VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Më 18 korrik 1932 lindi poeti i shquar rus Jevgenij Jevtushenko

By | July 18, 2019

Komentet

E M A T H I A – Poezi nga ATDHE GECI

Emathia – Emri i lashtë i Maqedonisë.

Historinë që unë e kam në shpinë
është histori krejt pak e njohur,
histori me shtrembërime emrash
dhe histori me dhimbje të kokës
Historinë që unë e kam në shpinë
mund të na tronditë rëndë me të
vërtetat e fshehura e të panjohura
Mbi këtë tokë të gjelbërt të atdheut
kam vërejtje për kohën tonë, dhe
për cenzorët që e mbajtën fshehur
alfabetin pellazg, dhe të fshehtën
për prejardhjen tonë pellazgo-ilire
Historinë që unë e kam në shpinë,
rrahur e kanë rëndë për të vërtetën,
rrahur e kanë rëndë për kryengritje
rrahur e kanë rëndë për luftimet…

Historinë që unë e kam në shpinë
poshtëruar ma kanë të mëdhenjtë,
poshtëruar ma kanë fqinjët dhe,
poshtëruar e kem nga pak dhe vetë,
Historinë që unë e kam në shpinë,
e kam me të rënë dhe të plagosur
me traktate, e tribunale gjyqesh,
me prejardhje e beteja të mohuara.
Historia që unë e kam në shpinë
është histori e të gjitha kohërave,
histori qytetëruese e atdheut tim,
histori me shumë hulli të gjakut.

Historinë që unë e kam në shpinë,
i ka 300 shekuj jetë të qytetarit,
300 shekuj të luftave të pakryera
dhe 300 shekuj me plis të bardhë.
Atdheu ynë; Epir, Iliri e Dardani
nuk ka luftë që s ́e ka një pikë lot,
nuk ka luftë që s ́e ka një varr
dhe s ́ka këngë që se ka një ëndërr!…

1 . Emathia – Emri i lashtë i Maqedonisë.

 

Atdhe Geci – Dortmund, 2019

VARRI I BARIUT DIBRAN – Poezi nga MEXHIT PRENÇI

 

Kur  zëri i Attheut  e thirri

të luftojë për Liri, la delet,  fyellin

e krrabën dhe mori  amen., – amanetin

e t’parve  me e kry’. La delet që i kulloste

në  bjeshkë  fusha  e kodrina.. Zërin e tyre

njihte nga blegrima  si njihnin ato zërin e tij.

 

Fyellit si mjeshtër  i binte,

tingujt  jehonin  në hapësirë

e konkuronin, me zërat e bilbilit,

në sintoni  me zërat e pyllit

 

Këndonin

për gëzimet  e hidhërimet,

dashuritë dhe zhgënjimet,

për  bukuritë e natyrës dhe  guximin

e trimave në luftrat epike e tragjike

për  Atdhe, Liri dhe demokraci

 

 

Po, kush tha se

bariu  i BardhajReçit

botën e njeh sa kullota përrreth,

– s’ka dëgjuar  alarmin e tingujve

t ë fyellit  të tji, kur Shkjau po kalonte

Drinin e Zi , poshtë Gurit të Shqipes

vatrat  tona t’i pushtonte

e njerëzit  t’i masakronte.

*

S’ka dëgjuar  krismat e pushkës

për Liri, kur tufën e la e fyelli

s’u ndie më, kur  ra heshtja  në bjeshkë

e vërri e nëna thurte çorape  për  të,

S’ka dëgjuar zërin këmbanë:  Përpara

dibranë e lumjanë,  bjeruni  &  grijini

nazistët  germane, sa  t’u dridhet

dhe toka nënkambë….

 

Te një varr  mes malesh, prehen

eshtrat e bariut të BardhajReçit.

Era fryn tinguj melodish, nga  brimatt

e fyellit, jehojnë edhe sot

këngët  e Atdheut  dhe Lirisë!

