VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

AFORIZMA NGA ARTHUR SCHOPENHAUER (Artur Shopenhauer, 1788-1860)

By | June 28, 2015

Komentet

Aforizma nga MEVLANA JALALUDDIN RUMI (Mevlana Xhalaludin Rumi, 30 shtator 1207 – 17 dhjetor 1273)

“Ajo që ti kërkon, po të kërkon ty”

“Detyra jote nuk është të kërkosh dashurinë, por të largosh gjithë kufijtë që keni ndërtuar drejt saj.”

“Mos u anko. Çdo gjë që keni humbur, vjen në një formë tjetër tek ju.”

“Dje isha i mençur, dhe doja të ndryshoja botën. Sot jam përplot urtësi, dhe do të ndryshoj vetën time.”

“Ti ke lindur me krahë, pse të zvarritesh përgjatë jetës?”

“Mos u kënaq me histori, se si gjërat kanë shkuar për të tjerët. Zbulojeni mitin tuaj.”

“Çdo gjë e bukur dhe e dashur është bërë për atë që e sheh.”

“Përse të mos jem i lumtur? Çdo pjesë e imja është duke lulëzuar.”

“Ngrit fjalët, jo zërin. Shiu është ai që rritë lulet, jo vetëtima.”

“Dhimbjet që ke ndjerë janë lajmëtarë, dëgjoj ata.”

“Zemra jote është sa oqeani. Shko sa më poshtë për të gjetur veten.”

“Duhet të vazhdoni ta thyeni zemrën tuaj deri sa të hapet.”

“Plaga është vendi ku Drita hyn brenda teje.”

“Mjaft veprove sikur je kaq i vogël. Ti je Universi në lëvizje prej ekstaze”.

“Ajo që ti kërkon është duke të kërkuar ty”.

“Harroje sigurinë

Jeto aty ku dëshiron të jetosh

Harroje reputacionin

Bëhu i njohur”.

“Kur i bën gjërat nga shpirti, ndien një lumë që lëviz brenda teje, gëzimin”.

“Kur jam me ty, ne rrijmë zgjuar gjithë natën.

Kur nuk je këtu, num mundem të fle.

Lavdi Zotit për këto dy pagjumësi!

Dhe dallimin mes tyre”.

“Trokit, dhe Ai do të të hapë derën

Zhduku, dhe ai do të të bëjë të shkëlqesh si Dielli

Rrëzohu, dhe Ai do të të ngrejë në qiell

Bëhu një hiç, dhe ai do të të shndërrojë në gjithçka”.

“Heshtja është gjuha e Zotit.

Gjithçka tjetër është përkthim i keq”.

“Injoroji ata që të bëjnë të ndiesh frikë dhe trishtim, që të degradojnë e të shpien drejt sëmundjes e vdekjes”.

“Atje ku ka rrënoja, ka edhe shpresë për një thesar”.

“Gjithçka në Univers është brenda teje. Kërkoje gjithçka nga vetja”.

“Dua të këndoj si këndojnë zogjtë, pa e vrarë mendjen se kush dëgjon, apo çfarë mendojnë”

Aforizma nga EMILE ZOLA (Emil Zola, 2 prill 1840 – 29 shtator 1902)

VOAL – “Detyra më e lartë e një njeriu është të largojë kafshët nga egërsia”

“Vdekja është më e fuqishme se dashuria. Është një sfidë e hedhur në ekzistencë ”

“Artisti nuk është asgjë pa talent, por talenti nuk është asgjë pa punë”

“Gruaja fitohet gjithmonë nga reklamat, dhe në mënyrë të pashmangshme nxiton drejt zhurmës”

“Për sa kohë që ju keni diçka tuajat, dhe se zilia juaj kundër borgjezit nuk do të vijë nga asgjë tjetër përveç nga nevoja juaj e zemëruar për të qenë borgjez nga ana juaj, ju kurrë nuk do të jeni të denjë për lumturinë”

“Bëni gratë për vete dhe fitoni botën”

“Disa besëlidhës besojnë se po mashtrojnë Zotin duke u lutur me buzët e tyre dhe duke paraqitur si pendesë për të fituar një falje”

“Leximi hapi horizonte fiktive që ai ende nuk i dinte; deri tani ai kishte dashur vetëm me gjak dhe nerva; ai filloi të dashurohej me kokën e tij ”

“Turma: një forcë e verbër që gllabëron vazhdimisht veten”

“Fikni qirinjët, nuk kam nevojë të shoh ngjyrën e mendimeve të mia”

“Netët e mia do të ishin një makth në mendimin e tmerrshëm të një njeriu të pafajshëm që vuan tortura mizore me një mëkat që nuk e bëri”

“Fati i kafshëve është i lidhur pazgjidhshmërisht me fatin e burrave”

“Një vepër arti është një cep i krijimit që shihet përmes një temperamenti”

“Gjuha barbare është ajo e ligjit”

“Ishte një kënaqësi plot pendim, një nga ato kënaqësi të një katolikeje, që frika nga ferri shtyn drejt mëkatit”

“Ju keni një defekt të jashtëzakonshëm që do të bllokojë të gjitha dyert tuaja: ju nuk mund të diskutoni më shumë se dy minuta me një debil pa i lënë të kuptojë se ai është një debil”

