VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Më 9 korrik 1964 lindi artistja e shquar Courtney Love, vejusha e shfrenuar e Kurt Cobain

By | July 9, 2020

Komentet

Burri që vinte nga Moska

Fatmira Nikolli – Me flokët pis të zinj, sytë e thellë dhe një zë potent, një burrë që vjen nga Moska, hedh hapa të sigurt e pothuaj ritmikë në shkallaret e mermerta të Institutit të Lartë të Arteve. Çanta e kaftë, ka ndoca shënime mbi partitura. Është dimër, por ai duket spic me një pallto të leshtë, blerë me kursime të vështira në Moskë. Prej andej ka sjellë shumëçka pos palltos, mbi të gjitha një smerald të akullt që do ta shoqërojë gjatë. Burri që vjen nga Moska kthen sytë nga bulevardi dhe për një hop, ai i zhduket nga sytë, ndërsa merr për brenda, ku dëgjohen pianot e vokalicat. Jemi në komunizëm, janë vitet ‘50, dhe burri që vjen nga Moska quhet Avni Mula.

*

Kanë kaluar 40 vjet prej asaj dite dimri. Qëllon të jetë vjeshtë. Mbi shkallaret e mermerta, katër burra mbajnë një arkëmort të drunjtë. Bulevardi zhduket pas dhe burri që dikur vinte nga Moska, vjen të falet për të fundit herë në ‘tempullin’ e rinisë së tij. Burri që vinte nga Moska po i bashkohet xhevahirit të tij të ‘akullt’, që e la vetëm disa vite më parë.

Me një marsh lamtumire dhe duartrokitje u përcoll për në banesën e fundit Avni Mula, kompozitor, këngëtar dhe një nga themeluesit e traditës skenike të Operës. Ai u shua të enjten pasdite në shtëpinë e tij, pranë dy vajzave, Adelina dhe Inva. Homazhet u mbajtën në hollin e Universitetit të Arteve, që pati shërbyer në fillesa, si opera dhe skena e tij.

Inva Mula, e bija e Avni Mulës dhe soprano e njohur, falënderoi të gjithë ata që në ditë të vështira si kjo dolën nga shtëpitë për të nderuar babain e saj.

“Faleminderit, na lehtësuat dhimbjen për babain! U mbajtën homazhet këtu, sepse këtu u shënua fillesa e operës, dhe uroj të ketë jetë të gjatë! Rroftë Avni Mula, rroftë arti shqiptar”. Trupi i pajetë qe kthyer aty ku 92-vjeçari në një rini të largët pati nisur ngjitjen e karrierës së tij si bariton. Gjakovari që kishte luajtur te “Mrika” – opera e parë shqiptare si Gjeta, pati shkuar me studime në ish-Bashkimin Sovjetik. Burri që mandej u kthye nga Moska kish me vete, pos mësimeve mbi artin kompleks, një ruse të bukur që e quanin Nina, që ishte nga Uralet e që kish lënë gjithçka për të ndjekur pas dashurinë që jetësohej me malësorin bariton.

Miq fëmijërie, kolegë të 60 viteve karrierë dhe drejtues të institucionit, shpalosën gjithë kontributet e tij të pashlyeshme në artin më kompleks, duke shënjuar majat e suksesit të tij.

Minella Kriqi, mik i hershëm, tha se ai mund të ketë pasur pengjet e veta, ishte i pangopur me art. “Janë më shumë se 60 vite, që Avniun e bëra ikonën time. Më gjeti pjesëtarë të korit të Operës, dhe pashë tek ai njeriun e kompletuar nga të gjitha anët; një baba shembullor, bashkëshort i devotshëm, për rritjen e dy vajzave, që bënte shumë për shoqërinë”, shprehet baritoni Minella Kriqi.

I ndjeshëm dhe i përlotur ishte Robert Radoja, kompozitor e mik, për të cilin “U shemb një shkëmb, sot zi kombëtare për Avniun”. “E kam pasur mësues, prind, shok dhe koleg tërë jetës sime. Është shumë e vështirë që të gjej fjalët e duhura, por unë do ta përkufizoja me një shprehje; “U shemb edhe një shkëmb nga mali”. Ai tha se Mula ishte i papërsëritshëm.

“I ka kënduar shpirti dhe na ka lënë një pasuri kombëtare. Sot duhej të ishte zi kombëtare, por zakonet janë sipas vendit. Një artist dhe këngëtar i paarritshëm, por edhe një kompozitor që na ka lënë këngë që do t’i këndojmë ndër shekuj”, – tha kompozitori Robert Radoja.

Kujtoi se në fillim, dikur shumë herët në Shkodër e ka pasur mësues. “Na erdhi një mësues që e quanin Avni Mula. Ne u mësuam me të, ndiheshim mirë, dhe një ditë atij i erdhi letra për të shkuar ushtar. Fëmijë siç ishim u ngritëm në protestë. Iu thamë ‘mos na e merrni mësuesin tonë’”, – kujtoi Radoja.

Për akademikun Vasil Tole, që është edhe muzikolog, Mula mbetej “I fundit prej themeluesve të institucioneve shtetërore”, duke kujtuar kështu punën e bërë në Opera e në Ansambël prej Avni Mulës.

Zhani Ciko, ish-drejtor i Operës, tha se Mula ishte figurë e madhe e artit. Po ashtu, Zana Çela, drejtoreshë e Operës, tha se ai ka qenë frymëzues për të, duke kujtuar njohjen e hershme.