SI KA MUNDËSI ATDHEU TË HARROHET – Poezi nga ATDHE GECI

Mendja e kraharorit ashpër më qortoi
si është e mundur të harrohet Atdheu
si është e mundur të harrohet Çamëria
Molla e Kuqe, Tivari e Kotorri, Iliriada
pse i dorëzuam armët pa e fituar lirinë
ç´janë këto gabime ndaj vetvetes sonë
kthimi tek atdheu nuk pranon harresa
Qielli im i përflakur me vetëtima, je ré
e ngjyer në gjak si këmisha e flamurit
liri, ky është im dhé, lisi i lëngut tim
nuk është e mundur atdheu të harrohet
kjo këngë ka një adresë, fushëbetejën!…

Atdhe Geci – Dortmund, 2019

Më 23 gusht 1869 lindi poeti i shquar amerikan Edgar Lee Masters

VOAL – Poeti amerikan Edgar Lee Masters lindi në Garnett (Kansas, USA) më 23 gusht 1869. Nëna e tij Emma J. Dexter dhe babai i tij Wallace ishin shpërngulur në atë qytet vetëm për një periudhë të shkurtër për të filluar veprimtarinë juridike. Familja u kthye shpejt në fermën e gjyshërve të tyre atërorë afër Petersburg, në Qarkun Menard, Illinois. Fëmijëria shënohet nga dy vdekje të hershme: në vitin 1878 ajo e vëllait më të vogël; vitin e ardhshëm vëllai tjetër vdiq i shtypur nga një tren. Më 1880 ai u transferua me familjen e tij në Lewiston, Maine: këtu Edgar ndoqi shkollën e mesme dhe në të njëjtën periudhë ai botoi artikujt e tij të parë për Chicago Daily News.

Klima kulturore e qytetit, varrezat e qytetit në Oak Hill dhe lumi Spoon aty pranë do të jenë për Edgar Lee Masters burim i shkëlqyeshëm dhe i çmuar i frymëzimit për Antologjinë “Lumi lugë”, e cila do t’i japë shumë famë. Antologjia, e cila përfaqëson hakmarrjen e tij kundër hipokrizisë dhe mendjes së ngushtë të një qyteti të vogël, me siguri do të kishte dekretuar famën e autorit të saj, megjithatë edhe prishjen e pozitës së tij të prestigjit në shoqërinë e qytetit. Poezitë e tij, ndërkohë, mbledhin vlerësime nga e gjithë bota, nga Anglia në mesin e entuziastëve është edhe Ezra Pound.

Më 1889 dhe 1890 ai ndoqi Akademinë Knox (një kurs përgatitor që u mbajt në Kolegjin Knox) ​​të cilin autori u detyrua ta braktisë për shkak të vështirësive ekonomike.

Pasi punoi në departamentin juridik të babait të tij, ai pranoi punësimin avokat në shtetin e Illinois.

Ai u bë partner në Cikago i Kickham Scanlan në 1893. Edgar Lee Masters u martua në 1898 Helen M. Jenkins, bijë e një avokati, me të cilin pati tre fëmijë.

Përkundër një periudhe të gjatë paqartësish dhe trazirash (nga viti 1908 deri në vitin 1911) për shkak të një afere jashtëmartesore dhe një mosmarrëveshje me avokatin Clarence Darrow për të cilin ai kishte qenë partner, më 1911 ai ngriti biznesin e tij dhe hapi zyrën e tij juridike.

Vepra e tij mori “Mark Twain Silver Medal” më 1936, çmimet “Poetry Society of America” e “Academy of American Poets Fellowship” më 1942 e “Shelly Memorial Award” më 1944.

Dy nga djemtë e tij do të ndjekin gjurmët e tij letrare. Vajza e saj Marcia do t’i kushtohet poezisë, ndërsa djali i saj Hilary Masters do të bëhet një romancier. Ky i fundit, së bashku me gjysmëvëllain e tij, Hardin, do të shkruajnë një biografi të babait të tij.

Pas suksesit të dobët të përmbledhjes “Lumi i Lugës së Re” “The New Spoon River” (botuar në vitin 1924), autori heq përfundimisht profesionin e avokatit për t’iu përkushtuar shkrimit. Vitet e fundit ai ka arritur të mbështesë veten në hotelin Chelsea në New York vetëm falë huazimeve të disa miqve. Këtu jetoi deri në vitin 1943, një periudhë në të cilën veprimtaria e tij u bë e furishme dhe shkonte nga vjersha në biografi, nga ese historike deri në romane të reja. Megjithatë nuk gjen as frymëzim e as sukses të poezive që lidhen me Luginën e Lumit. Kur gjendja e tij shëndetësore përkeqësohet, ai u transferua në Karolinën e Veriut me gruan e tij.

