VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Aforizma nga Simone de Beauvoir (Simonë dë Bëvuar, 9 janar 1908 – 14 prill 1986)

By | January 9, 2021
blank

Komentet

blank

Aforizma nga Angela Merkel (17 korrik 1954)

VOAL – Ndryshimi i klimës nuk njeh kufij. Kjo nuk do të ndalet para se ishujt e Paqësorit dhe e gjithë bashkësia ndërkombëtare të marrë përsipër një përgjegjësi për të sjellë një zhvillim të qëndrueshëm.

Urrejtja, racizmi dhe ekstremizmi nuk kanë vend në Gjermani.

Ndonjëherë nuk mund të ndalem pa blerë gjëra thjesht sepse më dalin para syve – edhe kur nuk më duhen vërtet.

Për mua, personalisht, martesa është një burrë dhe një grua që jetojnë së bashku.

Për mua, është gjithmonë e rëndësishme që të kaloj nëpër të gjitha opsionet e mundshme për një vendim.

Gjithmonë doja të dija se me çfarë do të përballesha më tej, edhe pse kjo ishte ndoshta pak e dëmshme për spontanitetin. Strukturimi i jetës sime dhe shmangia e kaosit ishin më të rëndësishme.

Problemi është, natyrisht, që grupet e interesit të gjithë kërkojnë ndryshime, por entuziazmi i tyre për ndryshim zhduket shpejt kur ky ndikon në thelbin e interesave të tyre.

Kjo qasje multikulturore, duke thënë se ne thjesht jetojmë krah për krah dhe jetojmë të lumtur me njëri-tjetrin ka dështuar. Dështoi plotësisht.

Unë kam një shpirt relativisht me diell dhe gjithmonë kam pasur shpresën që rruga ime nëpër jetë do të ishte relativisht me diell, pa marrë parasysh se çfarë ka ndodhur. Asnjëherë nuk e kam lejuar veten të jem e hidhur.

Ne do të jemi shumë këmbëngulës kur bëhet fjalë për zbatimin e lirisë, drejtësisë dhe vetëvendosjes në kontinentin Evropian.

Unë vij nga një vend në të cilin kam përjetuar kolaps ekonomik.

Kur bëhet fjalë për dinjitetin njerëzor, ne nuk mund të bëjmë kompromise.

Ne kemi si detyrë si shtet të mbrojmë ekonominë tonë … Ne jemi për mbrojtjen e pronës intelektuale.

Multikulturalizmi çon në shoqëri paralele dhe për këtë arsye mbetet një ‘gënjeshtër jetësore’.

Mosmarrëveshjet e diskutueshme janë një pjesë e kulturës demokratike.

G7 – dhe më herët, G8 – ishin një grup vendesh që ndanin të njëjtat vlera në lidhje me lirinë dhe demokracinë, dhe përmes aneksimit të Krimesë, Rusia e bëri të qartë në një pikë të caktuar se këto vlera të ruajtjes së paqes, integritetit e kufijve të një vendi nuk po respektoheshin.

Euro është fati ynë i përbashkët, dhe Evropa është e ardhmja jonë e përbashkët.

Ne ua themi këtë të dy vendeve: Ne duam një zgjidhje me dy shtete. Ne duam një shtet hebre të Izraelit dhe përkrah një shteti të pavarur palestinez. Masat e njëanshme nuk po ndihmojnë aspak për të arritur këtë çështje dhe ne jemi dakord që dëshirojmë të bashkëpunojmë shumë ngushtë për këtë, sepse siç themi për të dy, koha është thelbësore.

Duke udhëhequr shumë negociata me vendet jashtë E.U. në të kaluarën, ne kurrë nuk do të hynim në të njëjtat kompromise dhe të arrinim të njëjtat rezultate të mira me shtetet që nuk mbajnë përgjegjësitë dhe kostot e tregut të përbashkët.

Thashë, përsëri, për Gjermaninë, Evropa nuk është vetëm e domosdoshme, por është pjesë dhe thelb i identitetit tonë. Ne gjithmonë kemi thënë uniteti gjerman, uniteti evropian dhe integrimi, këto janë dy anë të së njëjtës një monedhë. Por ne padyshim që duam të rrisim aftësinë konkurruese.

Në Evropë është veçanërisht e rëndësishme që të ndërtojmë marrëdhënie të mira me këdo që mban përgjegjësi politike, sepse Evropa mund të ndërtohet vetëm së bashku.

Mbi të gjitha është e rëndësishme të theksohet se ne mund të ruajmë prosperitetin tonë në Evropë vetëm nëse i përkasim rajoneve më inovative në botë.

