Thelma Schoonmaker
“Jojo Rabbit,” Tom Eagles
“Joker,” Jeff Groth
“Parasite,” Jinmo Yang

Kënga më e mirë

“Ford v Ferrari,” Don Sylvester
“Joker,” Alan Robert Murray
“1917,” Oliver Tarney, Rachel Tate
“Once Upon a Time in Hollywood,” Wylie Stateman
“Star Wars: The Rise of SkyWalker,” Matthew Wood, David Acord

Miksimi më i mirë

“Ad Astra”
“Ford v Ferrari”
“Joker”
“1917”
“Once Upon a Time in Hollywood”

Dizajni më i mirë

“The Irishman,” Bob Shaw and Regina Graves
“Jojo Rabbit,” Ra Vincent and Nora Sopkova
“1917,” Dennis Gassner and Lee Sandales
“Once Upon a Time in Hollywood,” Barbara Ling and Nancy Haigh
“Parasite,” Lee Ha-Jun and Cho Won Woo, Han Ga Ram, and Cho Hee

Original Score

“Joker,” Hildur Guðnadóttir
“Little Women,” Alexandre Desplat
“Marriage Story,” Randy Newman
“1917,” Thomas Newman
“Star Wars: The Rise of Skywalker,” John Williams*“The King,” Nicholas Britell

Kënga më e mirë origjinale

“I Can’t Let You Throw Yourself Away,” “Toy Story 4”
“I’m Gonna Love Me Again,” “Rocketman”
“I’m Standing With You,” “Breakthrough”
“Into the Unknown,” “Frozen 2”
“Stand Up,” “Harriet”

Kostumografia më e mirë

”The Irishman,” Sandy Powell, Christopher Peterson
“Jojo Rabbit,” Mayes C. Rubeo
“Joker,” Mark Bridges
“Little Women,” Jacqueline Durran
“Once Upon a Time in Hollywood,” Arianne Phillips

Efektet vizuale më të mira

“Avengers Endgame”
“The Irishman”
“1917”
“The Lion King”
“Star Wars: The Rise of Skywalker”

Joker udhëheq në nominimet për çmimet filmike Oscar

Aktori, Joaquin Phoenix, në rolin e tij në filmin, Joker.

Akademia e Arteve dhe Shkencave në Shtetet e Bashkuara ka bërë të ditura nominimet e filmave në 24 kategori për çmimet Oscar, për të nderuar përkushtimin e bërë në fushën e filmit më 2019.

Filmi Joker është nominuar në 11 kategori, duke përfshirë atë për filmin më të mirë, aktorin më të mirë dhe për tetë çmime tjera.

Tre filmat tjerë: The Irishman, 1917 dhe Once Upon a Time… in Hollywood, kanë secili nga 10 nominime.

Në kategorinë për filmin më të mirë janë nominuar projektet: Ford v. Ferrari, The Irishman, Jojo Rabbit, Joker, Little Women, Marriage Story, 1917, Once Upon a Time … in Hollywood dhe Parasite.

Në kategorinë e aktorit më të mirë janë nominuar: Antonio Banderas, për rolin e tij në filmin, Pain and Glory, Leonardo DiCaprio, për rolin në filmin, Once Upon a Time … in Hollywood, më pas Adam Driver në filmin, Marriage Story, Jonathan Pryce, në filmin, The Two Popes, dhe Joaquin Phoenix për rolin që ka në filmin, Joker.

Për rolin e aktores më të mirë, në garë për të fituar Oscar janë: Kathy Bates për rolin në filmin, Richard Jewell, Laura Dern në Marriage Story, Scarlett Johansson në filmin, Jojo Rabbit, Florence Pugh për rolin që ka në filmin, Little Women, dhe Margot Robbie, për rolin e saj në filmin, Bombshell.

Në kategorinë e filmit më të mirë ndërkombëtar në garë janë filmat: Corpus Christi, Honeyland, Les Miserables, Pain and Glory dhe Parasite.

Edhe këtë vit, sikurse në të kaluarin, çmimet do të ndahen nga aktorët, pasi nuk do të ketë moderator.

Ceremonia e 92-të e ndarjes së këtyre çmimeve do të mbahet më 9 shkurt në Los Angelos në Teatrin Dolby.

Kanali televiziv, ABC do ta transmetojë këtë ngjarje, e cila vitin e kaluar është ndjekur nga 29.6 milionë persona.