“Qytetërimi nuk do të arrijë përsosmërinë derisa guri i fundit i kishës së fundit të bjerë mbi priftin e fundit”

“Kur e ardhmja është e pashpresë, e tashmja fiton një hidhërim të pakuptimtë”

“Unë kam vetëm një pasion, atë të dritës në emër të njerëzimit që ka vuajtur kaq shumë dhe që ka të drejtën e lumturisë”

“Në njëqind vjet historia e letërsisë franceze do ta përmendë atë vetëm si një kuriozitet” (Nga Charles Baudelaire)/Elida Buçpapaj

Aforizma nga Edward Estlin Cummings (Eduard Estlin Kamings,14 tetor 1894 – 3 shtator 1962)

VOAL – Të falem Zot për këtë ditë kaq të mahnitshme, për shpirtërat kërcimtarë të gjelbër të pemëve, për ëndrrën blu të qiellit dhe për gjithçka që është e natyrshme, që është e pafund, që është po.

Më mirë do të mësoja nga një zog si të këndoj sesa t’i mësoja dhjetë mijë yje si të mos kërcejnë.

Nëse një poet është dikush, ai është dikush për të cilin gjërat i kanë dhënë rëndësi shumë pak – dikush që është i fiksuar pas Bërjes.

Sapo të besojmë në veten tonë, mund të rrezikojmë kuriozitetin, habitjen, kënaqësinë spontane ose ndonjë përvojë që zbulon shpirtin njerëzor.

Prona private filloi në çastin kur dikush pati një mendje të tijën.

Ji për dashurinë pak më i kujdesshëm se për gjithçka.

Një erë ka sjellë shiun dhe e ka flakur qiellin larg dhe të gjitha gjethet i ka falkur larg, ndërsa pemët qëndrojnë. Mendoj, edhe unë, se e kam njohur vjeshtën prej shumë kohësh.

Asgjë tjetër nuk përsëritet si përparimi.

Nëse nuk e doni dikë, asgjë tjetër nuk ka kuptim.

Të mos jesh i vdekur nuk do të thotë se je i gjallë.

Të jesh askush tjetër veç vetvetja në një botë që po bën më të mirën, natën dhe ditën, ta bësh veten si gjithkënd tjetër – do të thotë të luftosh betejën më të vështirë me të cilën mund të luftojë çdo qenie njerëzore; dhe kurrë mos të ndalesh së luftuari.

Puthjet janë një fat më i mirë se mençuria.

Dëgjoni; fare pranë është një ferr i një universi të mirë: le të shkojmë atje.

 

 

Aforizma nga David Hume (Dejvid Hjumi – 7 maj 1711- 25 Gusht 1776)

“Duke përgjithësuar, them se gabimet në besimet fetare janë të rrezikshme; ndërsa ato në filozofi janë thjesht qesharake.”

“Bukuria nuk është një cilësi në vetvete: ajo ekziston vetëm në mendjet që e marrin atë në konsideratë dhe çdo mendje e percepton bukurinë në mënyra të ndryshme.”

“Pyetjet e vjetra të Epikurit ende nuk kanë marrë përgjigje: Ka vullnet ai (Zoti) të luftojë të keqen, por s’është i aftë? Atëherë, është i paaftë. Është i aftë, por nuk ka vullnet? Atëherë është keqëdashës. Është në të njëjtën kohë i aftë dhe ka vullnet? Atëherë prej nga vjen e keqja?”

“Të lexoj dhe të eci ngadalë dhe të relaksohem dhe të mbështetem në shtrat, që unë e konsideroj si proces të të menduarit, është lumturia ime më e lartë.”

“Arsyeja është dhe duhet të jetë vetëm skllave e pasioneve”

“Një njeri i zgjuar e racionon besimin e tij në aq prova sa ka”

“E vërteta buron nga argumentat mes miqsh.”

“Asnjeri nuk e flaku tej jetën e vet, nëse ajo ia vlente të mbahej.”

“Kur njerëzit janë më tepër të sigurtë dhe arrogantë, zakonisht gabohen më shumë, duke e shfaqur pasionin pa atë konsideratë të kujdesshme, e cila mund t’i ruajë ata nga absurditetet më të mëdha.”

“Është i lumtur ai, rrethanat e të cilit i përshtaten temperamentit që ka, por është më i shkëlqyer ai që ia përshtat temperamentin e vet rrethanave ku ndodhet.”

“Ku jam unë dhe çfarë jam? Nga cilat shkaqe ka buruar ekzistenca ime dhe mbi cilat kushtet do kthehem? … Jam i dënuar me gjithë këto pyetje dhe nis të më pëlqejë vetja në gjendjen më dëshpëruese që mund të imagjinohet, i rrethuar nga errësira më e madhe dhe tërësisht i privuar nga përdorimi i çdo pjese apo llogjike.

Aforizma nga Honoré de Balzac (Honore dë Balzak; 20 maj 1799 – 18 gusht 1850)

• Lavdia është një helm që duhet marrë me doza të vogla!

• Ligjet janë rrjeta ku mizat e mëdha kalojnë lehtësisht, ndërsa mizat e vogla ngelin të mbërthyera!

• Prapa çdo pasurie të madhe, fshihet një krim i madh!