Në nderim të figurës së tij, në homazhe erdhën edhe politikanë të njohur në vend.

Ilir Meta, president i vendit, tha se “Mula, pavarësisht se të gjithë jemi të përkohshëm, ka fatin e madh që do të mbetet i përjetshëm me zërin e tij”.

Lulzim Basha, kreu i PD-së, e quajti këtë ditë hidhërimi e gëzimi, pasi “Arti i Mulës i ka bërë krenarë shqiptarët”, dhe siç tha ai “familja jonë e madhe është krenare që ka pasur në mesin e vet një figurë si ai.

Si rrallëherë për shkak të pandemisë, në homazhe erdhi edhe Sali Berisha, ish-kryeministër i vendit. “Nderim për veprën e pavdekshme të këtij kolosi”, – u shpreh Berisha.

Në emër të qeverisë së Kosovës dhe të Shqipërisë, para arkëmortit u përulën dy ministret e Kulturës.

Vlora Dumoshi, ministre e Kulturës e Kosovës, tha se “Kënga e tij na mbajti me atdhedashurinë e munguar në Kosovë”, duke kujtuar kësisoj kohërat e vështira për shqiptarët matanë kufirit dhe duke e parë figurën e Mulës si një bashkim mes dy vendeve. Ajo erdhi në homazhe në emër të qeverisë për të nderuar birin e Gjakovës.

Elva Margariti, ministre e Kulturës e Shqipërisë, tha se humbja e emrave të mëdhenj në kohë pandemie na ka bërë më të ndjeshëm dhe se “Ka simbolikë përcjellja nga Universiteti i Arteve, pasi ndërgjegjëson brezin e ri për emrat e mëdhenj dhe rrugën e nisur”.

Mula do të prehet në Sharrë, duke lënë pas në përjetësi “Valsin e Lumturisë” dhe trashëgiminë e çmuar muzikore.

Me një rrugëtim që nisi në Gjakovë, ndali në Shkodër, u perfeksionua në Moskë dhe preku majat në Tiranë, duke vënë gurthemele të artit, Avni Mula do të mbetet përgjithnjë emri që shënoi historinë e Operës dhe muzikës shqiptare, si brezi i artë.

Më 31 tetor 1993 u nda nga jeta regjisori Federico Fellini, fitues i 5 çmimeve Oscar

VOAL – Federico Fellini lindi në Rimini më 20 janar 1920 nga një familje e vogël-borgjeze. Babai vjen nga Gambettola dhe është përfaqësuesi i tregtisë së ushqimit, ndërsa nëna është një shtëpiake e thjeshtë. Federico i ri ndjek shkollën e mesme klasike të qytetit por studimi nuk bën shumë për të. Ai më pas filloi të merrte fitimet e tij të para të vogla si karikaturist: menaxheri i kinemasë Fulgor, në fakt, e porositi të bëjë portrete të aktorëve të famshëm për ekspozita përkujtimore. Në verën e vitit 1937 Fellini themeloi, në partneritet me piktorin Demos Bonini, punëtorinë “Febo”, ku të dy iu bënin karikatura pushuesve.

Gjatë vitit 1938 ai zhvilloi një lloj bashkëpunimi epistolar me gazeta dhe revista, si karikaturist: “Domenica del Corriere” botoi një duzinë në kolonën “Kartolina nga publiku”, ndërsa me të përjavshmen Florentine “420” marrëdhënia u bë më profesionale dhe vazhdon derisa të mbivendoset me periudhën e parë të “Marc’Aurelio”. Në këto vite Federico Fellini tashmë jeton përgjithmonë në Romë, ku u transferua në Janar 1939, me arsyetimin e regjistrimit në jurisprudencë. Që nga kohërat më të hershme, ai ndoqi botën e avanspektakolit dhe radios, ku takoi figura si Aldo Fabrizi, Erminio Macario dhe Marcello Marchesi, dhe filloi të shkruante skenare dhe humor. Në radio, në vitin 1943, ai u takua edhe me Giulietta Masina e cila po luan personazhin e Palinës, e konceptuar nga vetë Fellini. Në tetor të po këtij viti të dy martohen. Për kinemanë ai tashmë ka filluar të punojë që nga viti 1939, si një “gagman” (shkruan batuta për disa filma të xhiruar nga Macario).

Gjatë luftës ai bashkëpunoi në skenarët e një seri titujsh me cilësi të mirë, ndër të cilat “Avanti c’posto” dhe “Campo de ‘fiori” nga Mario Bonnard dhe “Chi visto ha?” nga Goffredo Alessandrini, ndërsa menjëherë pas tij është në mesin e protagonistëve të neorealizmit, duke shkruar disa nga veprat më të rëndësishme të asaj shkolle filmike: me Rossellinin, për shembull, ai shkruan kryeveprat “Roma qytet i hapur” dhe “Paisà”, me Germin “Në emër të ligjit “,” Rruga e shpresës “dhe” Qyteti mbron veten “; me Lattuadan “Krimi i Giovanni Episcopos”, “Senza pietà” dhe “Il mulino del Po”. Dhe gjithnjë në bashkëpunim me Lattuada, ai bëri debutimin e tij drejtues në fillim të viteve 50: “Luci del Vari” (1951), tashmë zbulon frymëzimin dhe interesin e tij autobiografik të tij për ambiente të caktuara siç është ai i avant-shfaqjes.