Filmi “1917” fiton çmimin kryesor në Golden Globes

Regjisori Sam Mendes.

Filmi për Luftën e Parë Botërore, “1917” ka fituar çmimin kryesor për dramën më të mirë në ceremoninë e ndarjes së çmimeve Golden Globes, derisa filmi i regjisorit, Quentin Tarantino, “Once Upon a Time… in Hollywood” ka fituar tri çmime duke rritur shpresat për fitore në ceremoninë e ndarjes së çmimeve Oscar muajin e ardhshëm.

“Kjo është befasi e madhe”, ka thënë regjisori i filmit “1917”, Sam Mendes, që ka triumfuar ndaj regjisorëve Martin Scorsese dhe Tarantino edhe në kategorinë e regjisë më të mirë.

Filmi i kanalit Netflix, “The Irishman”, në regji të Martin Scorsese nuk ka arritur në fitojë në asnjërën kategori, në ceremoninë e 77-të të ndarjes së këtyre çmimeve të mbajtur në Kaliforni.

Tarantino ka fituar çmimin për skenarin më të mirë, derisa aktori Brad Pitt ka fituar çmim për rolin e tij dytësor në filmin, “Once Upon a Time… in Hollywood”.

Joaquin Phoenix është shpërblyer për rolin e tij në filmin “Joker” me çmimin e aktorit më të mirë.

Çmimin për aktoren më të mirë e ka fituar, Renee Zellweger, për rolin e saj në filmin “Judy”.

Sa i përket kategorisë së “serialit të shkurtër televiziv”, projekti Chernobyl i kanalit, HBO, ka fituar çmimin kryesor, i cili shpërfaq aksidentin tragjik në një central bërthamor në Kiev, në kohën e Bashkimit Sovjetik.

Nominimet e Golden Globes, Netflix dominon, ‘Game of Thrones’ jashtë garës

Janë zbuluar nominimet për më të mirët në filma dhe seriale televizive për vitin 2019.

Gjatë ditës së sotme kanë dalë nominimet për ‘Golden Globes 2020’, ceremoni kjo që ndan çmimet për filmat dhe serialet më të mirë të vitit në zhanret përkatëse, e që është një tregues i rëndësishëm për atë se cilët filma mund të nominohen për ‘OSCARS’.

E gjatë këtij viti kemi pasur shumë seri televizive e filma nga regjisorë e aktorë të arritur të Hollywood-it.

Nominimet i dominon Netflix, i cili me seritë origjinale dhe filmat që kanë realizuar për t’u shfaqur direkt në këtë platformë, kanë arritur të ndryshojnë rregullat, shkruan Gazeta Express.

Katër filma të Netflix janë nominuar në kategoritë kryesore, ato për filmat më të mirë të vitit në Dramë dhe Komedi.

Ndërsa në kategoritë e serive televizive, vërehet që mungon sezoni i fundit i ‘Game of Thrones’, për të cilin jo vetëm kritikët, por edhe fansat kanë pasur shumë ankesa.

Kjo është lista e plotë e nominimeve:

Filmi më i mirë – Dramë
“The Irishman” (Netflix)
“Marriage Story” (Netflix)
“1917” (Universal)
“Joker” (Warner Bros.)
“The Two Popes” (Netflix)

Filmi më i mirë – Muzikal ose Komedi
“Once Upon a Time in Hollywood” (Sony)
“Jojo Rabbit” (Fox Searchlight)
“Knives Out” (Lionsgate)
“Rocketman” (Paramount)
“Dolemite Is My Name” (Netflix)

Seria më e mirë televizive – Dramë
“Big Little Lies” (HBO)
“The Crown” (Netflix)
“Killing Eve” (BBC America)
“The Morning Show” (Apple TV Plus)
“Succession” (HBO)

Seria më e mirë televizive – Muzikal ose Komedi
“Barry” (HBO)
“Fleabag”
“The Kominsky Method” (Netflix)
“The Marvelous Mrs. Maisel” (Amazon)
“The Politician” (Netflix)

Filmi më i mirë i animuar
“Frozen II” (Disney)
“How to Train Your Dragon: The Hidden World” (Universal)
“Missing Link” (United Artists Releasing)
“Toy Story 4” (Disney)
“The Lion King” (Disney)