• Zemra e një nëne është një humnerë e thellë, në fundin e të cilës do të gjesh faljen!

• Një grua e njeh fytyrën e njeriut që dashuron, ashtu si marinari njeh detin e hapur!

• Një bashkëshort i mirë nuk shkon kurrë të bjerë për të fjetur i pari natën dhe nuk zgjohet kurrë i fundit në mëngjes!

• Lumturia e një nëne është si një rreze drite, ajo ndriçon të ardhmen, por reflektohet gjithashtu në të kaluarën, në formën e kujtimeve të bukur!

• Kur gratë na dashurojnë, ato na falin për gjithçka, edhe për krimet tona; kur nuk na dashurojnë, nuk na njohin meritën për asgjë, as edhe për virtytet tona!

• Dashuria është poezia e shqisave!

• Kur zhytemi në thellësitë e kënaqësisë, ne nxjerrim lart më shumë llum, sesa perla!

• Ndoshta virtyti nuk është asgjë më shumë, se sa mirësjellja e shpirtit!

• Kur ligji bëhet despotik, morali dobësohet, dhe anasjelltas!

• Pasioni është humaniteti universal. Pa të, feja, historia, romanca, arti do të ishin të kotë!

• Një burrë është një krijesë e gjorë, krahasuar me një grua!

• Vetmia është e mirë, por gjithsesi të duhet dikush, që të të thotë se vetmia është e mirë!

• Mençuria është kuptimi i atyre gjërave hyjnore, tek të cilat shpirti ngjitet përmes dashurisë!

• Në atë kohë, vetëvrasja ishte në modë në Paris: e çfarë çelësi më të përshtatshëm mund të kishte, për të zbërthyer misterin për një shoqëri skeptike?!

• Armiqtë tanë më të mëdhenj janë të afërmit tanë. Mbretërit nuk kanë vëllezër, nuk kanë bij, nuk kanë nëna!

• Sa më shumë dikush gjykon, aq më pak ai dashuron!

• Lumturia është poezia e gruas!

• Të pakuptuarit përfshihen në dy kategori: femrat dhe shkrimtarët!
• Fama tepër e dëshiruar është pothuaj gjithmonë një prostitutë e pashpallur!
• Kritika është një furçë që nuk mund të përdoret mbi stofra të buta, ku mund të rrënojë gjithçka!

• Martesa është një betejë deri në vdekje, para së cilës bashkëshortët ia kërkojnë qiellit bekimin e tij!

• Besojini gjithçka që dëgjojini të flitet për të tjerët, asgjë nuk është aq e shëmtuar sa të jetë e pamundur.

Aforizma nga WHITNEY HOUSTON (Uitni Hjuston, 9 gusht 1963 – 11 shkurt 2012)

VOAL – Vendosa shumë kohë më parë kurrë të mos ecja në hijen e askujt; nëse dështoj, ose nëse kam sukses të paktën kam bërë ashtu siç besoj.

Unë jam ose miku im më i mirë ose armiku im më i keq.

Që në fillim, kamera dhe unë ishim miq të shkëlqyeshëm. Ajo më do, dhe unë e dua atë.

Kur vendosa të bëhem këngëtare, nëna ime më paralajmëroi se do të isha shumë e vetmuar. Në thelb të gjithë jemi të vetmuar. Vetmia vjen me jetën.

Ju mund të mashtroni njerëz. Ju mund të mashtroni këdo në çdo kohë të ditës, por nuk mund të mashtroni veten. Natën, kur shkon në shtëpi, duhet të përballesh me veten.


Kam disa shenjtorë të mirë atje jashtë – ashtu është – që luten vazhdimisht për mua. Duhet patjetër t’i kesh ata. Dhe i kam.


Unë jam një person që kam jetë dhe dëshiron të jetojë, dhe gjithmonë dua të jetoj.


Më pëlqen të jem një grua, madje edhe në botën e burrave. Mbi të gjitha, burrat nuk mund të veshin fustane, por ne mund t’i veshim pantallonat.


Do të qëndroja në dhomën time për ditë të tëra, vetëm për ta mbledhur veten, për të ditur se cila do të ishte faza ime tjetër.

MENDIME E KSHILLIME TË MËDHAJSH – zgjedhë e shqipërue nga Mustafa Kruja

 

I

            E kërkova qetsinë t’eme gjithkund, dhe e gjeta vetëm në nji skutliq me nji libër të vogël.  – Sh. Françesku i Sales – it, në “Introduction à la vie dévote”.

Këndimi âsht gjymnastika e mêndes. – Steele, në “Tatler”

Ai qi s’ka vetë fé pjese në muzikë e as nuk mallëngjehet nga harmonia e tingujve t’âmbël të saj, ai mundet edhe me tradhtuem, me mashtruem e me grabitun. –       Shakespaere, në “Merchant of Venice”

Fjala “Ubi bene, ibi patria” âsht pohim’i zi i nji materializme shtâzore pa ideal ; buk’e krypë ngrânë n’atëdhe kanë mâ lezet se âmbëlsina përjashta.