Politikanët duhet t’u përkushtohen njerëzve në masa të barabarta.

Askush në Evropë nuk do të braktiset. Askush në Evropë nuk do të përjashtohet. Evropa ka sukses vetëm nëse punojmë së bashku.

Rusia nuk ka asgjë: as politikë, as ekonomi të suksesshme.

Solidariteti dhe konkurrenca janë të dy anët evropiane të monedhës.

Ne i përmbahemi përgjegjësisë sonë si Gjermania për Shoahun.

Ne do të duhet të pranojmë një shkallë të caktuar të emigracionit të ligjshëm; ky është globalizimi… Në epokën e telefonit inteligjent, ne nuk mund ta mbyllim veten… njerëzit e dinë mirë se si jetojmë në Evropë.

Kjo është arsyeja pse të gjithë në politikë, dhe ne e bëjmë atë, duhet të sigurohemi që askush të mos varet nga asnjë grup i interesit. Një kompromis i mirë është ai ku të gjithë japin një kontribut.

Kurdoherë që ka konflikt politik, siç është ai që kemi tani midis Rusisë dhe Ukrainës, por edhe në shumë konflikte të tjera nëpër botë, gjithmonë është provuar të jetë e drejtë të përpiqemi përsëri dhe përsëri për të zgjidhur një konflikt të tillë./Elida Buçpapaj

 

 

 

 

blank

Aforizma nga James Monroe (Xhejms Monro, 28 prill 1758 – 4 korrik 1831)

VOAL – Forma më e mirë e qeverisjes është ajo që ka shumë të ngjarë të parandalojë shumën më të madhe të së keqes.

Vetëm kur njerëzit bëhen injorantë dhe të korruptuar, kur degjenerojnë në një turmë, ata janë të paaftë për të ushtruar sovranitetin e tyre.

Përgatitja për luftë është një stimul i vazhdueshëm i dyshimit dhe vullnetit të keq.

Nga disa prej fiseve indiane që banojnë në vendin në kufi me Liqenin Erie, janë bërë blerje tokash në kushte shumë të favorshme për Shtetet e Bashkuara dhe, siç supozohet, jo më pak për vetë fiset.

Trojet publike janë një pasuri publike, e cila duhet të jetë në avantazhin më të mirë për kombin.

E drejta e vetëmbrojtjes nuk pushon kurrë. Është ndër më të shenjtat, dhe njësoj të domosdoshme për kombet dhe për individët, dhe nëse sulmi do të bëhet nga Spanja vetë ose nga ata që abuzojnë me pushtetin e saj, detyrimi nuk është më pak i fortë.

Nëse shikojmë në historinë e kombeve të tjerë, të lashtë ose modernë, nuk gjejmë asnjë shembull të një rritje kaq të shpejtë, kaq gjigante, të një populli kaq të begatë dhe të lumtur.

Nderi kombëtar është pronë kombëtare me vlerën më të lartë.

Në asnjë periudhë të ekzistencës sonë politike nuk kishim aq shumë arsye për të kënaqur veten në gjendjen e begatë dhe të lumtur të vendit tonë.

Vendi ynë mund të krahasohet me një shtëpi të re. Na mungojnë shumë gjëra, por posedojmë më të çmuara nga të gjitha – lirinë!

Është vetëdija se të gjithë njerëzit kanë dobësi dhe se shumë kanë vese ajo që e bën qeverinë të nevojshme.

Parimet dhe pasionet e njerëzve janë gjithmonë të njëjtat dhe çojnë në të njëjtin rezultat, duke ndryshuar vetëm në varësi të rrethanave në të cilat vendosen.

Një mbret pa pushtet është një absurditet.

Ishte nga një Union që ne arritëm pavarësinë dhe liritë tona, dhe vetëm me anë të tij ato mund të mirëmbahen.

Të vendosësh taksa kur kërkesat e urgjencës publike i kërkojnë ato është një detyrim i karakterit më të shenjtë, veçanërisht me një popull të lirë.

Në luftërat e fuqive evropiane në çështjet që kanë të bëjnë me veten e tyre, ne kurrë nuk kemi marrë pjesë, kjo nuk lidhet me politikbërjen tonë. Vetëm kur të drejtat tona zaptohen ose kërcënohen seriozisht, ne i urrejmë lëndimet ose bëjmë përgatitje për mbrojtjen tonë./Elida Buçpapaj

 

blank

Aforizma nga Calvin Coolidge (Kalvin Kullixh, 4 korrik 1872 – 5 janar 1933)

VOAL – Asgjë në këtë botë nuk mund të zërë vendin e këmbënguljes. Talenti jo: asgjë nuk është më e zakonshme sesa burrat e pasuksesshëm me talent. Gjeniu jo: gjeniu i pashpërblyer është pothuajse proverbial. Arsimi jo: bota është plot me të arsimuar të braktisur. Vetëm këmbëngulja dhe vendosmëria janë të plotfuqishme.