Një vit më pas Fellini drejton vetëm filmin e tij të parë, “Sheikun e bardhë”. Me “I vitelloni”, megjithatë, (jemi në vitin 1953), emri i tij kapërcen kufijtë kombëtarë dhe njihet jashtë vendit. Në këtë film, regjisori përdor për herë të parë kujtimet, adoleshencën e Riminit dhe personazhet e tij ekstravagantë dhe patetikë. Një vit më pas me “La strada” ai fitoi Oscar dhe është shenjtërimi ndërkombëtar. Oscar i dytë, megjithatë, mbërrin më 1957 me “Netët e Kabirias”. Ashtu si në “La strada”, protagoniste është Giulietta Masina, e cila gradualisht ka pasur role me rëndësi të ndryshme në të gjitha filmat e parë të burrit të saj. Këtu ajo luan rolin e Kabirias të titullit, një prostitutë naive dhe bujare, e cila paguan me zhgënjime të tmerrshme besimin që ajo ka te të tjerët.

Me “La dolce vita” (1959), Palme d’Or në Kanë dhe pellgun ujëmbledhës të prodhimtarisë së Fellini, interesimi për një kinema që nuk ka lidhje me strukturat tradicionale narrative është rritur. Pas publikimit të tij, filmi ngjalli skandale, veçanërisht në qarqe afër Vatikanit: së bashku me një lehtësi të caktuar në paraqitjen e situatave erotike, ai u qortua se tregoi pa hezituar rënien e vlerave të shoqërisë bashkëkohore.

Në vitin 1963 doli “8½”, mbase momenti më i lartë i artit të Fellinit. Fituesi i Oskarit për filmin dhe kostumet më të mira të huaja (Piero Gherardi), është tregimi i një regjisori që tregon për krizat e tij të sinqerta dhe të përzemërta si njeri dhe si autor. Universi onirik i futur në “8½” kthehet në mënyrë të qartë në të gjitha filmat deri në fund të viteve gjashtëdhjetë: në “Giulietta degli spiriti” (1965), për shembull, është përkthyer në gjininë femërore dhe përpiqet t’i referohet obsesioneve dhe dëshirave të një gruaje të tradhtuar.

Me emisionin e mëpasshëm “Toby Dammit”, episodi i “Tre hapa në delirium” (1968), ai shpërfytyron një histori të shkurtër të Edgar Allan Poes, “Mos e vë në bast kokën me djallin”, duke e çuar atë në një thellim të mëtejshëm të anktheve dhe shtypjeve të ekzistencës bashkëkohore. Në “Fellini-Satyricon” (1969), megjithatë, struktura ëndërruese transferohet në Romën perandorake gjatë periudhës së rënies. Është një metaforë për të tashmen, në të cilën mbizotëron shpesh kënaqësia e këndshme e talljes, e shoqëruar nga një interes për idetë e reja të të rinjve të kohës.

Duke përfunduar me specialen televizive Block-notes për një regjisor të viteve ’60, dekada në vazhdim hapet me një seri filmash në të cilat e kaluara në Rimini kthehet në plan të parë me forcë gjithnjë e më të madhe. “Amarcord” (1973), në mënyrë të veçantë, shënon rikthimin në Rimini të adoleshencës, të viteve të shkollës së mesme (të tridhjetat). Protagonistët janë vetë qyteti me personazhet e tij groteske. Kritikët dhe publiku e vlerësojnë me Oskarin e katërt.

Ky film i gëzuar dhe vizionar pasohet nga “Il Casanova” (1976), “Provimi i orkestrës” (1979), “Qyteti i grave” (1980) “Dhe anija shkon” dhe “Xhenxhefili dhe Fredi” (1985) . Filmi i fundit është “La voce della Luna” (1990), bazuar në “Il poema dei lunatici” nga Ermanno Cavazzoni. Federico Fellini kthehet në këtë mënyrë me të çmendurit e tij në fshat për të dëgjuar zërat e tij, pëshpëritjet e tij, larg nga hyjnitë e qytetit. Filmi pasqyron plotësisht këto të dhëna: nga njëra anë, atëherë kemi dhe pakëndësinë e pamjeve të prangave që grumbullohen dhe çmontohen çdo ditë, nga ana tjetër ngrohtësia dhe poezia e sekuencave të varrezave, puset, shiu, fshat natën . Në pranverën e vitit 1993, disa muaj para vdekjes së tij, Fellini mori në karrierën e tij të pestin Oscar. Federico Fellini vdiq në Romë nga një sulm në zemër më 31 tetor 1993 në moshën 73 vjeç./Elida Buçpapaj

Elton John përgëzon Dua Lipën: Keni një nga albumet më të mira të këtij viti

BRITANI E AMDHE

Legjenda e muzikës botërore Elton John përgëzon këngëtaren me origjinë shqiptare Dua Lipa për albumin e saj Future Nostalgia.

Gjatë një bisedimi në internet Elton i tha Duas se ju keni një nga albumet më të mira të vitit 2020 dhe se bashku me fëmijët e mi e degjojmë atë në mënyrë të vazhdueshme.

Elton John i tha Duas: “Ndërsa po flasim në instagram … Unë thjesht dua t’ju them se ju keni bërë ndoshta një nga albumet më të mëdha të vitit,” Future Nostalgia “. Njerëzit donin diçka argëtuese në një kohë pandemie dhe ju e realizuat atë më së miri” u shpreh më tej Elton John. “Unë mendoj se ju keni pasur tre hite kryesore tashmë dhe ‘Levitating’, është i preferuari im.”