Dag. Von Gerhardt – Amintor, në “Der Plauderer”

Sikur mos t’ishte poezija, jeta do të kishte kulluem gjak pa i a damë. Ajo na jep ça na mohon natyra : nji moshë t’artë qi nuk plaket, nji prendverë qi s’i bier kurrë lulet, nji lumní pa rê e nji të ri të përjetshme. – Ludwig Börne, në “Denkrede auf Jean Paul”.

Nji poezi, ndo duhet të jetë e shkëlqyeshme ndose mos të jetë fare.

Goethe, në “Wilhelm Meisters Lehrjare”

Kurrgjâ s’din kush din qi din ;

            Por kush din qi asgjâ nuk din,

            Ai din mâ shum se ai qi din. – (Lojë fjalësh anonyme përkthyem nga italishtja).

Nuk mjafton me qênë i dijshëm ; dijen duhet edhe me e shtîmë në punë.

Ciceroni, në “De finibus”

Ditunija pa vërtyt âsht e dâmshme e e rrezikshme.

  1. Starkey, në “ England in the reign of Henry VIII ”.

E vërteta âsht Zoti. Me dashun Zotin e me dashun të vërtetën âsht e njâjta gjâ.               S.Pellico, në “I doveri degli uomini”.

Me qênë i pakuptuem shi prej atyne qi duem fort, asht gota e idhët e kryqi i jetës s’onë. Prandej njerzve të naltë u sheh ndër buzë nj’atë nënqeshje plot dhimbë e zymtí qi na çudit aqë fort. – F. Amiel, në “Journal intime”.

Na s’e masim jetën e njerzvet me kohën qi ajo ka ngjatun, por me mënyrën se qysh âsht përdorë.  – Frederiku i Madh, në “Lobschrift auf den Prinzen Heinrich”.

Vetëm ndîesit’e mira munden me na lidhun shoq me shoq, se interesa s’ka prodhuem kurrë nji miqsí të qëndrueshme. – Auguste Comte.

Të mûjtunit s’kanë miq. – Southey

Sado i madh qi të jetë arti në trûtë e tua, ai ka me qênë gjithmonë nji gjâ qesharake në qoftë se njerzija s’ka ndonji dobí prej sij.  – Christian Fürchtegott Gellert.

Le të jeshë aq’i papërlyem sa akulli, aq’i pastër sa bora, prap se prap nuk mundesh me i shpëtuem shpifjes. – Shakespaere në “Hamlet”

Un u qajsha se s’kisha këpucë ; por tue kaluem para derës së xhamisë së Damaskut pashë dikê pa kâmbë : prâna s’u qami e së murmuruemi prej fatit. – Saadi.

E para gjâ qi na ndalon me ramë ndër vese të liga asht feja , e dyta nderim’i vetvetes. – Bacon.

Rruzullimi s’âsht tjetër veçse nji shemëlltyrë e madhe e Perëndisë. – Carlyle.

            Mund t’a harrojmë Zotin kur jemi të lumtun ; por me t’i a zânë vêndin lumnisë mjerimi, gjithmonë ke Zoti duhet me kthyem. – A. Dumas, atë.

Sytë nuk e shohin mirë Zotin veçse kur i kanë mbuluem lotët. – V. Hugo.

Âsht nevojë e domosdoshme qi të na mbushet mêndja se ka nji Zot ; por nuk âsht gjâ e nevojshme me e provuem se ka. – Kant.

Na besojmë në nji Zot të vetëm, Krijues i Gjithësisë, Mendim i gjallë, absolut ; e bota e jonë âsht nji rreze e Tij dhe rruzullimi asht mishnimi i Tij. – G. Mazzini.

Âsht zêmra qi e ndien Perëndinë, jo arsyeja. – Pascal.

Kurrgjâ nuk duhet të jetë aq’e fortë sa me e larguem nji njeri të ndershëm prej detyrës qi i përket. – Frederiku i Madh.

Çdo gjâ qi ndrydh individuálitetin âsht despotizëm, me çdo farë emni qi të thirret. – J.S.Mill.

Bota s’ka asnji lule n’asnji trevë të saj, dhe deti asnji margaritar n’asnji gjî të tij, qi t’i ngjajë njaj foshnje në prehën të s’amës. – Swinburne

Kush âsht i mirë në familje asht edhe shtetas i mirë. – Sofokliu

 

Mendime zgjedhë e shqipërue nga Mustafa Kruja

“Shêjzat” N. 3 – 4  1963

Aforizma nga ISABEL ALLENDE (2 gusht 1942)

“Ne nuk e dimë asnjëherë se sa të fortë jemi, derisa detyrohemi ta nxjerrim gjithë fuqinë brenda nesh. Në kohë tragjedish, luftërash, nevojash, njerëzit bëjnë gjëra të mahnitshme. Aftësia njerëzore për mbijetesë është e mahnitshme”.

“Asnjëherë nuk kam thënë se doja një jetë të lumtur, por një jetë interesante. Nga ndarja e deri tek humbja e një personi, unë kam mësuar shumë. Jam bërë më e fortë, siçc ndodh me çdo qenie njerëzore që përballet me jetën dhe botën”.

“Unë i trembem pushtetit të arritur me mungesë ndershmërie. I trembem abuzimeve për pushtet dhe pushtetit për të abuzuar”.