Kombi që harron mbrojtësit e tij do të harrohet vetë.

Njeriu që ndërton një fabrikë ndërton një tempull, ku njeriu që punon bën adhurime, dhe të cilit i takon, jo përbuzje dhe faj, por nderim dhe lavdërim.

Kam vënë re se asgjë që nuk kam thënë, kurrë më ka bërë ndonjë dëm.

Patriotizmi është i lehtë për t’u kuptuar në Amerikë. Kjo do të thotë të kujdesesh për veten tënde duke u kujdesur për vendin tënd.

Ti nuk mund të dish shumë, por mund të thuash shumë.

Dituria vjen, por mençuria zgjat. Mund të mos jetë e vështirë të ruash në mendje një sasi të madhe faktesh brenda një kohe relativisht të shkurtër, por aftësia për të formuar gjykime kërkon disiplinën e rëndë të punës së palodhur dhe kalitjen e përvojës e të pjekurisë.

Mos prisni të ndërtoni të dobëtin duke shmangur të fortin.

Heroizmi nuk është vetëm tek njeriu, por edhe tek rasti.

Të jetosh nën Kushtetutën Amerikane është privilegji më i madh politik që i është dhënë ndonjëherë racës njerëzore.

Asnjë person nuk u nderua kurrë për atë që mori. Nderi ka qenë shpërblimi për atë që dha.

Mbledhja e më shumë taksave sesa është absolutisht e nevojshme është grabitja e legalizuar.

Nuk ka dinjitet aq mbresëlënës dhe pavarësi aq të rëndësishme, sa të jetosh brenda mundësive të tua.

Nëse nuk thua asgjë, nuk do të thirresh ta përsëritësh atë.

Duhet një njeri i shkëlqyeshëm që të jetë një dëgjues i mirë.

Ata që i besojnë rastësisë duhet t’u binden rezultateve të fatit.

Në fund të fundit të drejtat e pronës dhe të drejtat personale janë e njëjta gjë.

Prosperiteti është vetëm një instrument për t’u përdorur, jo një hyjni që duhet të adhurohet.

Ai që është me të drejtën është shumicë.

Qeveria e Shteteve të Bashkuara është një mjet për të ruajtur në përjetësi të drejtat e njerëzve, me zhdukjen përfundimtare të të gjitha klasave të privilegjuara.

Mbi të gjitha, biznesi kryesor i popullit amerikan është biznesi. Ata shqetësohen thellësisht me prodhimin, blerjen, shitjen, investimin dhe prosperitetin në botë.

Ne i ndajmë Presidentët tanë nga njerëzit. Është një gjë e shëndetshme që ata të kthehen te njerëzit. Unë kam ardhur prej tyre. Dëshiroj të jem përsëri një prej tyre./Elida Buçpapaj

 

blank

Aforizma nga John Adams (Xhon Adams, 30 tetor 1735 – 4 korrik 1826)

VOAL – Pushteti gjithmonë mendon … se po bën shërbimin e Zotit ndërkohë që po shkel të gjitha ligjet e tij.

Pushteti gjithmonë mendon se ka një shpirt të shkëlqyeshëm dhe shpirt të gjerë përtej të kuptuarit të të dobtëve.

Faktet janë kokëfortë; dhe cilatdo që të jenë dëshirat tona, prirjet tona ose diktatet e pasioneve tona, ato nuk mund të ndryshojnë gjendjen e fakteve dhe provave.

Le të çmojmë me butësi dhe mirësi, pra, mjetet e dijes. Le të guxojmë të lexojmë, të mendojmë, flasim dhe të shkruajmë.

Liria nuk mund të ruhet pa dije të përgjithshme midis njerëzve.

Mendjet e vjetra janë si kuajt e vjetër; ju duhet t’i ushtroni nëse dëshironi t’i mbani në gjendje funksionale.

Pasardhës! Ju kurrë nuk do ta dini se sa i kushtoi brezit të tanishëm mbrojtja e lirisë suaj! Shpresoj se do ta shfrytëzoni mirë.

Frika është themeli i shumicës së qeverive.