Regjisori më i mirë në film
Bong Joon-ho (“Parasite”)
Sam Mendes (“1917”)
Todd Phillips (“Joker”)
Martin Scorsese (“The Irishman”)
Quentin Tarantino (“Once Upon a Time in Hollywood”)

Aktori më i mirë në film – Dramë
Christian Bale (“Ford v Ferrari”)
Antonio Banderas (“Pain and Glory”)
Adam Driver (“Marriage Story”)
Joaquin Phoenix (“Joker”)
Jonathan Pryce (“The Two Popes”)

Aktorja më e mirë në film – Dramë
Cynthia Erivo (“Harriet”)
Scarlett Johansson (“Marriage Story”)
Saoirse Ronan (“Little Women”)
Charlize Theron (“Bombshell”)
Renée Zellweger (“Judy”)

Aktorja më e mirë në film – Muzikal ose Komedi
Awkwafina (“The Farewell”)
Ana de Armas (“Knives Out”)
Cate Blanchett (“Where’d You Go, Bernadette”)
Beanie Feldstein (“Booksmart”)
Emma Thompson (“Late Night”)

Aktori më i mirë në film – Muzikal ose Komedi
Daniel Craig (“Knives Out”)
Roman Griffin Davis (“Jojo Rabbit”)
Leonardo DiCaprio (“Once Upon a Time in Hollywood”)
Taron Egerton (“Rocketman”)
Eddie Murphy (“Dolemite Is My Name”)

Aktorja më e mirë në rol dytësor
Kathy Bates (“Richard Jewell”)
Annette Bening (“The Report”)
Laura Dern (“Marriage Story”)
Jennifer Lopez (“Hustlers”)
Margot Robbie (“Bombshell”)

Aktori më i mirë në rol dytësor
Tom Hanks (“A Beautiful Day in the Neighborhood”)
Anthony Hopkins (“The Two Popes”)
Al Pacino (“The Irishman”)
Joe Pesci (“The Irishman”)
Brad Pitt (“Once Upon a Time in Hollywood”)

Skenari më i mirë në film
Noah Baumbach (“Marriage Story”)
Bong Joon-ho and Han Jin-won (“Parasite”)
Anthony McCarten (“The Two Popes”)
Quentin Tarantino (“Once Upon a Time in Hollywood”)
Steven Zaillian (“The Irishman”)

Kënga më e mirë origjinale në film
“Beautiful Ghosts” (“Cats”)
“(I’m Gonna) Love Me Again” (“Rocketman”)
“Into the Unknown” (“Frozen II”)
“Spirit” (“The Lion King”)
“Stand Up” (“Harriet”)

Filmi më i mirë i huaj
“The Farewell” (A24)
“Pain and Glory” (Sony)
“Portrait of a Lady on Fire” (Pyramide Films)
“Parasite” (CJ Entertainment)
“Les Misérables” (BAC Films, Amazon)

Seria më e mirë e limtuar
“Catch-22″ (Hulu)
“Chernobyl” (HBO)
“Fosse/Verdon” (FX)
The Loudest Voice (Showtime)
“Unbelievable” (Netflix)

Aktorja më e mirë në serial
Jennifer Aniston (“The Morning Show”)
Olivia Colman (“The Crown”)
Jodie Comer (“Killing Eve”)
Nicole Kidman (“Big Little Lies”)
Reese Witherspoon (“Big Little Lies”)

Aktori më i mirë dramë
Brian Cox (“Succession”)
Kit Harington (“Game of Thrones”)
Rami Malek (“Mr. Robot”)
Tobias Menzies (“The Crown”)

Filmi Joker thyen rekord të ri

Filmi “Joker” kaloi shumën prej 1 miliard dollarësh në tregun global të shitjes së biletave këtë fundjavë, duke u bërë filmi i parë me vlerësimin R që arrin një gjë të tillë.

Vlerësimi R në Shtetet e Bashkuara kërkon që çdo person nën moshën 17 vjeç ta shikojë filmin në kinema i shoqëruar nga një i rritur.

Javën e kaluar, Joker është bërë filmi më fitimprurës i bazuar në personazhe komike, pasi ka bërë më shumë se 950 milionë dollarë në arkën mbarëbotërore.

Regjisori Todd Phillips e bëri filmin me një buxhet prej 62.5 milionë dollarësh, që është vetëm një pjesë e buxhetit të shumë filmave të tjerë që bazohen në personazhe apo libra komikë.