Rita Ora do të jetë prezantuese e MTV EMA 2020

MTV EMA dy javë më parë ka publikuar nominimet për ndarjen e çmimeve për eventin që do të ndodhë të dielën me 8 nëntor.

Në mesin e të nominuarve është edhe këngëtarja nga Kosova Dua Lipa e cila konkurron për katër çmime,“Artistja më i mirë e vitit”, “Kënga më e mirë e vitit”, “Artistja më e mirë e zhanrit Pop” dhe “Artistja më e mirë regjionale”.

Kurse sot është bërë e ditur se Rita Ora do të jetë prezantuese e MTV EMA për këtë vit. Këtë e ka bërë të ditur vetë Ora nëpërmjet një postimi në InstaStory.

“E emocionuar që do ta prezantojë këtë vit, MTV EMA”, është mbishkrimi i saj në foton e publikuar.

(FOTOT) Ermal Meta prezanton publikisht të fejuarën me një urim të veçantë për ditëlindje

Këngëtari i njohur shqiptar Ermal Meta kur bëhet fjalë për jetë private ka zgjedhur të jetë i rezervuar. Pas ndarjes me të dashurën që kishte prej 9 vitesh Silvia Notargiacomo, Ermalit ka nisur një lidhje të re.

Fituesi i “Sanremos”, gëzon një dashuri të re me Chiara Sturdà-n, me të cilën prej pak kohësh është fejuar. Çifti kanë jetuar një kohë të gjatë lidhje në fshehtësi, por gjatë izolimit kanë vendosur të dalin në qiell të hapur.

Ermali dhe Chiara kanë kaluar disa pushime të bukura në ishujt grekë gjatë kësaj vere dhe në ato pak foto të postuara, kantautori shqiptar duket shumë i dashuruar.Në fillim, Ermali ngacmonte fansat e tij duke treguar një vajza brune bukuroshe në krah të tij, por kaq u desh që fansat të nisnin kërkimet për të zbuluar identitetin e vajzës dhe disa informacione më shumë mbi çiftin e ri.

Prej kohësh, Chiara Sturdà ishte frekuentuar në fshehtësi me Ermal Metën. Megjithatë, gjatë izolimit, dy të dashuruarit vendosën të dilnin publikisht. Sot, Chiara feston 30-vjetorin e lindjes dhe Ermali s’mund të gjente mesazh më të bukur për ta uruar. Me pak fjalë dhe shumë ndjenjë, siç e ka Ermali natyrën, vjen edhe mesazhi i urimit për Chiara-n: “Ke lindur si sot 30 vjet më parë. Atë ditë duhet të ketë qenë ditë me shumë diell”.

Më 12 tetor 1935 lindi tenori i famshëm italian Luciano Pavarotti

VOAL – Lindur më 12 tetor 1935 në Modena, tenori i famshëm emilian Luciano Pavarotti ( Luçano Pavaroti) shumë shpejt tregoi një talent të parakohshëm për të kënduar, siç dëshmohet nga raportet e familjes. Jo vetëm që Luciano i vogël u ngjit në tryezën e kuzhinës për shfaqjet e tij të fëmijërisë, por, i shtyrë nga admirimi për babanë e tij, gjithashtu një tenor amator (me një zë të bukur dhe këngëtar në “Corale Rossini” të Modena), ai kaloi ditë të tëra përpara xhiradisqeve, duke rrëmbyer trashëgiminë diskografike të prindit. Në atë koleksion kishte thesare të të gjitha llojeve, me përhapje të madhe për heronjtë e bel canto, të cilat Pavarotti menjëherë mësoi t’i njihte dhe t’i imitonte.

Studimet e tij, megjithatë, nuk ishin ekskluzivisht muzikore dhe me të vërtetë për një kohë të gjatë ky ishte vetëm një pasion i kultivuar privatisht.

Si adoleshent, Pavarotti u regjistrua në shkollë me synimin për t’u bërë një mësues i edukimit fizik, diçka që ishte gati për t’u verifikuar, pasi kishte dhënë mësim për dy vjet në klasa fillore. Në të njëjtën kohë, për fat të mirë, ai vazhdoi studimet e tij për kanto me Maestro Arrigo Pola (parimet dhe rregullat e të cilit do të ndjekë gjatë gjithë karrierës së tij të gjatë), dhe më vonë – kur tre vjet më vonë Pola tenor me profesion, ai u zhvendos për punë në Japoni – me Maestro Ettore Campogalliani, me të cilin ai përkreu frazat dhe përqëndrimet e tij. Këto janë, dhe do të mbeten përgjithmonë, sipas fjalëve të Maestros, mësuesit e tij të vetëm dhe shumë të vlerësuar.

Më 1961 Pavarotti fitoi konkursin ndërkombëtar “Achille Peri” i cili shënon debutimin e tij të vërtetë në skenën e këndimit.

Më në fund, pas shumë studimesh, arrin debutimi i shumëpritur, i cili u zhvillua në moshën njëzet e gjashtë vjeç (pikërisht më 29 Prill 1961), në Teatrin Komunal të Reggio Emilia me një opera që është bërë emblematike për të, përkatësisht “Bohème” nga Giacomo Puccini, rimarrë shumë herë prej tij edhe në moshë të thyer, gjithmonë në rolin e Rodolfos. Në podium është edhe Francesco Molinari Pradelli.