Hebrenjtë kanë bërë më shumë për të civilizuar njerëzit se çdo komb tjetër. Nëse do të isha ateist dhe do të besoja në fatin e verbër të përjetshëm, duhet të besoja akoma se fati i kishte caktuar hebrenjtë të ishin instrumenti më thelbësor për civilizimin e kombeve.

I madh është faji i një lufte të panevojshme.

Mos harroni, demokracia kurrë nuk zgjat shumë. Shpejt harxhohet, shteron dhe vret veten. Nuk ka pasur kurrë një demokraci që nuk ka bërë vetëvrasje.

Unë duhet të studioj politikë dhe luftë që djemtë e mi të kenë liri të studiojnë matematikë dhe filozofi.

Meqenëse pushteti korrupton, kërkesat e shoqërisë për autoritet moral dhe karakter rriten ndërsa rëndësia e pozitës rritet.

Unë nuk duhet të të shkruaj ty asnjë fjalë për politikën, sepse ti je grua.

Unë, krijesë e varfër, e konsumuar nga shkarravitjet për bukën time dhe lirinë time, me shpirt të dobët dhe shëndet të dobët, duhet t’i lë të tjerët të gëzojnë dafinat që kam mbjellë, të tjerët të hanë bukën që kam fituar. Një rast i zakonshëm.

Ndërsa të gjitha shkencat e tjera kanë përparuar, ajo e qeverisjes është në ngërç – pak më mirë e kuptuar, pak më mirë e praktikuar tani sesa tre ose katër mijë vjet më parë.

Sa më shumë bisedoj me të urtët dhe heronjtë, ata kanë shumë pak nga dashuria dhe admirimi im. Unë i dua shumë skenën rurale dhe shtëpiake, cicërimat e zogjve dhe zhurmën e fëmijëve të mi.

Një dëshirë për t’u vëzhguar, konsideruar, vlerësuar, lavdëruar, dashur dhe admiruar nga të tjerët është një nga dispozitat më të hershme, si dhe më të mprehta të zbuluara në zemrën e njeriut./Elida Buçpapaj

 

 

blank

Aforizma nga Ambrose Bierce (Ambroz Birsë, 24 qershor 1842 – 1914)

VOAL – Politika: Një grindje interesash që maskohet si një garë parimesh. Kryerja e punëve publike për avantazh privat.

Logjika: Arti i të menduarit dhe të arsyetuarit në përputhje të plotë me kufizimet dhe paaftësitë e keqkuptimit njerëzor.

Mirësjellja: Hipokrizia më e pranueshme.

Konservator: Një burrë shteti që është i dashuruar me të ligat ekzistuese, çka e dallon nga Liberali që dëshiron t’i zëvendësojë ato me të tjera.

Durimi: Një formë e vogël dëshpërimi, maskuar si një virtyt.

Ciniku: një roje e zezë vizioni i gabuar i së cilës i shikon gjërat ashtu siç janë, jo siç duhet të ishin.

E ardhmja: Ajo periudhë kohore në të cilën punët tona përparojnë, miqtë tanë janë të vërtetë dhe lumturia jonë është e siguruar.

E tashmja. Ajo pjesë e përjetësisë që ndan fushën e zhgënjimit nga sfera e shpresës.

Absurdi: Një deklaratë ose besim qartazi në kundërshtim me mendimin e vërtetë.

Feja: Një bijë e Shpresës dhe Frikës, që i shpjegon Injorancës natyrën e së Panjohurës.

Lutja: Të kërkosh që ligjet e universit të anulohen në emër të një kërkuesi të vetëm, rrëfyesi të padenjë.

Optimizmi: Doktrina ose besimi se gjithçka është e bukur, përfshirë edhe atë që është e shëmtuar.

Admirimi: Njohja jonë e sjellshme e ngjashmërisë së tjetrit me veten tonë.
Frikacak: Ai që, në një emergjencë të rrezikshme, mendon me këmbë.
Patriotizëm: Pleh i djegshëm i gatshëm për pishtarin e secilit ambicioz për të ndriçuar emrin e tij.
Liria: Një nga pasuritë më të çmuara të Imagjinatës.
Kompromis: Një rregullim i tillë i interesave të kundërta që i jep secilit kundërshtar kënaqësinë e të menduarit se ai ka atë që nuk duhet të ketë dhe nuk është privuar nga asgjë përveç asaj që i takonte me të drejtë.
Aleanca: Në politikën ndërkombëtare, bashkimi i dy hajdutëve që i kanë duart aq thellë të futura në xhepat e njëri-tjetrit sa nuk mund të plaçkitin veçmas një të tretë.
Antireligjioni: Një nga fetë kryesore të botës./Elida Buçpapaj

 

blank

Aforizma nga Stan Laurel (16 qershor 1890 – 23 shkurt 1965)

VOAL – Nëse ndokush do të qajë në funeralin tim, unë kurrë nuk do t’i flas me gojë!