Filmi tregon historinë e Arthur Fleck, një person i izoluar dhe i shpërfillur nga shoqëria.

Megjithatë, filmi, i cili pritet të nominohet për çmime Oscar, ka ngjallur polemika për portretizimin e sëmundjeve mendore dhe të dhunës.

Më 17 Nëntor 1944 lindi aktori i shquar Hollivudian me rrënjë arbëreshe Danny DeVito

Daniel Michael DeVito, Jr., i njohur më mirë si Danny DeVito ka lindur në New Jersey më 17 nëntor 1944. Ai është një aktor i famshëm amerikan, regjisor dhe producent me prejardhje arbëreshe, me origjinë nga San Fele (Potenza). Babai i tij, Daniel Michael DeVito Sr. (1901-1982), ishte një sipërmarrës i vogël që drejtonte një dyqan ëmbëlsirash dhe më në fund një bar, ndërsa nëna, Julia Mocello (1904-1990), ishte një shtëpiake, e cila gjithashtu interpretoi në sitcom famshme Taxi, në rolin e nënës së Louie De Palma, një personazh i luajtur nga djali i saj.

Para se të studiojë në Akademinë Amerikane të Arteve Dramatike në New York DeVito punoi në sallonin e bukurisë së motrës së tij. Danny DeVito, aktor shumëplanësh, në ekranin e madhe dhe në TV, e nisi karierën me sitcoms si Taxi në vitet ’60 dhe ’70 së bashku me Andy Kaufman. Në 1971 ai luajti një rol të vogël në La mortadella të Mario Monicelli. Dhe suksesi i tij më pasi ishte i pandalshëm duke punuar me regjizorët dhe aktorët më të famshëm në Hollywood. Ka fituar Golden Globe, Emmy dhe është nominuar për Oskar

DeVito është i martuar që nga 28 janari 1982 me aktoren Rhea Perlman, nga e cila ka tre fëmijë: Lucy (1983), Grace Fan (1985) dhe Jacob Daniel (1987). Pas 30 vjet martese gruaja e tij donte divorc “për shkak të tradhëtive të vazhdueshme”. Sidoqoftë, në mars të vitit 2013, çifti njoftoi se ishin pajtuar dhe vendosën të mos ndaheshin.Aktori mbështet Partinë Demokratike dhe në vitin 2016 mbështeti kandidaturën e Bernie Sanders.DeVito ka një pasion të madh për limoncello, një pasion madje e shndërruar në biznes në 2007, kur ai nisi markën e Danny DeVito Premium Limoncello që gjendet në raftet e supermarketeve të SHBA.

Prejardhjen e tij arbëreshe, Danny DeVito e ka deklaruar direkt në televizion kur ishte i ftuar nga i famshmi Regis Philbin, edhe ky me rrënjë arbëreshe nga nëna, i cili iu drejtua live DeVitos dhe i tha se ata të dy janë Arbëreshë, ndërsa Danny DeVito iu përgjigj, po Philbin, ke të drejtë por ti je përgjysëm, pasi babain e ke irlandez, ndërsa unë jam Arbëresh me nënë e babë!

Me rastin e ditës të lindjes i urojmë aktorit të shquar me rrënjë arbëreshe jetë të gjatë!/voal.ch

Më poshtë po japim një pjesë të filmave të tij:
One Flew over the Cuckoo’s Nest (1975)
Taxi (1978–1983)
Terms of Endearment (1983)
Romancing the Stone (1984)
The Jewel of the Nile (1985)
Tin Men (1987)
Throw Momma from the Train (1987)
Twins (1988)
The War of the Roses (1989)
Batman Returns (1992)
Hoffa (1992)
Jack the Bear (1993)
Reality Bites (1994)
Junior (1994)
Get Shorty (1995)
Sunset Park (1996)
Matilda (1996)
Space Jam (1996)
Mars Attacks! (1996)
The Rainmaker (1997)
L.A. Confidential (1997)
Hercules (1997)
Gattaca (1997)
Out of Sight (1998)
Living Out Loud (1998)
Man on the Moon (1999)
The Virgin Suicides (1999)
Drowning Mona (2000)
Erin Brockvich (2000)
How High (2001)
Death to Smoochy (2002)
Anything Else (2003)
Big Fish (2003)
Be Cool (2005)
Deck the Halls (2006)
It’s Always Sunny in Philadelphia (sitcom 2006–present)
Solitary Man (2009)
The Lorax (2012)
Wiener-Dog (2016)
Dumbo (2019)
Jumanji: The Next Level (2019)