1961 është një vit themelor në jetën e tenorit, një lloj pellgu ujëmbledhës midis rinisë dhe pjekurisë. Përveç debutimit, është viti i lejes së drejtimit dhe martesës me Adua Veroni, pas një fejese që zgjati tetë vjet.

Më 1961-1962, tenori i ri interpreton prapë La Bohème në qytete të ndryshme italiane, ai gjithashtu ka jehonë jashtë vendit dhe ndërkohë provon veten në rolin e Dukës së Mantovas në një opera tjetër që i përshtatet veçanërisht telave të tij: “Rigoletto”. Është vënë në skenë në Carpi dhe Brescia por është nën drejtimin e maestro Tullio Serafin, në Teatro Massimo në Palermo, ku arrin sukses të madh dhe i jep një kthesë të re, të rëndësishme në karrierën e tij. Që nga ai moment ai u ftua nga teatro të shumta: në Itali ai tashmë konsiderohej një talent premtues, por jashtë vendit, megjithë disa bën përpjekje prestigjioze, ai ende nuk është vendosur.

Ishte 1963 që, falë një rastësie fatlume, arriti famë ndërkombëtare. Ende rrugës për në operën La Bohème, në Covent Garden në Londër, fati i Luciano Pavarotti kalon atë të Giuseppe Di Stefano, një nga mitet e tij të mëdha rinore. Ai thirret të bëjë disa shfaqje të operës para mbërritjes së tenorit të mirënjohur, por më pas Di Stefano sëmuret dhe Pavarotti e zëvendëson atë. Ai e zëvendëson atë në teatër dhe gjithashtu në “Natën e së Dielës në Palladium”, një shfaqje televizive e ndjekur nga 15 milionë britanikë.

Ka një sukses të madh dhe emri i tij fillon të shtohet në skenën botërore. Decca i ofron atij regjistrimet e tij të para, duke përuruar kështu prodhimin e shkëlqyeshëm të Pavarotit. Dirigjenti i ri Richard Bonynge i kërkon të këndojë së bashku me gruan e tij, të jashtëzakonshmen Joan Sutherland.

Më 1965 Pavarotti zbarkoi për herë të parë në Shtetet e Bashkuara, në Miami, dhe së bashku me të magjishmen Sutherland ai interpretoi një Lucia di Lammermoor shumë të vlerësuar të drejtuar nga Bonynge. Gjithmonë me Sutherland ai bëri debutimin e tij me sukses në Covent Garden të Londrës në operan “Sonnambula”. Dhe ai vazhdon me një turne shumë të suksesshëm Australian që e sheh atë si protagonist të “Elisir d’Amore” dhe, gjithmonë së bashku me Sutherland, të “La Traviata”, “Lucia di Lammermoor” dhe përsëri “La Sonnambula”.

Por këtu rishfaqet “La Bohème”: 1965 është gjithashtu viti i debutimit të tij në Scala në Milano, ku tenori kërkohet shprehimisht nga Herbert von Karajan për një shfaqje të operës së Puccinit. Takimi la një shenjë të fortë, aq sa më 1966 Pavarotti u drejtua përsëri nga Karajan në “Messa da Requiem” në kujtim të Arturo Toscanini.

Interpretimet thelbësore të veprave të tilla si “I Capuleti e i Montecchi” nën drejtimin e Claudio Abbado dhe “Rigoletto” të drejtuar nga Gianandrea Gavazzeni janë gjithashtu nga 1965-1966.

Por më e mira e vitit 1966 është debutimi i Pavarotti në Covent Garden, së bashku me Joan Sutherland, në një vepër që është bërë legjendare për “sekuencën e nëntë notave do nga gjoksi”: “The Vajza e Regjimentit”. Për herë të parë një tenor shqipton nëntë do në “Pour mon âme, quel destin!”, shkruar nga Donizetti për t’u emetuar në falsetto. Publiku gëzohet, teatri tronditet nga një lloj shpërthimi që ndikon gjithashtu në shtëpinë mbretërore angleze me forcë të plotë.

Vitet gjashtëdhjetë janë gjithashtu themelore për jetën private të tenorit. Vajzat e dashura kanë lindur në atë periudhë: Lorenza lindi në 1962, e ndjekur nga Cristina në 1964 dhe më në fund Giuliana arriti në 1967. Pavarotti ka një lidhje shumë të fortë me vajzat e tij: ai i konsideron ato si pasurinë më të rëndësishme të jetës së tij.

Vazhdimi i karrierës së Pavarotti është përgjatë vijave të këtyre sukseseve të bujshme, në një mori regjistrimesh, interpretimesh dhe ovacionesh në skena në të gjithë botën dhe me mjeshtrat më të famshëm të cilët, thjesht duke i renditur ata, mund të kapin një ndjenjë marramendjeje. E gjithë kjo, në çdo rast, është baza e fortë mbi të cilën qëndron miti, gjithashtu popullor, i Pavarotti, një mit që, nuk duhet ta harrojmë, është ushqyer kryesisht në tryezat e skenës dhe falë interpretimeve të paharrueshme të dhëna në repertorin “e kulturuar”, aq sa më shumë sesa sheh në tenorin modenez jo vetëm një nga tenorët më të mëdhenj të shekullit, por edhe yllin e aftë të errësojë famën e Carusos.