-E vetmja gjë që di është që t’ju bëj të qeshni.

-Humori është një e vërtetë, është një e vërtetë e zmadhuar.

-Unë nuk meritoj të përmendem në të njëjtën fjali me Çarli Çaplinin.

Një mik më pyeti një herë se çfarë ishte komedia. Kjo pyetje më habiti. Çfarë është komedia? Une nuk e di. A e di ndokush? A mund ta përkufizoni? Gjithë çka di është se unë mësova si të qesh, dhe kjo është gjithçka që di për të. Ju duhet të mësoni se si t’i bëni njerëzit të eshin, pastaj të vazhdoni në përputhje me rrethanat.

Kushdo që mendon se ‘Kohët moderne ka marrë një mesazh të madh është thjesht se e gjen veten atje. Çarli e dinte që presionet e jetës moderne dhe jetës në fabrikë do të ishin të mira për shumë të qeshura, dhe kjo është arsyeja pse ai bëri filmin – jo sepse donte të diagnostikonte revolucionin industrial.

Unë pashë një ëndërr se isha zgjuar dhe u zgjova për ta parë veten në gjumë./Elida Buçpapaj

blank

Aforizma nga Carla Fracci (Karla Fraçi 20 gusht 1936 – 27 maj 2021)

VOAL – Kam kërcyer në çadra, në kisha, në sheshe. Unë kam qenë një pionier i decentralizimit. Doja që kjo vepër e imja të mos ishte elitare, e zbritur në kutitë e arta të shtëpive të operës. Dhe edhe kur isha e zënë me skenat më të rëndësishme në botë, gjithmonë kthehesha në Itali për të performuar në vendet më të harruara dhe të pamendueshme. Nureyev më qortoi: çfarë po bën, po lodhesh shumë, sapo vjen nga Nju Jorku dhe fillon e vallëzon… Por mua më pëlqente kështu, dhe publiku gjithmonë më ka shpërblyer.

-Baleti është një karrierë misterioze, e cila përfaqëson një botë të paparashikueshme dhe të pathyeshme. Cilësitë e nevojshme janë të shumta. Talenti nuk mjafton, është e nevojshme të ndërthurësh profesionin e shkëlqyeshëm me qëndrueshmërinë, vendosmërinë, disiplinën, qëndrueshmërinë.

-Kam pasur takime të jashtëzakonshme, si Visconti, të ashpra dhe shumë të ëmbla. Si Herbert Ross, për të cilin kam bërë Karsavina në filmin Nijnsky. Ose si Peter Ustinov, me të cilin kam xhiruar “Balerina”. Dhe Cederna dhe Manzù. Dhe Eduardo madhështor. Në një gala për nder të tij, në Viareggio, unë luaja Filumena Marturano, vetëm rolin e Titinës, dhe ai më dërgoi një shënim me fjalët: “tani mund të të quaj motër”. Më kujtohet hijeshia dhe ironia e De Sica. Ai donte të më besonte rolin që Bolkan luajti më vonë në Pushimet. Dhe më kujtohet vera me Montale, në Forte dei Marmi. Takoheshim çdo ditë midis njerëzve si Henry Moore, Marino Marini, Guttuso. Montale gjithnjë vizatonte: detin, Alpet Apuan … Ai përdori gjithçka, nga vera te buzëkuqi. Ai më kushtoi një poezi të bukur: Balerina e lodhur. Jo, në të shtatëdhjetat, nuk ndihem aspak e lodhur. Dhe unë jam ajo që jam edhe falë tyre.

-Imi nuk ishte saktësisht një debutim i mirë. Pothuajse u hodha poshtë. Pas shumë vitesh pune në balet, në të vërtetë, jam e sigurt se duhet të ketë diçka të lindur që të çon drejt të qenit balerinë.

-Kur Alicia Markova erdhi për të kërcyer në La Scala ajo duhet të ketë qenë 45 vjeçe. Vajzat e tjera e quanin zonjën e vjetër. Për mua ishte fantastike. Çfarë fisnikërie, çfarë magjepsje këmbësh.

-Unë e konsideroj veten me fat për karrierën që kam pasur. Ishte e vështirë të rezistosh, të luftosh, të përballesh me momentet e errëta, të shkosh më tej. Beppe ishte thelbësor, i cili nuk më dështoi kurrë sepse ai ishte jo vetëm burri, por partneri, intelektuali, regjisori, krijuesi i qindra rasteve dhe krijimeve të paharrueshme.