Më 25 shtator 1969 lindi Catherine Zeta-Jones, aktore e shquar hollivudiane

VOAL – Kur Catherine Zeta-Jones njoftoi martesën e saj me aktorin Michael Douglas, shumë ishin fansat e dashuruar pashpresë me divën, u ndjenë në panik. Nuk është e lehtë në fakt të mendosh se bukuroshja e adhuruar aq shumë prej tyre të jetë martuar me një zotëri 25 vjet më të madh në moshë si dhe me një hijeshi në zbehje (ashtu thonë zërat e ligj, ziliqarë). Por ajo, e patundur dhe e bindur, jo vetëm që u martua me të, por edhe i dha dy fëmijë.

Lindur më 25 shtator 1969 në Mumbles, Uells, një fshat peshkimi jo shumë larg nga Swansea, ajo nuk ka asnjë traditë familjare me artin, ndryshe nga burri i saj (djali i të famshmit Kirk Douglas).

Babai drejtonte një fabrikë të ëmbëlsirave ndërsa nëna e saj ishte një rrobaqepëse e shkëlqyeshme. Katerina gjithashtu kishte dy vëllezër, njëri prej të cilëve, Lyndon, i lindur në 1972, tani është i punësuar në kompaninë e tij të prodhimit. Por nga vjen ai mbiemër kurioz?

Njëra nga gjyshet e saj u quajt me dashuri “Zeta” sepse burri i saj kishte hipur në një anije që mbante atë emër dhe kështu familjarët e kanë parë të arsyeshme t’ia jepnin asaj gjithashtu.

Edhe si fëmijë, Catherine Zeta Jones u konsiderua një “diva e vogël”: ajo filloi të këndojë dhe të vallëzojë në moshën katër vjeç dhe disa vjet më vonë ajo u bashkua me grupin e dramave të kishës katolike në Swansea, duke theksuar veten në secilën prej shfaqjeve të saj ose muzikalëve të vegjël në të cilët mori pjesë. Përvoja e saj e parë e aktrimit ishte në moshën njëmbëdhjetë vjeç duke marrë pjesë në prodhimin e Annie, ndërsa trembëdhjetë vjeçe u bashkua me West End Production në muzikun Bugsy Malone. Një vit më pas mori pjesë në skenën e “The Pyjama Game”, një program kurioz i ideuar nga autorë amerikanë që i lejuan atij të merrte “kartën e repartit të aktorëve”.

Karriera e saj duket e pandalshme: në moshën gjashtëmbëdhjetë vjeç luan rolin e parë në filmin “Four” të David Merrick ndërsa vitin pasardhës merr mundësinë e dytë në ribërjen e “Rrugës së 42-të”, ku së pari zëvendëson personazhin kryesor dhe më pas merr atë rol për të gjitha përfaqësimet pasuese.

Debutimi në botën e kinemasë zhvillohet në Francë në tetëmbëdhjetë në “Les 1001 Nuits” nga regjisori francez Philip De La Broc, në rolin e Sheherazade. Një vit më pas, ajo u kthye në Mbretërinë e Bashkuar ku pranoi një rol në serinë televizive me titull “The darling buds of May”, një seri që e bëri atë të famshëm.

Katerina në këtë pikë nuk mund t’i rezistojë hijeshisë së Hollivudit dhe vendos të largohet nga Mbretëria e Bashkuar për të kërkuar sukses dhe lavdi në Amerikë. Këtu fillon aventura e Hollivudit me një rol premtues në një episod të “Kronikave të reja të Indiana Jones” të ABC, për të vazhduar më pas me filma, si “Lëngu i kaltër” dhe “fantazma”.

Por pika e vërtetë e kthesës në karrierën e saj ndodhi në vitin 1996 kur përbindëshi i shenjtë Steven Spielberg, i goditur nga interpretimi i aktores simpatike në filmin TV Titanic (jo ai me Leonardo Di Caprio dhe Kate Winslet), e thirri atë për “Maskën e Zorros” , një film që ai prodhoi nën regjinë e Martin Campbell. Katerina e bukur, përkrah Antonio Banderas dhe Anthony Hopkins, duket mirë dhe së shpejti bëhet një simbol seksi i famës globale, gjithashtu falë xhirimit të lezetshëm të skermave dhe vallëzimeve që u shfaqën në skena të ndryshme.