Edgar Lee Masters vdes nga pneumonia, në gjendje të pafat, më 5 Mars 1950; është varrosur në varrezat e Oakland në Petersburg. Epitafi i tij përfshin poezinë “Nesër është ditëlindja ime”, marrë nga vepra “Drejt Gjirit”:

(Miq të mirë, le të shkojmë në fusha … | Pas një shëtitje të vogël dhe afër faljes suaj, | Unë mendoj se do të fle, nuk ka gjë më të ëmbël. | Asnjë fat nuk është më i ëmbël se sa të flesh.) Unë jam një ëndërr e një pushim i bekuar, | Le të ecim dhe të dëgjojmë zërin).

Kodra – Poezi nga Edgar Lee Masters – Përktheu Skënder Buçpapaj

Ku janë Elmer, Herman, Bert, Tom dhe Charley,
I dobëti i vullnetit, i forti i krahut, kllouni, pijaneci, luftëtari?
Të gjithë, po flenë në kodër.

Dikush iku nga ethet,
Dikush u dogj në një minierë,
Dikush u vra në një përleshje,
Dikush vdiq në burg,
Dikush ra nga një urë i raskapitur nga puna për fëmijët dhe gruan—
Të gjithë, janë duke fjetur, duke fjetur, duke fjetur në kodër.

Ku janë Ella, Kate, Mag, Lizzie dhe Edith,
Zemra e butë, shpirti i thjeshtë, zëlarta, krenarja, e lumtura? –
Të gjitha po flenë në kodër.
Njëra vdiq në lindjen e turpshme të fëmijës,
Tjetra nga një dashuri e prishur,
Tjetra në duart e një brutali në një bordello,
Tjetra nga një krenari e thyer, në kërkimin e dëshirës së zemrës;
Tjetra pas jetës në Londër dhe në Parisin e largët
U sollën në hapësirën e ngushtë pranë Elës dhe Kate dhe Mag—
Të gjitha, janë duke fjetur, duke fjetur, duke fjetur në kodër.
Ku janë xhaxhai Isaac dhe halla Emily,
Dhe plaku Towny Kincaid dhe Sevigne Houghton,
Dhe kryebashkiaku Walker i cili kishte biseduar
Me burra të nderuar të revolucionit? –
Të gjithë, po flenë në kodër.

Ata pritën bij të vdekur nga lufta,
Dhe bija të cilat jeta iu ishte shkatërruar,
Dhe fëmijët e tyre pa baba, duke qarë —
Të gjithë, janë duke fjetur, duke fjetur, duke fjetur në kodër.
Ku është plaku Fiddler Jones
I cili luajti me jetën gjatë nëntëdhjetë viteve të tij,
Duke bredhur nëpër shi e borë me gjoks të zhveshur,
Duke pirë, duke u zënë duke mos menduar as për gruan dhe as farefisin,
As ar, as dashuri, as parajsë?
Hej ai babagjyshi i peshkut i shumë kohëve më parë,
Nga garat e kalit të shumë kohëve më parë në Grove Clary’s,
Për ato që tha Abe Lincoln
Një herë në Springfield.

Invictus – Poezi nga William Ernest Henley – Përktheu Skënder Buçpapaj

Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll.
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

 

Nga thellësia e natës që më rrethon,

Si Pusi më i zi nga një skaj te një tjetër,

Falënderoj perënditë cilatdo janë ato

Për shpirtin tim të paepshëm.

 

Në kthetrat e egra të rrethanave

Nuk u tërhoqa dhe as qajta me ankth.

Nën goditjet e rënda të sëpatës së fatit

Nuk më përkulet koka dhe pse rrjedh gjak.

 

Përtej këtij vendi zemërimi dhe lotësh,

Zgjohet vetëm Tmerri i hijes,

Megjithatë kërcënimi i viteve gjithmonë

Më gjen dhe do të më gjejë pa frikë.

 

Sado e ngushtë është dera,

Sado ndëshkuese është jeta.

Unë jam zot i fatit tim:

Unë jam kapiteni i shpirtit tim.