Pavarotti në fakt ka një vlerë të padiskutueshme, atë të të pasurit një nga zërat më të hollë “tenor” të dëgjuar ndonjëherë, një mrekulli e vërtetë e natyrës. Me pak fjalë, ai zotëron një zë shumë të zgjatur, të plotë, argjendor, i cili është i kombinuar me një aftësi për të shprehur me sugjerime të veçanta në këndimin e dashur dhe të butë, i njëjti që i përshtatet mirë repertorit të Donizetti, Bellini dhe në disa opera nga Verdi.

Pas suksesit mbarëbotëror në fushën operistike, tenori i ka zgjeruar shfaqjet e tij jashtë kontekstit të rreptë të teatrit, duke organizuar recitale në sheshe, parqe etj.  Kjo ka përfshirë mijëra njerëz në cepat më të ndryshëm të tokës. Një rezultat i bujshëm i kësaj lloj ngjarjeje ishte më 1980, në Central Park në New York, për një shfaqje të “Rigoletto” në formën e një koncerti, i cili pa praninë e mbi 200 000 njerëzve. Krahas kësaj, ai themeloi “Konkursin Ndërkombëtar të Zërit Pavarotti”, i cili që nga viti 1981 zhvillohet çdo tre ose katër vjet në Filadelfia sipas dëshirës së maestros.

Fundi i viteve Tetëdhjetë dhe Nëntëdhjetë e pa maestron të angazhohej në koncerte të shkëlqyera dhe shfaqje të shkëlqyera ndërkombëtare. Më 1990, së bashku me José Carreras dhe Placido Domingo, Pavarotti i jep jetë “I Tre Tenori”, një tjetër ide e shkëlqyeshme që siguron rezultate shumë të larta për sa i përket audiencës dhe shitjeve.

Më 1991 ai magjepsi më shumë se 250 000 njerëz me një koncert të shkëlqyeshëm në Hyde Park të Londrës. Pavarësisht nga shiu i madh, i cili bie gjithashtu mbi Princin entuziast Charles dhe Diana të Uellsit, shfaqja bëhet një ngjarje mediatike, e transmetuar drejtpërdrejt në televizione në të gjithë Evropën dhe Shtetet e Bashkuara. Suksesi i nismës në Londër u përsërit në 1993 në Central Park të Nju Jorkut, ku mbërriti një turmë vigan prej 500,000 spektatorësh. Koncerti, transmetuar në televizion, shihet në Amerikë dhe Evropë nga miliona njerëz dhe është padyshim një moment historik në jetën artistike të tenorit.

Falë këtyre reagimeve gjithnjë e më të përhapura popullore, Pavarotti filloi një karrierë më të diskutueshme në emër të kontaminimit të zhanreve, kryesisht të kryera në organizimin e koncerteve kolosale me një tërheqje të madhe, falë së gjithash ndërhyrjes, si “mysafirë” të yjeve të pop i madhësisë së parë. Është “Pavarotti & Friends”, ku Maestro eklektik fton artistë me famë botërore të pop dhe rock për të mbledhur fonde për organizatat ndërkombëtare humanitare. Festivali përsëritet çdo vit dhe sheh praninë e super-mysafirëve të shumtë italianë dhe të huaj.

Në vitin 1993 ai rifillon “I Lombardi alla prima crociata” në Metropolitan në New York, një opera që nuk e ka interpretuar që nga viti 1969 dhe feston njëzet e pesë vitet e para të karrierës së tij në MET me një gala madhështore. Në fund të gushtit, gjatë konkursit ndërkombëtar të hipizmit në Pavarotti, ai takon Nicoletta Mantovani, e cila më pas bëhet një partner i jetës dhe bashkëpunëtor artistik. 1994 është ende nën flamurin e Metropolitane ku tenori debuton me një opera krejtësisht të re për repertorin e tij: “Pagliacci”.

Më 1995 Pavarotti bëri një turne të gjatë në Amerikën e Jugut që e çoi në Kili, Peru, Uruguaj dhe Meksikë. Ndërsa në vitin 1996 ai bëri debutimin e tij me “Andrea Chénier” në Metropolitan në New York dhe këndoi së bashku me Mirella Freni në festimet e Torinos për njëqindvjetorin e operës “La Bohéme”. Më 1997 rifillon “Turandot” në Metropolitan, në 2000 këndon në Opera di Roma për njëqindvjetorin e “Tosca” dhe në 2001, përsëri në Metropolitane, sjell përsëri “Aida” në skenë.

Luciano Pavarotti ka kaluar karrierën e tij dyzetvjeçare, një karrierë intensive plot suksese, e mjegulluar vetëm nga disa hije kaluese (për shembull “shenja” e famshme e marrë në La Scala, një teatër veçanërisht i vështirë dhe i pamëshirshëm nga publiku). Nga ana tjetër, asgjë nuk dukej sikur e thyente qetësinë olimpike të Maestros, e fortë nga një kënaqësi e brendshme e plotë që e bëri atë të deklarojë: “Unë mendoj se një jetë e kaluar për muzikën është një jetë e kaluar në bukuri dhe kjo është ajo që unë e shenjtërova jeta ime”.

Në korrik 2006 ai iu nënshtrua një operacioni urgjent në një spital të Nju Jorkut për heqjen e një tumori malinj në pankreas. Pastaj ai vendoset në vilën e tij në zonën Modena duke u përpjekur të drejtojë një luftë personale kundër kancerit. Në moshën 71 vjeç ndërroi jetë më 6 shtator 2007./Elida Buçpapaj

Meghan Markle flet për bullizmin: Isha personi më i tallur në gjithë botën

Meghan Markle ka rrëfyer në një podcast për adoleshentë luftën e saj me ngacmimet në internet, një problematikë me të cilën shumë adoleshentë përballen rregullisht, veçanërisht gjatë pandemisë së koronavirusit kur njerëzit kanë qenë më të izoluar.