“Jam më e lumtur kur dua, sesa kur më duan. E dua bashkëshortin tim, djalin, nipin, mamanë dhe qenin tim. Nuk e di nëse ata më duan po njësoj, por kujt po ia ndjen? T’i dua ata është kënaqësi për mua”.

“Unë përpiqem të shoh të përbashkëtat tek njerëzit, jo dallimet mes tyre”.

“Çdokush ka humbje në jetë. Të ndajmë dhimbjen me të tjerët, është shëruese”.

“Femrat kanë qenë përherë guximtare. Ato nuk kanë frikë, kur vjen puna tek mbrojtja e fëmijëve dhe në shekullin e shkuar, ato janë ngritur pa frikë edhe për të drejtat e tyre”.

“Kam udhëtuar në mbarë botën dhe ajo që më mahnit, është se mund të komunikoj me njerëzit. Historia ime është e ndryshme, por nga ana emocionale ne jemi të gjithë njësoj”.

“Zemra është ajo që na udhëheq dhe përcakton fatin tonë”.

“Unë jam e sigurtë se femrat së bashku – të bashkuara, të informuara dhe të edukuara – mund të sjellin paqe dhe progress në këtë planet të braktisur”.

“Biblioteka banohet prej shpirtërave që dalin nga faqet e librave gjatë natës”

“Shkruaj atë që nuk duhet harruar”

“Sa më shumë jetoj, aq më e painformuar ndihem. Vetëm të rinjtë kanë një shpjegim për gjithçka”

“Pranoni fëmijët ashtu si pranojmë pemët – me mirënjohje, sepse janë një bekim – por mos kini pritshmëri apo dëshira. Nuk mund të presësh që pemët të ndryshojnë, ju i doni ashtu si janë”

“Nuk ka vdekje, bijë. Njerëzit vdesin vetëm kur ne i harrojmë”, më shpjegoi shkurt ime më, para se të ikte. “Nëse më kujton, unë do të jem me ty gjithmonë”

“Ne kemi vetëm atë që japim”

“Frika është e pashmangshme, këtë më duhet ta pranoj, por nuk mund ta lejoj që të më paralizojë”

“Nuk mund ta gjesh dikë, që nuk dëshiron të gjehet”

“Burri bën atë që mundet; gruaja bën atë që burri s’mundet ta bëjë”

“Fjalët nuk janë shumë të rëndësishme, kur dallon qëllimet”

“Ndoshta jemi në këtë botë për të kërkuar dashurinë, për ta gjetur dhe humbur, sërish e sërish. Me çdo dashuri, ne rilindim, dhe me çdo dashuri që merr fund, kemi një plagë të re. Unë jam e mbushur me plagë krenare”

“Ju jeni rrëfimtari i historisë tuaj, dhe ju mund të krijoni, ose jo, legjendën tuaj”

“Të shkruarit është një proces, një udhëtim në kujtesë dhe në shpirt”

“Kjo është për të qetësuar ndërgjegjen tonë, e dashur”, i shpjegoi ajo Blancas. “Por nuk i ndihmon të varfërit. Të varfërit nuk duan bamirësi; ata kanë nevojë për drejtësi” (Nga SHtëpia e shpirtrave)

“Nëse shkruaj diçka, kam frikë se do të ndodhë, dhe nëse dashuroj shumë, kam frikë se do ta humbas atë person; megjithatë, nuk mund të pushoj së shkruari, apo dashuruari…”

“Heshtje para se të lindësh; heshtje pasi vdes. Jeta është veçse zhurmë, në mes dy heshtjeve të padepërtueshme”.

Aforizma nga George Bernard Shaw (Xhorxh Bernard Shou, 26 korrik 1856 – 2 nëntor 1950)

Të jesh në gjendje të durosh vetminë dhe gjithashtu ta shijosh atë, është një aftësi e madhe.

Dënimi i një gënjeshtari nuk është se e nuk besojnë atë, por se ai nuk mund t’i besojë askujt.

Njerëzit që ecin përpara në këtë botë janë ata që ngrihen dhe kërkojnë për rrethanat që ata duan, dhe kur nuk i gjejnë, i krijojnë.

Fakti se një besimtar është më i lumtur se një jo-besimtar, është më i besueshëm se fakti që një i dehur është më i lumtur se një i pa-dehur.

Liri do të thotë përgjegjësi. Kjo është arsyeja pse shumë njerëz e kanë frikë atë.

Heshtja nuk bën gabime.

Nuk kemi të drejtë të konsumojmë lumturinë, kur nuk e prodhojmë.

Është e rrezikshme të jesh i sinqertë, me përjashtim nëse je dhe idiot.

Shkaku i shkurorëzimeve pranuar nga shoqëria është qesharak, një karakter i keq është shumë më serioz se shkaku i pabesisë martesore.

Disa njerëz mendojnë për gjërat ashtu si janë dhe pyesin ‘pse’. Unë i ëndërroj ashtu si dëshiroj të jenë dhe mendoj ‘pse jo’.

Një jetë e kaluar në gabime është shumë më e lavdërueshme dhe shumë më e dobishme se një jetë e kaluar duke mos bërë asgjë.

Patriotizmi është bindja se ky vend është superior për të gjithë të tjerët, sepse ju keni lindur në të.