Më 23 gusht 1839 lindi poeti i shquar anglez William Ernest Henley

VOAL – Poeti William Ernest Henley lindi në Gloucester (Angli) më 23 gusht 1849, më i madhi i gjashtë djemve të William Henley, një shitës librash për profesion dhe i Mary Morgan, një pasardhëse e kritikut dhe poetii Joseph Warton.

Henley studioi në Crypt Grammar School në vitet 1861-1867; pastaj në periudha të shkurtëra – nga 1857 deri në 1863 – kur Thomas Edward Brown shërbeu si drejtor shkolle, Henley u ndikua thellësisht nga personaliteti i tij.

Përveç vendosjes së një miqësie të gjatë, Henley do të shkruajë në New Review (Dhjetor 1897) një memorial në të cilin admirimi për Brown është i dukshëm.

Në moshën dymbëdhjetë vjeç, Henley u sëmur rëndë nga tuberkulozi, kështu që pjesa e poshtme e këmbës së tij të majtë duhej të amputohej.

Gjatë gjithë jetës së tij, sëmundja nuk i jep qetësi, por Henley është një person me një fuqi të jashtëzakonshme mendore: ai u diplomua më 1867 dhe u transferua në Londër për të filluar profesionin e gazetarit. Në tetë vitet e ardhshme ai kalon periudha të gjata në spital, duke e gjetur veten në rrezik të amputimit edhe për ato që kanë të bëjnë me këmbën e djathtë. Henley kundërshton operacionin e dytë dhe pajtohet të bëhet pacient në The Royal Infirmary në Edinburgh, i kuruar nga Joseph Lister (1827-1912), një nga mjekët pionierë të operacionit modern.

Pas tre vjetësh të kaluar në spital – nga 1873 deri në 1875 – Henley doli nga spitali dhe, megjithëse trajtimi i Lister-it nuk ishte plotësisht i suksesshëm, prapë i lejoi atij të jetonte i pavarur për tridhjetë vjet.

Pikërisht në vitin 1875, ndërsa ishte në spital, ai shkroi poezinë e tij më të famshme, “Invictus”, kushtuar Robert Thomas Hamilton Bruce (1846-1899) dhe e bëri edhe më të famshëm në vitin 2009, kur regjisori Clint Eastwood bëri filmin homonim , në të cilën Presidenti i Afrikës së Jugut Nelson Mandela (luajtur nga Morgan Freeman) e përdor poezinë së pari si një frymëzim për të lehtësuar vitet e tij të burgosjes gjatë aparteidit dhe më pas për të inkurajuar kapitenin e ekipit të rugbit të Afrikës së Jugut François Pienaar (Matt Damon). Fjala “Invictus” vjen nga Latinishtja dhe do të thotë “invitto”, që do të thotë “kurrë nuk u mposht”, ose “nuk u mund”.

William Ernest Henley është një mik i shkrimtarit Robert Louis Stevenson i cili në veprën e tij të famshme “Treasure Island” ka përfshirë figurën e piratit Long John Silver, bazuar në figurën e Henley: Godson-i i Stevenson, Lloyd Osbourne, do të kishte duke vërtetuar këtë lajm, duke përshkruar Henley “një individ të madh, të përgjakshëm, me gjerësi të gjerë, me një mjekër të madhe të kuqe dhe një patericë; i gëzueshëm, i befasishëm i zgjuar dhe me një të qeshur që zhurmonte si muzikë; ai kishte një gjallëri dhe pasion të paimagjinueshëm; ishte absolutisht i jashtëzakonshëm” .

Veprat kryesore të tij janë “Një libër me vargje” (1888), “Shikime dhe Shqyrtime” (1890), “Kënga e shpatës” (1892), me titull “Vullnetarët e Londrës” nga botimi i dytë i 1893.

William Ernest Henley vdes më 11 korrik 1903.

Psalm për orët e vona – Poezi nga DOROTHY PARKER – Përktheu SKËNDER BUÇPAPAJ

Disa burra, disa burra
Nuk mund t’ia dalin një
Loje pise.
(Ai tha që do të vinte sa të lindë hëna, dhe ja, është një ditë tjetër!)

Disa burra, disa burra
Nuk mund t’ia dalin një
Pijetoreje.
(Prisni, dhe mos e bëni veten, dhe kjo është zgjidhja më e mirë.)