“Më thanë që në vitin 2019 isha personi më i tallur në të gjithë botën, mashkull apo femër. Për tetë muaj unë as nuk isha e pranishme në publik. Isha me leje lindjeje dhe më pas duke u kujdesur për tim bir, por ajo që ishte në gjendje të prodhohej ishte pothuajse shkatërruese. Nëse njerëzit thonë gjëra për ju që nuk janë të vërteta, dëmi që i shkaktohet shëndetit tuaj mendor dhe emocional është kaq i madh”, tha ajo në një intervistë që dha me Princin Harry, për Teenage Therapy Podcast, për të rritur ndërgjegjësimin për Ditën Botërore të Shëndetit Mendor.

Ndërsa Princi Harry u shpreh se cënueshmëria nuk është dobësi, por një shenjë e forcës dhe se e rëndësishme është të flasësh për përvojat.

“Është shumë e lehtë të thithesh dhe të konsumohesh nga negativiteti, por ne të gjithë mund të zgjedhim të jemi në gjendje ta largojmë atë nga jeta jonë. Ndjenja e urrejtjes është përhapur shumë.

Ne nuk duhet ta bëjmë… Unë bëra zgjedhjen për të mos lexuar, për të mos e parë atë, për të larguar veten nga ajo gjë dhe për t’u përqëndruar shumë në anën e mirë dhe shpresëdhënëse, pjesën më të madhe të së cilës ma jep brezi juaj”, deklaroi Harry.

Kosova synon shpërblimin Oscar me filmin “EXIL”

Qendra Kinematografike e Kosovës ka njoftuar se filmi “Exil” i regjisorit Visar Morina është propozuar nga ana e Kosovës për garën e çmimeve Oscar.

“Në janar dhe shkurt filmi shfaqi premierën botërore dhe atë evropiane në Sundance dhe Berlinale. Këtë jave ‘Exil’-i u përzgjodh nga komiteti selektues që të jetë propozimi i Kosovës për kategorinë Best International Feature të Oscars”, thuhet në njoftim.

Në gusht “Exil” fitoi çmimin kryesor të Festivalit të Sarajevës, Zemrën e Sarajevës, në kuadër të kategorisë kryesore.

Filmi flet për personazhin Xhaferi -me origjinë nga Kosova (luajtur nga Misel Matieviq), një inxhinier i kimisë që jeton në Gjermani, i cili dyshon që është bërë shënjestër e kolegëve të tij racistë.

“Filmi është një portret i gjeneratës së integruar të emigrantëve, të cilët pavarësisht arritjeve personale rrallë lirohen nga ndjenja e të qenurit të huaj. Konsiderojmë se ky film, flet në mënyrë shumë universale, jo vetëm për shqiptarët, por për të gjithë ata që largohen nga vendlindjet e tyre për të gjetur qytete të reja që kurrë nuk u shëndrruan në shtëpi. ‘Ekzili’ nxit një dialog aq të munguar mbi politikat e mikpritjes”, ka thënë komiteti selektues, pas përzgjedhjes së filmit.

‘Exil’-i është bashkëprodhim në mes Gjermanisë, Kosovës dhe Belgjikës, prodhuar nga Komplizen Film – Gjermani, Ikonë Studio – Kosovë dhe Frakas nga Belgjika.

Komiteti selektues i miratuar nga Akademia e Çmimeve Oscars ishte e përbërë nga kineastë kosovarë: Sevdije Kastrati, Alban Ukaj, Kaltrina Krasniqi, Bujar Kabashi, Doruntina Basha, Ilir Gjocaj, dhe Kreshnik Keka Berisha.

Më 16 qershor, Akademia e Shkencave dhe Arteve në Shtetet e Bashkuara, ka njoftuar se ka shtyrë ceremoninë e ndarjes së çmimeve Oscar, për 25 prill të vitit të ardhshëm, nga 28 shkurti kur ishin bërë planifikimet fillestare.

Pandemia me koronavirus ka mbyllur shumë teatro në gjithë botën, si dhe ka ndalur prodhimin e filmave të rinj.

Kjo Akademi ka shtyrë edhe datën e afatit të fundit të dërgimit të filmave që mund të garojnë për këto çmime, nga 31 dhjetori i këtij viti, në 28 shkurt të 2021-ës.

Kënga e re e Dua Lipës dhe DaBaby-t shfaqet në ‘billboardet’ e New Yorkut në Times Square

Këngëtarja shqiptare me famë ndërkombëtare, Dua Lipa, ka publikuar së fundmi me klip këngën “Levitating”, në bashkëpunim me DaBaby.

Kënga është pjesë e albumit të saj më të fundit, “Future Nostalgia”, të cilin ajo e publikoi në muajin mars të këtij viti.

Kjo këngë është pritur shumë mirë nga fansat dhe në vetëm pak ditë, ka arritur shifra të larta klikimesh në kanalin YouTube.

“Levitating” është duke u promovuar në platformat më të mëdha muzikore, si dhe në ‘billboard’-et e New Yorkut.