Mos u bëni të tjerëve atë që ju nuk do të dëshironit të ta bëjnë ty. Shijet e tyre mund të ndryshojnë nga tuajat.

Në qiell, një engjëll është një njeri i zakonshëm.

Të logjikshëm janë ata që përpiqen për të përshtatur veten e tyre me botën. Të paarsyeshëm janë ata që përpiqen për të përshtatur botën me veten e tyre. Prandaj, e ardhmja e njerëzimit varet nga absurdi.

Një njeri që ka mend dhe e di, mund të mundi dhjetë që nuk kanë dhe nuk e dinë.

Mos e humbni kohën tuaj me anketat sociale. Ajo që u intereson të varfërve, është varfëria. Ajo që u intereson të pasurve, nuk na intereson.

Marrëdhënia seksuale nuk është një marrëdhënie personale. Mund të jetë e shfrenuar dhe e pasionuar në mes të dy personave të cilët nuk mund të përballojn njëri-tjetrin as dhe një ditë në çdo lloj marrëdhënie tjetër.

Ka dy tragjedi në jetë: Njëra është dështimi për të përmbushur dëshirat tona. Tjetra është përmbushja e të gjitha dëshirave tona.

Kur dikush bën diçka nga e cila ndjen turp, deklaron se ai bëri detyrën e tij.

Faleni kur beson se zakonet e racës së tij janë ligjet e universit.

Instinkti i nënës e bën gruan të preferojë një të dhjetën e një burri të kategorisë së parë, nga ekskluziviteti i një burri të kategorisë së tretë.

Të gjitha idetë e mëdha filluan si sekt.

Artist amator është ai që ushqehet nga një punë tjetër. Artist profesionist është ai që ushqehet nga gruaja e tij.

Një qeveri që ka si politikë të vjedh Pjetrin për të paguar Palin, mund të bazohet në mbështetjen e Palit.

Ideolog është dikush që ka vënë si qëllim për ta bërë njeriun më të mirë se njerëzimi.

Ptolemeu krijoi një univers që zgjati 1000 vjet. Koperniku krijoi një univers që zgjati 400 vjet. Einstein krijoi një univers që nuk mund t’ju them se sa do të zgjasi.

Gënjeshtrat optimiste kanë një vlerë të madhe terapeutike, ku mjeku i cili nuk di ta thotë në mënyrë bindëse, ka zgjedhur profesionin e gabuar.

Parajsa, siç përshkruhet konvencionalisht, është një vend kaq i kotë, kaq indiferent, kaq e padobishme, kaq e mjerueshme që askush kurrë nuk ka provuar ndonjëherë për të përshkruar një ditë të tërë në parajsë, edhe pse shumë kanë përshkruar një ditë në bregdet.

Dashuria e parë: pak marrëzi dhe shumë kureshtje.

Anglezët mendojnë se kur i imponojnë vetes së tyre mungesën e rehatisë, ndjekin një rregull moral.

Këshillat janë si puthjet: asgjë nuk kushtojnë dhe të shkaktojnë kënaqësi kur i jepni.

Shumë pak njerëz mendojnë më shumë se dy ose tre herë në vit. Unë kam fituar një reputacion ndërkombëtar duke menduar një herë ose dy herë në javë.

Në një botë të shëmtuar dhe të mjeruar, madje edhe më të pasurit nuk mund të blejnë veçse shëmtinë dhe mjerimin.

Anglia dhe Amerika janë dy shtete që ndahen nga e njëjta gjuhë.

Specialiteti im është që të kem të drejtë kur të tjerët janë gabim.

Nuk di asgjë dhe mendon se ai e di çdo gjë. Kjo tregon qartë se është i destynuar për karrierë politike.

Krishti vdiq, Muhamedi vdiq, Napoleoni vdiq dhe unë kohët e fundit nuk ndihen mirë.

AFORIZMA NGA YEVGENY YEVTUSHENKO (Jevgeni Jevtushenko, 1932-2017)

VOAL – Zilia është fyerje ndaj vetvetes.

Koha gjithsesi ka dëshmuar se më kryeneçët janë më inteligjentët.

Përkthimi është si një femër. Nëse është e bukur, nuk është besnike. Nëse është besnike, sigurisht se nuk është e bukur.

Biografia e një poeti është poezia e tij. Të gjitha të tjera janë poshtëshënime.

Pikëllimi ndodh, vuajtja ndodh, në ferr shkofshin, ai që nuk e njohu ndonjëherë çmimin e lumturisë, nuk do të jetë kurrë i lumtur.

Poezia është si një zog, ajo i shpërfill të gjithë kufijtë.

Drejtësia është si një tren që është pothuajse gjithmonë i vonuar.

Unë e dua sportin, sepse i dua jetën; dhe sporti është një nga gëzimet bazë të jetës.

Në Rusi të gjithë tiranët besojnë se poetët janë armiqtë e tyre më të rrezikshëm.

Vetëm atje ku ndjesia e dhimbjes për të tjerët fillon, atje filln poeti.

Letërsia shërben si një kontroll moral ndaj politikës.

Kur e vërteta është e zëvendësuar me heshtjen, atëherë heshtja është një gënjeshtër.

Koha ka një mënyrë për të treguar se më kokëfortët janë më inteligjentët.