Disa burra, disa burra
Nuk mund t’ia dalin një
Gruaje.
(Qiell, mos më dërgo kurrë një tjetër të tillë!)

Disa burra, disa burra
Nuk mund t’ia dalin një
Kursi golfi.
(Lexoni një libër, dhe qepni një tegel dhe dremit nëse mundesh.)

Disa burra, disa burra
Nuk mund t’ia dalin një
Shitësi artikujsh për burra.
(Gjatë gjithë jetës tënde ti pret më kot një burrë që mos qoftë!)

Kujtime të çmendura malli – Cikël poetik nga TAHIR BEZHANI

KUJTIME TË ÇMENDURA MALLI

 

Një mall më tërhoqi zvarë rrugëve

Eca nëpër zjarrin e ndezur mushkërive

Në Smolicë, vendlindja ime

Shpirti rënkoi dhimbshëm

Kulla e djegur ishte hidhëruar

(Dikush  s’e deshi as gërmadhë)

Sytë u ngatrruan fushave e maleve

Pija qumshtin  e mallit,

Si ujët e puseve të thella

Palca e ashtit shkrihej në zjarr…

 

Ata  guraleca që më thumbonin

Shputave të këmbëve zbathur

Hedhnin sytë flokëve të bardha

Gëzimi tretej gjithëandej

Livadheve e kaçubave me dëllinja

Duke luajtur me moshatarë

Përfytyrim përcllues ajo kohë e bukur

Erë buke çerepi mbështjellur në cakullë

 

                  Gatim i  shpresave tona me shumë bujari

                  Kujtime të bukura më tërheqin zvarrë

                  Peng mbetët shikimi i plakur, zemërplasur…

                  Sa më dhimbsen  kohët e ikura

                  Tretur gropave të mallit në lot e vaj

                                

X     x     x

 

 

 

                  Aroma e blinave të Smolicës

                  Shushurima e bletëve që  i këndojnë  punës

                  Ato lëndina të pafund e të bukura si askund

                  Një bunar te xhamia i rrënuar,

                  Dy blina të tharë

                  Aty varnin setrat pleqët e fshatit

                  Mbrëmjeve të verës dertonin për punën,

                  Për radhën e vadës në arë 

 

 

 

                  Fjala u zinte vend përherë

                  Shakatë me të qeshura mernin malin

                  Të gjithë ikën në tjetër jetë

                  Pleq krenarë e me dinjitet

                  Të gjithë burra të fjalës e besës

                  Të bujarisë e trimërisë nëpër kohë

                   Veshur në  tirqë e plisa të bardhë

                   Vetulltrashë e me mustaqe të gjata

                   Këngë trimërie këndonin nëpër darësma

                   Tani një bukuri e tretur ëndrrave…

 

Vendlindja ime lapidar krenarie

Varë në qerpikë të djegur

Lotim i paluar në shpirtin e tretur…

Gjakovë,

12-15.gusht,2019

 

 

 

PUHIZË  E MBRËMJES VERORE

 

Puhizë e mbrëmjës përgdhelëse

Më zuri në dritarën e dhomës

Me shikim në hapësirën pa fund

Qiellnajës mbuluar me yje

Në pritje të hënës lozonjare

Prisja për t’ia parë dritën e venitur

Ta puthja në befasi me flladin e natës

Si aromën e jodizuar të detit me valë

Atje larg prushnajë dashurie

Që zhurmshëm rrugëton gacave të zemrës

 

Dhoma ofshante e digjte zjarmia

Sytë tregonin flakën nga brenda

Durimi përqafonte puhizën

Luante me rrezet e hënës

Nuk mbylleshin sytë për fjetje

Gjumi ishte çmendur pa dëshirën time

Ecja rrugëve si i dehur

Nata flladiste qepallat e lodhura

Mëngjesi erdhi

Me hapa të këputur lodhje

Varur në shpirtin e çakorduar

Në vetminë e natës përceptuese…

 

 

12.gusht,2019

Gjakovë

                             

 

VAPË

 

Vapa kishte tharë burimet

Rrjedha kishte mbetur në pika pika

E buzët ishin çarë etje në pritja

Kush i shëron këto plagë…

Prishtina, e mira, për Europën e molisur… – Esé nga REX KASUMAJ

Berlin, verë 2019

1.
“Çdo mëngjes bëj nga e para zgjedhjen e të vërtetës me të cilën dua të jetoj, thotë prostituta Marie në “Njëmbëdhjetë minutat” e Koelhos!