Në të njëjtin vit ajo u takua me aktorin Michael Douglas, 25 vjet më të vjetër se ajo dhe fatalisht e lindur në të njëjtën ditë, më 25 shtator. Në vitin 1999 ajo luajti në dy filma “Entrapment” me Sean Connery për Fox me një buxhet prej 100 miliardë dhe “Haunting – Presenze” një trillim horror me Liam Neeson. Ndërkohë, më 6 janar 2000, zyrtarizoi fejesën e tij me Michael tenebrus me një deklaratë. Pas kësaj, fëmija i parë do të arrijë, por ajo nuk heq dorë për t’u rikthyer, edhe pse në një gjendje interesante, “Trafiku”, një film që merret me problemin serioz të drogës në Shtetet e Bashkuara.

Në fund të vitit 2001 shfaqet si bashkë-yll në filmin “Amerikanët e dashur” së bashku me Julia Roberts, të cilit do të ndjekë muzikën “Chicago” me Renèe Zellweger dhe Richard Gere dhe u dha me 6 Oscar, duke përfshirë edhe atë për filmin më të mirë dhe një kushtuar direkt për të si aktore mbështetëse. Menjëherë pas Oskarit, aktorja e bukur lindi një vajzë të quajtur Carys dhe tani, edhe nëse është e zënë me leximin e disa skenareve, ajo gëzon mëmësinë së bashku me familjen e saj të përtërirë.

Filmat e mëvonshëm përfshijnë “No Reservations ” (2007), “Houdini – magjistari i fundit” (2008), “The Rebound” (2009), Red 2 (2013)./Elida Buçpapaj

Më 25 shtator 1944 lindi Michael Douglas, aktor i shquar hollivudian

VOAL – Michael Kirk Douglas ose Michael Kirk Demsky, erdhi në jetë të hënën më 25 shtator 1944 në New Brunswick, një qytet në New Jersey, në brendësi të New York, kryeqendër e Qarkut të Middlesex. Micheal është djali i aktores Bermudiane Diana Dill dhe aktorit të njohur Kirk Douglas. Gjyshërit atërorë të Michael janë hebrej rusë që emigruan nga ish-Bashkimi Sovjetik. Gjyshi Herschel Danielovitch dhe gjyshja Bryna Sanglel, në fakt janë me origjinë nga Gomel (ose Homel) qyteti i dytë më i populluar i Bjellorusisë, pas kryeqytetit Minsk. Në fakt, gjyshërit nga ana e nënës mbërrijnë nga ishujt Bermuda, ku gjyshi Thomas është një gjeneral i ushtrisë.

Në vitin 1951 babai i tij Kirk, tashmë i përfshirë në karrierën e filmit, u nda nga gruaja e tij. Michael gjashtë vjeçar duhet të shkojë dhe të jetojë me nënën dhe vëllanë e tij Joel, lindur në vitin 1947, në Connecticut.

Studion në Allen-Stevenson; në vitin 1960 ai shkoi në Deerfield në Massachusetts, ku ndoqi shkollën Eaglebrook dhe u diplomua nëntëmbëdhjetë vjeç, në vitin 1963, në Shkollën Choate në Wallingford gjithashtu në Connecticut.

I sigurt për të pasur një të ardhme në botën e kinemasë, ai dëshiron të ndjekë gjurmët e të atit, i cili fillimisht nuk duket i favorshëm për këtë zgjedhje. Ai më pas u transferua në Kaliforni, dhe më saktë në Santa Barbara, ku u regjistrua në universitet. Brenda kampusit ai takohet me Danny DeVito i cili bëhet shoku i tij i dhomës. Ai ndoqi Universitetin e Kalifornisë, i cili në vitin 1966 i dha një diplomë në artin dramatik.