Kur fillon e ndjen dhimbjen e të tjerëve, atëher lind njeriu/ELIDA BUÇPAPAJ

Aforizma nga Donald Trump (Donald Tramp, 14 qershor 1946)

VOAL – Së bashku, Ne do ta bëjmë Amerikën përsëri të fortë. Ne do të bëjmë të pasur përsëri. Ne do ta bëjmë Amerikën përsëri krenare. Ne do ta bëjmë Amerikën përsëri të sigurt. Dhe, po së bashku, do ta bëjmë përsëri Amerikën të madhe. Faleminderit. Zoti ju bekoftë. Dhe Perëndia e bekoftë Amerikën.


Kur e hap zemrën ndaj patriotizmit, nuk ka vend për paragjykime. Bibla na thotë: ‘Sa e mirë dhe e këndshme është kur njerëzit e Perëndisë jetojnë së bashku në unitet’.


Ajo që ndan fituesit nga humbësit është se si një person reagon ndaj çdo kthese të re të fatit.


Një pjesë e të qenit fitues është të dish se kur mjafton. Ndonjëherë ju duhet të hiqni dorë nga lufta dhe të largoheni, dhe të shkoni në diçka që është më produktive.


Ne nuk do t’ia dorëzojmë më këtë vend apo popullin e saj këngës së rreme të globalizmit.


Kur dikush ju sfidon, luftoni përsëri. Jini brutalë, jini të ashpër.


Pra, për të gjithë amerikanët, në çdo qytet afër dhe larg, të vogël dhe të madh, nga mali në mal, dhe nga oqeani në oqean, dëgjoni këto fjalë: Ju kurrë nuk do të injorohen përsëri. Zëri juaj, shpresat tuaja dhe ëndrrat tuaja do të përcaktojnë fatin tonë amerikan. Dhe guximi, mirësia dhe dashuria juaj do të na udhëheqin gjatë gjithë rrugës.


Dekadat e emigracionit rekord kanë prodhuar paga më të ulëta dhe papunësi më të lartë për qytetarët tanë, veçanërisht për punëtorët afrikano-amerikanë dhe latinë. Ne do të kemi një sistem emigracioni që funksionon, por atë që punon për popullin amerikan.


Unë përpiqem të mësoj nga e kaluara, por unë planifikoj për të ardhmen duke u fokusuar ekskluzivisht në të tashmen. Këtu është mrekullia.


Babai im ishte shumë energjik; nëna ime ishte shumë energjike. Ai jetoi në një moshë shumë të vjetër, ashtu edhe nëna ime. Unë besoj se kam shumë nga babai im, nga prindërit e mi. Ata kishin energji të mrekullueshme.


Çdo gjë në jetë është fat.


Ne do të jemi një vend bujarie dhe ngrohtësie. Por ne gjithashtu do të jemi një vend i rendit dhe ligjit.


Dhe nëse një fëmijë lind në shtrirjen urbane të Detroitit ose në rrafshinat e Nebraskës, ata shikojnë në qiellin e njëjtë të natës, mbushin zemrën me të njëjtat ëndrra dhe mbushen me frymën e jetës nga i njëjti Krijues i gjithëfuqishëm.


Më 21 janar 2017, një ditë pas marrjes së betimit, amerikanët më në fund do të zgjohen në një vend ku zbatohen ligjet e Shteteve të Bashkuara. Ne do të jemi të vëmendshëm dhe të dhembshur për të gjithë. Por mëshira ime më e madhe do të jetë për qytetarët tanë që po luftojnë.


Çdo gjë që bëj në jetë është i përshtatur nga pikëpamja e një biznesmeni. Ky është instikti im. Nëse shkoj në një farmaci për të blerë krem ​​rroje, atëherë unë do të kërkoj më të mirin.


Një nga arsyet që u bë Nju Jorku ishte se kishte shumë lumenj dhe rrugë të ndryshme. Ju keni Oqeanin Atlantik lidhur pothuajse drejtpërdrejt me të, dhe është Lumi Lindor dhe Lumi Hudson dhe shumë degë.


Ronald Reagan u bë, ju e dini, jo vetëm një republikan republikan, por një republikan shumë konservativ – jo më së shumti. Por një republikan mjaft konservator. Dhe ai është dikush që unë në fakt e njihja dhe e pëlqeva. Dhe më pëlqeu mua. Dhe unë punova me të dhe e ndihmova.


Ndonjëherë investimet tuaja më të mira janë ato që nuk i bëni.


Shumë pajtohen se gjëja më e keqe që mund të ndodhë ndonjëherë është nëse Rusia dhe Kina do të afrohen.


Nëse njerëzit mund të vërshojnë në vend ilegalisht, atëherë ju nuk keni një vend.

Më 28 mars 1994 u nda nga jeta shkrimtari i shquar frenko-rumun Eugène Ionesco

VOAL – Eugène Ionesco (Eugjen Jonesko) lindi më 26 nëntor 1909 nën emrin Eugen Ionescu në Slatinë të Rumanisë, tek një baba rumun dhe një nënë franceze.

Transferuar një vit më vonë në Paris me prindërit, pas Luftës së Parë Botërore ai u shpërngul në Majenne, në fshatin e vogël Chapelle-Anthenaise, edhe për shkak të anemisë së tij.