-Kërcimi i repertorit, natyrisht, ishte i rëndësishëm por, ndoshta edhe më shumë, aftësia ime për të rinovuar veten, për të gjetur personazhe të rinj për të interpretuar dhe propozuar ishte domethënëse. Decentralizimi që më bëri të kërcej në qytete të vogla dhe teatro shumë të vegjël ishte i rëndësishëm.

-Publiku gjithmonë ndjen kur një artist është autentik, i sinqertë dhe i përkushtuar plotësisht. Vetëm, me këto kushte, magjia mund të lindë në interpretim.

-Rudolf Nureyev ishte një balerin dhe koreograf i madh dhe gjithashtu një person shumë i vështirë. Mund të ishte gjithashtu i tmerrshëm, jo rastësisht disa herë, në skenë, ishte e pasaktë me ata që kërcenin me të. Ai gjithmonë ka pasur respekt të madh për mua, ai e ka ndjerë bashkëpunimin tim në skenë, ai gjithmonë e ka njohur forcën time./Elida Buçpapaj

blank

Aforizma nga Pablo Picasso (Pablo Pikaso, 25 tetor 1881 – 8 prill 1973)

VOAL – Frymëzimi ekziston, por duhet të na gjejë ne duke punuar.

Disa piktorë e transformojnë diellin në një njollë të verdhë, të tjerët e transformojnë një njollë të verdhë në diell.

Kush e shikon fytyrën njerëzore saktësisht: fotografi, pasqyra apo piktori?

Të gjithë fëmijët janë artistë. Problemi është si të mbetet artist pasi fëmija të rritet.

Arti shpëlan nga shpirti pluhurin e jetës së përditshme.

Qëllimi i artit është të shkundim pluhurin e përditshmërisë nga jeta jonë.
Nëna ime më thoshte: “Nëse do të jesh ushtar, ti do të bëhesh gjeneral. Nëse do të jesh murg, do të bëhesh Papë.” Unë u bëra piktor dhe jam Pablo Picasso.
Veprimi është çelësi kryesor për çdo sukses.
Më pëlqen të jetoj si një varfanjak që ka shumë para.
Unë nuk kërkoj. Unë gjej.
Pikturimi është një mënyrë tjetër e mbajtjes së ditarit.
Ngjyrat, sikurse tiparet, ndryshojnë sipas emocioneve.
Unë i pikturoj objektet siç i përfytyroj jo siç i shikoj.
Arti është eleminim i së panevojshmes.
Arti është një gënjeshtër që na mëson ne ta realizojmë të vërtetën.
Suksesi është i rrezikshëm. Njeriu fillon ta kopjojë veten. Dhe ta kopjosh veten është më e rrezikshme se t’i kopjosh të tjerët. Kjo çon në shterpëzim.
Skulptura është komenti më i mirë që një piktor mund të bëjë mbi një pikturë.
Ata që e shndërrojnë artin e tyre në biznes, janë mashtrues./Elida Buçpapaj
blank

Aforizma nga Fyodor Dostoevsky (Fjodor Dostojevski, 11 nëntor 1821 – 9 shkurt 1881)

VOAL – Të jetosh pa shpresë është si të pushosh së jetuari.

-Lumturia më e madhe është të njohësh burimin e palumturisë.

-Lumturia nuk ndodhet në lumturinë, por në arritjen e saj.

-Nuk ka subjekt të vjetër për të cilin nuk mund të thuhet diçka e re.

-Shpirti shërohet duke jetuar me fëmijët.

-Një roman është vepër në poezi. Për ta shkruar atë njeriu duhet ta ketë qetësinë e shpirtit dhe të mbresës.

-Pushteti iu jepet vetëm atyre që guxojnë ta ulin veten dhe ta marrin atë. Vetëm tek një gjë është çështja, një gjë: të jesh i zoti për të guxuar.

-Nëse nuk është Zoti, gjithçka është e lejuar.

-Më i zgjuari, sipas meje, është njeriu që i thotë vetes budalla së paku një herë në muaj.

-Realistët nuk iu druhen rezultateve të studimeve të tyre.

-Njeriut i pëlqen vetëm të numërojë travajet e tij, por nuk i pëlqen t’i numërojë gëzimet.

-Duket, në fakt, sikur pjesa e dytë e jetës së njeriut është e përbërë nga asgjëja, përveç përvojave të grumbulluara gjatë pjesë së parë të jetës.