Pas studimeve në universitet, ai vendosi të transferohet në New York për t’i përkushtuar një karriere aktrimi. Ende në antitezë me babanë e tij Kirk Douglas i cili dëshiron që ai të angazhohet në diçka tjetër, aktori i ri paguan mësimet e tij të aktrimit nga xhepi i tij. Michael i ri është ende një aktor premtues dhe regjisori Melville Shavelson e bën atë të debutojë në një rol pop-up në një dramë ku babai i tij luan vetë. Titulli është “Luftëtarët e natës” dhe kasti përmban emra të tjerë me tejet të njohur si Frank Sinatra, John Wayne dhe Yul Brynner.

Pas vitesh paraqitjesh dhe praktikash, në vitin 1969, falë performancës së tij në filmin “Përshëndetje, Hero!”, Aktori i ri merr mirënjohjet e para nga publiku dhe nga kritikët që e përmendin atë te Globat e Artë në kategorinë e premtimeve të reja.

Në fillimin e të Shtatëdhjetave ai refuzoi disa role në filma të rëndësishëm, duke mos dashur të jetë alter-ego i babait të cilit i ngjan shumë fizikisht; më 1972 Michael Douglas pranoi një rol kryesor aktori në serialin detektiv “Rrugët e San Francisko”. Prodhimi i beson atij rolin e inspektorit të ri Steve Keller i cili punon në të njëjtën kohë me detektivin më me përvojë Mike Stone të luajtur nga aktori Karl Malden. Është një sukses: seriali përmendet për shumë çmime dhe vazhdon për katër vjet; janë regjistruar gjithsej njëqind e njëzet e një episode.

Përveç që është një aktor i mirë, ndryshe nga babai i tij, Michael Douglas ka edhe një shpirt sipërmarrës. Me të ardhurat e marra nga “Rrugët e San Francisko” ai filloi karrierën e tij si producent filmi. Ai hapi studion e tij të prodhimit: “Big Stick Productions” më 1975 investoi në filmin që fitoi Oskarin për filmin më të mirë, “Dikush fluturoi në folenë e qyqes”, interpretuar ndër të tjera nga Danny DeVito dhe një mjeshtër si Jack Jack Nicholson.

Ai u martua me Diandra Luker, gjithashtu një producente, më 20 mars 1977; vitin e ardhshëm ai luajti në filmin “Coma Profondo” si Dr. Mark Bellows; atëherë lindi djali i tij Cameron Douglas.

Më 1979 ai arriti sukses me performancën e tij në filmin “Sindromi Kinez” përkrah Jack Lemmon dhe Jane Fonda. Pastaj, për shkak të një aksidenti të rëndë ndërsa skijonte, nga viti 1980 deri në 1983 iu desh të lëvizte me forcë larg vendit të ngjarjes.

Rikthimi i tij në ekranin e madh bëhet me mikun e tij të vjetër Danny DeVito. Me të dhe me aktoren Kathleen Turner, në 1984, ajo luajti filmin aventuresk “Në ndjekje të gurit të gjelbër”. Filmi ka një sukses, kështu që vitin tjetër kasti konfirmohet për prodhimin e vazhdimit: “IStolia e Nilos”.

Dy vjet më vonë Michael Douglas luajti me Gleenn Close si pjesë në filmin “Fatal Attraction”, një film që e bën atë një simbol seksi. Në të njëjtin vit, me regji nga Oliver Stone, ai luan rolin që e shenjtëron atë në Olimpin e aktorëve më të mirë të Hollivudit; Performanca e tij si Gordon Gekko në filmin “Wall Street” fitoi atë Oskar për aktorin më të mirë, një Golden Globe, një David di Donatello dhe çmime të tjera në një ra përmbys.

Në vitin 1989 ai zgjeroi kompaninë e tij të prodhimit, duke stërvitur për një film të drejtuar nga Ridley Scott (“Shi i Zi – Shi i ndyrë”) dhe në “Lufta e trëndafilave”, ku ai reformoi treshen me Danny DeVito dhe Kathleen Turner: nominim i mëtejshëm në Golden Globes.

Suksesi dhe alkooli nuk i ndahen. Ai është i detyruar në një periudhë tjetër të largimit të detyruar nga skenat për t’u detoksikuar. Kthehet në vitin 1992 kur interpreton një film tjetër që lë gjurmën e tij: “Instinkti Basic”. Michael Douglas yjet përkrah një bombe tjetër seksi, Sharon Stone.

Pasuar nga vitet në të cilat ai luajti në filma të suksesshëm, por asnjë në nivelin e atyre të mëparshëm. Vlen të përmendet më 1993 ishte “Një ditë e marrëzisë së zakonshme” së bashku me Robert Duvall.