Ka qenë vet artistja Lipa ajo e cila ka publikuar në rrjetin social Instagram, ku ka shfaqur disa nga momentet kur klipi i saj është shfaqur në ‘Times Square’.

”The Economist”: Çfarë kanë të përbashkët Dua Lipa, Rita Ora dhe Ava Max?

Çfarë kanë të përbashkët Dua Lipa, Rita Ora dhe Ava Max?, pyet revista e njohur britanike ”The Economist”.

”E dhëna është në ngjyrat e kostumit të Rita Orës”, shton ajo.⁠

”Ende nuk e keni gjetur? E kuqja dhe e zeza janë ngjyrat e flamurit të Shqipërisë – një vend nga ku të treja yjet e spektaklit kanë rrënjët e tyre. ⁠

Deri vonë shqiptarët etnikë më të njohur ishin Nënë Tereza dhe dhe Enver Hoxha. Tani shenjtores dhe diktatorit duhet t’i shtohen edhe këngëtaret”, thotë ”The Economist”. bw

SHPIRTI I MADH DHE KËNGA E FATMIR BAJRAKTARIT, SOT PLLAKOSEN PEJËN…! – Nga SEJDI BERISHA

Në vend të përkujtimit për Fatmir BAJRAKTARIN
Fatmir,
Ky është një lajm të cilin nuk e pranoj dhe as nuk dua të besoj! Pse ike Fatmir dhe kështu neve dhe tërë Pejën e ngarkove me dhembje me një zbrazësi e cila dhemb, e cila nemit, sepse, buzëqeshja dhe afërsia jote ishte e jashtëzakonshme, ishte e ngrohtë, ishte plot jetë e dashuri.
Pse ike Fatmir, se tani kënga ngeli përgjithmonë e etur pa ty, të cilën aq me madhështi e interpretoje…
Pse ike Fatmir, dhe tash ma detyrove kujtimin kur në kohërat më të rënda dhe më të vështira u përpoqëm që përmes Lidhjes së Veprimtarëve të Kulturës të Pejës, që traditën dhe begatinë e kulturës pejane të mos e lëmë të shuhet dhe të harrohet duke u përpjekur që ta mbajmë si nëna fëmijën, si thesarin më të çmuar shpirtëror…
Dhe tash, kujtimin e rëndon barra e dhembjes, edhe loti që më tradhton në çdo sekondë derisa po i shkruaj këta rreshta me peshën e pa përshkruar. Më rëndon gjithçka, sepse, ishe pjesë e rrugëtimit tim, ishe i etur për të bërë gjithçka për këngën dhe kulturën…
Dhe, pse ike tani kur do të mbahet edhe Festivali Tradicional i Këngës Qytetare, “Zambaku i Prizrenit”, ku sa herë zëri dhe kënga jote ka mahnitur publikun…
E pra, si të pajtohem se ti ike, dhe, nuk do të dëgjohet zëri, nuk na përqafon më ajo buzëqeshja jote dhe shpirti i madh, i cili ka pasur edhe shumë e shumë për të thënë. Dhe, i more me vete për të na lënë neve me shkrumbin për ty!
Dhe, nuk dalin fjalë as kujtime për Ty, se sot janë të mbështjella me gjithçka që dhemb, më gjithçka që nuk kthehet, por, shpirti yt i madh, madhështia jote njerëzore, zëri dhe kënga jote kurrë nuk do vdesin, por do janë pjesë me peshë e kulturës, e muzikës dhe e historisë së Pejës, e cila sertë por qëndrueshëm po ecën për të forcuar e rritur namin që ka ajo dhe njerëzit e saj të devotshëm, siç ishe Ti, Fatmir!
Edhe, kjo që thash është e dhembshme, plot revoltë për shumëçka.
Fatmir,
Vështirë e kam ta them, por i lehtë të qoftë dheu i kësaj toke, dheu i atdheut, dhe i Pejës, që kurrë nuk do të harrojë…!
Lamtumirë…!
(©S. B.)
Me respekt,
Sejdi BERISHA
(E shtunë, 03 shtator 2020/07:32)

“Sweet but Psycho” e shqiptares Ava Max është dëgjuar mbi një miliard herë në mbarë botën

Artistja shqiptare me famë ndërkombëtare, Ava Max, bëri debutimin e madh në tregun ndërkombëtar të muzikës në fund të vitit 2018 me hitin “Sweet but Psycho”. Ishte kjo këngë e cila i hapi shumë rrugë shqiptares nga Saranda, e cila tashmë ka publikuar edhe albumin e saj të parë në karrierë, të titulluar “Heaven and Hell”.
Nëpërmjet rrjeteve sociale, këngëtarja emri i vërtetë i së cilës është Amanda Koçi, ka njoftuar fansat për lajmin e gëzueshëm se kënga e saj “Sweet but Pyscho”, ka arritur të dëgjohet mbi një miliard herë në platformën më të madhe të muzikës në botë, Spotify.

“E gjitha falë jush. Një miliard herë e dëgjuar në Spotidy. Faleminderit për gjithë dashurinë që nga dita e parë”, shkroi këngëtarja shqiptare në Instagram.
Ndërkohë edhe në kanalin YouTube “Sweet byt Psycho” është mjaft e shikuar dhe e dëgjuar.

Ava Max është ngjitur shpejt në majat e suksesit në tregun internacional, duke u renditur krah yjeve tjerë të famshëm me prejardhje shqiptare si: Rita Ora, Dua Lipa dhe Bebe Rexha.


Send this to a friend