Nëse do të shkatërronit besimin e njerëzimit në pavdekësi, jo vetëm dashuria, por çdo forcë e gjallë nga e cila varej vazhdimi i gjithë jetës në botë, do të thahej menjëherë.

-Sarkazma: streha e fundit e njerëzve modestë dhe me shpirt të dëlirë kur privatësia e shpirtit të tyre pushtohet në mënyrë të ashpër dhe agresive.

Dikush mund ta njohë një njeri nga e qeshura e tij, dhe nëse ju pëlqen të qeshurit e një njeriu para se të dini diçka për të, ju mund të thoni me besim se ai është një njeri i mirë.

Të privuar nga puna kuptimplotë, burrat dhe gratë humbin arsyen e tyre të ekzistencës; ata bëhen zymtë, si të çmendur.

Një zotëri i vërtetë, edhe nëse humbet gjithçka që zotëron, nuk duhet të tregojë asnjë emocion. Paratë duhet të jenë aq poshtë një zotërie, sa vështirë se ia vlen të shqetësohet.

Njeriu, për sa kohë që mbetet i lirë, nuk ka ankth më të vazhdueshëm dhe dërmues sesa të gjejë sa më shpejt dikë që të adhurojë.

Ka gjëra që një njeri ka frikë t’i tregojë edhe vetvetes, dhe çdo njeri i mirë ka një numër të gjërave të tilla të ruajtura në mendjen e tij.

-Njerëzit nuk i pranojnë profetët e tyre dhe i vrasin, por ata i duan dëshmorët e tyre dhe adhurojnë ata që i kanë torturuar deri në vdekje.

Bukuria është misterioze, sa dhe e tmerrshme. Zoti dhe djalli po luftojnë atje dhe fusha e betejës është zemra e njeriut.

Shumë pakënaqësi ka ardhur në botë për shkak të hutimit dhe gjërave të mbetura pa thënë.

Formula ‘Dy dhe dy bëjnë pesë’ nuk është jo tërheqëse./Elida Buçpapaj

blank

Aforizma nga John Belushi (Xhon Belushi, 24 janar 1949 – 5 mars 1982)

VOAL – Është shumë e vështirë të jesh një aktor i mirë, është e lehtë të jesh tërheqës.

Unë dua të bëj gjëra të ndryshme gjithë kohën.

Problemi është të dish se çfarë dëshiron të bësh dhe pastaj të vendosësh të bësh gjithçka që duhet të bësh për të arritur atje.

Ajo që duhet të jetë rock n ‘rolli është se duhet te jesh i lirshëm, ta shijosh atë, të çmendesh paksa dhe të mos çash kokën si po vepron apo si po vishesh.

Unë e kam parë Fermën e Kafshëve dy herë e gjysmë tashmë në vrojtime paraprake me një audiencë të vërtetë dhe reagimi ishte i shkëlqyeshëm.

Them se lumturia nuk është një gjendje në të cilën dëshiron të jesh gjithë kohës.

E gjitha është presion i rremë; ia bëni të rëndë vetes, e merrni nga rrjetet dhe kompanitë e regjistrimit dhe studiot e filmit. Ju i bëni më shumë presion vetes për ta bërë gjithçka sa më të vështirë.

Unë dua të bëj një komedi romantike që askush nuk mendoi se mund ta bëja. Dhe pastaj bëj një komedi me Dan Aykroyd që është krejtësisht ndryshe nga ‘The Blues Brothers’. Unë jam aktor komik, por jam aktor gjithashtu.

Unë u jap kaq shumë kënaqësi kaq shumë njerëzve. Pse nuk mund të marr ca kënaqësi për veten time?

Disa humoristë i duan personazhet e tyre. Unë nuk dashurohem me të mitë. Në fakt, unë lodhem prej tyre shumë shpejt. Duhet të jesh i gatshëm t’i hedhësh të gjithë tutje.

Unë jam jashtë kontrollit.

Unë jam duke mësuar të përballoj dhe të mos mohoj suksesin tim, por ende mendoj se nuk po më ndodh shumë. Unë bëhem nervoz dhe jam i aftë të bëj diçka për ta fryrë atë qëllimisht. Shumë aktorë e kanë atë problem.

Rock n ‘roll mendoj se është vendnumëro – dhe komedia po zë vendin e tij si diçka emocionuese./Elida Buçpapaj

blank

Aforizma nga Stendhal (Stendal, 23 janar 1873 – 23 mars 1842)

VOAL – Një grimcë shumë e vogël shprese mjafton për të shkaktuar lindjen e dashurisë.