Kthehet në Paris dhe shkruan një dramë patriotike, vepra e tij e parë, në kulmin e adoleshencës. Më vonë prindërit e tij u divorcuan: më 1925, Eugene u kthye në Rumani, ku kryen arsimin e mesëm dhe mëson rumanisht.

Në vitin 1929, ndonëse dëshira e tij ishte të bëhej aktor, me impulsin e babait të tij, ai u regjistrua në Universitetin e Bukureshtit.

Vitet 1930

Në vitet në vijim ai iu kushtua shkrimit, artikujve kritikë dhe vargjeve poetike; në kritikën e tij letrare, në mënyrë të veçantë, ai vërsulet kundër romancierit Camil Petresco dhe kundër poetëve Ion Barbu dhe Tudor Arghezi, shkrimtarët më të rëndësishëm të Rumanisë, të cilët ka për t’i lartësuar më vonë: çka e provon në esenë “Nol”,  ku shpalos mundësinë e mbështetjes së dy tezave kundërshtare në të njëjtën kohë.

Dalluar në gjysmën e parë të viteve tridhjetë si një eksponent premtuese i avant-gardës rumune, në vitin 1934 Eugène Ionesco publikon esenë “Nu”. Dy vjet më vonë ai u martua me Rodica Burileano.

Jep pedagogji në një shkollë të mesme në Bukuresht; pastaj merr nga Qeveria rumune një bursë që i lejon atij për të shkruar një tezë në Paris dedikuar temave të mëkatit dhe vdekjes në poezinë franceze pas Bodlerit, ai u kthye në kryeqytetin francez në vitin 1938.

Vitet 1940 e 1950

Midis 1941 dhe 1944 (kur ai u bë baba i Marie-France) ai ishte i punësuar nga ambasada Rumune në qeverinë kolaboracioniste të Vichy. Në vitin 1950 ai përfundoi dramën e tij të parë, me titull “Këngëtarja tullace”, e cila u vu në skenë për herë të parë në maj të atij viti në Teatrin des Noctambules: punën, ndërsa intrigoi kritikën, vepra ishte e pasuksesshme për publikun.

Megjithatë, autori nuk trembet, shkruan disa drama të tjera: në mesin e tyre drama komike “La Leçon”, “Les Chaises”, “Disartikulimi i gjuhës”, “Përhapja e objekteve”, “Përshkrimi një botë shqetësuese dhe absurde”dhe “Amédée, ou comment s’en débarasser”, e cila ka në qendër një çift në krizë që nuk është në gjendje të pranojë se dashuria ka vdekur.

Në gjysmën e parë të viteve pesëdhjetë shruan edhe “Vizioni ëndërror i realitetit” dhe “Introspeksion shumë i thellë psikoanalitik”. Në këto vepra të hershme, Ionesco ka për qëllim veçanërisht në publikun e Rive Gauche (Bregut të Majtë); në vitin 1955, megjithatë, vjen me “Improptu de l’Alma”, në të cilën autori del personalisht në skenë, të përpiqet për të kënaqur publikun e Rive Droite (Bregun të djathtë), duke u shfaqur në Studio des Champs-Elysees.

Ndërkohë, Ionesco ka një sukses i madh në sajë të “Këngëtares tullace”, ndërkohë shfaq veprat në mënyrë të vazhdueshme në një teatër të lagjes latine, Theatre de la Huchette.

Në vitin 1958 autori boton dramën “The Rhino” (Rinoceronti), e cila, nga njëra anë, i siguron një sukses të jashtëzakonshëm, por nga ana tjetër, përballet me kritika të rënda dhe akuza për konformitetit: vepra ka protagonist Bérenger, një zyrtar i vogël, i cili përpiqet për të kundërshtuar rhinos (simbol i regjimeve totalitare që imponojnë veten me fuqinë e tyre dhe sigurohuni që qytetarët nga ana e tyre të marrin shfaqjen e kafshëve) pa pasur sukses.

Nga vitet ’60 e tutje

Ionesco është zbuluar në vitet e ardhshme si një autor pjellor: në mes të 1960 dhe 1963 shkroi “Apprendre à marcher”, L’oeuf dur”, “Délire à deux”, “L’avenir est dans les oeufs”, “Le roi se meurt”, “La photo du colonel”, “La colére” e “Le piéton de l’air”.

Në vitin 1964, Eugène Ionesco mbaroi “Exercices de conversation et de diction française pour étudiants américains” e “La soif et la faim”, ndërsa një vit më vonë daton “Pour préparer un oeuf dur””. Më pas: midis 1966 dhe 1975 janë botuar”La lacune”, “Jeux de massacre”, “Macbett”, “Ce formidable bordel!” e “L’homme aux valises”; më 1980 “Voyage chez les morts”.

Në vitin 1989, Ionesco inauguroi seancën publike që Parlamenti Europian organizoi në lidhje me shkeljet e të drejtave të njeriut të kryera gjatë regjimit komunist në Rumani; tre vjet më vonë ai u regjistrua në Partinë Radikale Transnacionale, me ftesë të Marco Pannellas.

Eugène Ionesco vdiq më 28 mars 1994 në Paris në moshën 83 vjeçare: trupi i tij është varrosur në varrezat e Montparnasse.