Në 1997 ai luajti me Sean Penn në “The Game – No Rule”, duke prodhuar “Face / Off” duke interpretuar me çiftin John Travolta dhe Nicolas Cage dhe “The Man of the Rain” me Matt Damon dhe Danny DeVito, me regji të Francis Ford Coppola.

1998 është viti i xhirimit të “Krimit të Përsosur” në shoqërinë e aktores së bukur amerikane Gwyneth Paltrow. Në verën e të njëjtit vit, ajo u njoh me aktoren Catherine Zeta-Jones në Francë. Michael bie në dashuri me të.

Në të njëjtin vit ai mori një nominim Emmy për pjesëmarrjen e tij në serialin televiziv “Will & Grace”. Ai themeloi më pas një organizatë jofitimprurëse të quajtur “Fondacioni Michael Douglas” i cili vendosi vetë qëllime të ndryshme humanitare: nga çarmatimi bërthamor deri te ruajtja e ekosistemit të planetit. Falë kësaj, Kofi Annan, Sekretari i Kombeve të Bashkuara, e emëron atë “lajmëtar të paqes”.

Në këtë periudhë ai preferon të organizojë turne golfi me një sfond të dobishëm, dhe të luajë me ta në vend se të veprojë; në vitin 2000 ai u nda nga gruaja e tij dhe u martua me Catherine Zeta-Jones. Dylan Michael Douglas lindi nga ky bashkim në 8 gusht.

Ai u rikthye të aktrojë në vitin 2003, duke luajtur një rol në serialin “Liria – një histori prej nesh”, ku luajti me Anthony Hopkins, Brad Pitt, Michael Caine, Susan Sarandon, Kevin Spacey, Tom Hanks, Glenn Close dhe Samuel L. Jackson. Me babanë e tij Kirk, nëna dhe djali i tij Cameron më pas luan një rol në filmin “Vice Vice Family”. Më 20 Prill çifti Douglas / Zeta-Jones ka një trashëgimtar tjetër: Carys Zeta.

Ai më pas luajti në filma të ndryshëm “kasetë” (“Tu, io e Dupree” në 2006, “Discovering Charlie” në 2007, “Revolta e ish” në 2009). Në vitin 2009 rikthehet në set me Danny DeVito dhe Susan Sarandon për të marrë pjesë në filmin “Njeriu i vetëm”.

Më 16 gusht 2010, u publikua lajmi se Michael Douglas po vuan nga kanceri në fyt dhe tashmë po bën terapi me bazë rrezatimi. Më 31 gusht, Michael është i ftuar në “Show Late” të David Letterman ku konfirmon lajmin; pas rreth gjashtë muaj kimioterapie dhe radioterapie, në fillim të vitit 2011, ai pretendon se është rikuperuar në një intervistë me NBC-në Amerikane./ Elida Buçpapaj

“Emmy 2019”: “Game of Thrones” merr çmimet më të larta

Los Angeles

Seriali “Game of Thrones” mori 32 nominime në “Emmy 2019” dhe fitoi çmimin më të mirë për dramën në ceremoninë e së dielës, transmeton Anadolu Agency (AA).

Peter Dinklage fitoi çmimin “Aktori më i mirë shoqërues” (Dramë) për performancën e tij si Tyrion Lannister në serialin e dramës fantashkencë.

“Fleabag”, e cila tregon historinë e një gruaje të re ndërsa ajo navigon drejtimin e saj për në Londër, fitoi çmimin “Seriali më i mirë i komedisë”.

“Chernobyl” mori çmimin “mini seriali më i mirë” për dokumentimin e katastrofës bërthamore të vitit 1986.

Çmimet të cilat lidhen me spektaklin e Oscar-it u mbajtën në Teatrin Microsoft në Los Angeles.

– Disa nga fituesit e vitit 2019 janë si më poshtë:

Aktori më i mirë në serialin dramë – Billy Porter, “Pose”

Aktorja më e mirë në serialin dramë – Jodie Comer, “Killing Eve”

Aktori më i mirë në serialin komedi – Bill Hader, “Barry”

Aktorja më e mirë në serialin komedi – Phoebe Waller-Bridge, “Fleabag”

Aktorja më e mirë shoqëruese në serialin dramë – Julia Garner, “Ozark”