Nëse ti nuk më do mua, nuk është problem. Unë dashuroj për të dy ne.

Ajo që është vërtet e bukur, duhet të jetë gjithmonë e vërtetë.

Femrat janë gjithmonë të etura në kërkim të çdo emocioni.

Cilësia e parë e domosdoshme e historianëve është që të mos kenë aftësi për të shpikur.

Rusët imitojnë mënyrat franceze, por pesëdhjetë vjet me vonesë.

Vetëm mendjet e mëdha mund të krijojnë një stil të thjeshtë.

Bariu gjithmonë përpiqet të bindë delet se interesat e tyre dhe të tijat janë të njëjta.

Miqësia ka iluzionet e saj, jo më pak se dashuria.

Politika në një vepër letrare, është si një armë që kërcet në mes të një koncerti, diçka vulgare, dhe sidoqoftë, diçka që është e pamundur të injorohet.

Shumica dërrmuese e burrave, veçanërisht në Francë, dëshirojnë dhe posedojnë një grua në modë, ashtu si dikush mund të ketë një kalë të mirë – si një luks që i përshtatet një të riu.

Njerëzit të cilët janë lindur të vuajnë nga disa gjëra nuk mund t’i kujtojnë ato pa një tmerr i cili paralizon çdo kënaqësi tjetër, madje edhe atë që mund të gjendet në leximin e një subjekti.

Kënaqësitë e dashurisë janë gjithmonë në përpjesëtim të drejtë me drojat tona.

Ajo kishte kapriço të një befasie të mrekullueshme dhe si arrin dikush të imitojë një kapriço?

Dashuria e vërtetë e bën mendimin për vdekjen të shpeshtë, të lehtë, pa tmerre; thjesht bëhet standardi i krahasimit, çmimi që dikush do të paguante për shumë gjëra.

Në dashuri, ndryshe nga shumica e pasioneve të tjera, kujtimi i asaj që keni pasur dhe humbur është gjithmonë më i mirë se sa mund të shpresoni në të ardhmen.

Dashuria ka qenë biznesi më i madh në jetën time, unë mund të them se ka qenë i vetmi./Elida Buçpapaj

 

 

 

blank

Aforizma nga Simone de Beauvoir (Simonë dë Bëvuar, 9 janar 1908 – 14 prill 1986)

VOAL – Ndryshojë jetën tënde sot, mos luaj kumar me të ardhmen, vepro tani, pa vonesë.

Shoqëria kujdeset për individin vetëm për sa kohë ai është fitimprurës.

Unë do të doja që çdo jetë njerëzore të jetë liri e kulluar e tejpashme.

Arti është një orvajtje për të integruar të keqen.

Ajo nuk është lindur grua, por bëhet grua.

Nëse ti jeton mjaft gjatë, do të shikosh se çdo fitore kthehet në humbje.

Askush nuk është më arrogant ndaj femrave se ai që është në ankth me mashkulloritetin e tij.

Të gjuash një burrë është art, ta mbash atë është punë.

Kënaqësia seksuale tek gruaja është një lloj magjie; kërkon braktisje të plotë; nëse fjalët ose lëvizjet kundërshtojnë magjinë e përkëdheljeve, magjia prishet.

Burri përkufizohet si qenie njerëzore dhe gruaja si femër – sa herë që ajo sillet si qenie njerëzore thuhet se imiton mashkullin.

Është mosha e vjetër, më shumë se vdekja, ajo që duhet të krahasohet me jetën. Mosha e vjetër është parodi e jetës, ndërsa vdekja e shndërron jetën në një fat: në një farë mënyre e ruan atë duke i dhënë dimensionin absolut. Vdekja e zhduk kohën.

Shoqëria, duke qenë e kodifikuar nga burri, dekreton se gruaja është inferiore; ajo mund ta heqë këtë inferioritet vetëm duke shkatërruar epërsinë e mashkullit.

Mbrojtja e së vërtetës nuk është diçka që dikush e bën nga ndjenja e detyrës ose për të qetësuar komplekset e fajit, por është një shpërblim në vetvete.

Nuk është në dhënien e jetës por në rrezikimin e jetës që njeriu lartësohet mbi kafshën.

Jeta është e përkushtuar si në përjetësimin e vetvetes ashtu edhe në tejkalimin e vetvetes; nëse gjithçka që bën është të ruajë vetveten, atëherë jeta është vetëm vdekje.

Të gjitha shtypjet krijojnë një gjendje lufte.

Më mediokri i meshkujve e ndjen veten gjysmëperëndi në krahasim me femrat./Elida Buçpapaj

 

 

 


Send this to a friend