Kjo përzgjedhje të vërtetash, si lodhja e maskave, ishte e vështirë në regjimet tiranike.
Por më cinike akoma ngjanë tani në demokracitë defekte, kalimsia e të cilave, ashtu si lufta e klasave dikur, s’mbaron e s’mbaron dot.

Tablloja duket aq trishte: hallakamë e komunistëve të konvertuar, nacionaldemokratë me biografi të stisur, asnjanës koti, po ajo klasë alienësh socialë pa gjasë të dalë nga burgu i fatit, shkronjës që arnojnë librat, gazetarë shërbëtorë tek ndrrojnë vetëm të zo’në, snobizëm, mimikri e pështirosur kolektive…

2.
Lektyrat mësojnë sesi shpesh ka ndodhur që pushtuesit e jashtëm të jenë pushtuar së brendshmi nga pushtuarit e tyre. Një dëshmi të vogël e të pahile do jepte në motin e ri dhe Kosova e lirë. Aq më tepër kur Prania e huaj s’vinte si fuqi koloniale, s’ishte okupator e s’pati një skemë sllave nënshtrimi…

Ndër vite rezidimi në hapsirën gri, “edukatorët e së drejtës” që behën në orët e para të lirisë, nisën e i përgjasuan ngadalë pritësve vesmirë, njësoj si zogjtë ardhacakë në Londër që venë atje të bardhë e pas një brezi, nga tymnaja industriale, nxíhen blozë!
Dhe, ashtu të ambientuar, do gjenin çelësin e transformimit shpëtimtar: zbrisnin në “Nënbotë”, (“Unterwelt”), aty ku orgjitë e çdolloji i ngrejnë kurthin arsyes së poshtër frenuese…

Do rrjedhojë, kësodore, shumë më dehëse duhma e vulgut fisnik, tashmë të pushtetuar, se drita verbuese e iluminimit që zbehet e shuhet pavërejtshëm në rendin e gëzuar të harbutërisë lirake. Një rend i përsosur i vjedhjes bujare, mashtrimit zbavitës apo gënjeshtrës plot ngjyra e humor çlirues…

Partneriteti, për kënqësinë e të gjithëve, merr një vlerë të re: kanë behur këndej për të instaluar një grimëz racio të ftohtë Europe e, në kalim kohe, marrin mezipritshëm një fidan ngrohtësie për shpirtin e akulluar!

Teknikat mbijetuese të Maries së kryeshkrimit rrezëllijnë të pasosme, duke u shndërruar në kulturë e, poaq, në limonti të pafund. Tërheqja e “Nënbotës” rrjedhoi të ishte magjike, mijëra herë më shumë e tillë se esëlliteti kapitës, kufizimet, rreptësia e llogaridhënjes, kierarkia përulëse, transparenca zhbiruese, parimet, shtypi nguctar, gjyqet e mallkuara…

Pasi prejnë të gjitha fijet me vigjilencën ndrydhëse të sjellë në trastë nga larg, ndihmëtarët “pa kufi”, së fundmi, gëzojnë të qetë lirinë e pakufi! Dhe i përjetojnë, kështu, haretë tronditëse, dlirjen e bekuar nga tortura e ndërgjegjës dhe, ah, ato “vdekjet e vogla” të harrimeve pushkinjane…

Të shprishur krejt, pësojnë tutje shndërresën ringjallëse, për t’u bërë ekzemplar përfaqësues i “indigjenëve” krenarë në feudën ku të gjithë ankohen për tepricë lumturie. E njëj dite, papritur, ikin të kamur e gazplotë vendesh të ardhjes, sepse tani fatbardhësisht kanë herrë barishtet e liga nga bota e tyre e bezdisshme: pa ndjeshmëri fine dhe e zbrazët si një lis i vjetër i tharë.

3.
Kush thotë, pra, se Prishtina politike, nuk bën asgjë për Europën? Është ky shfytyrim skofiar i euro-dinjitarëve të tendosur, të vuajtur dhe kjo zbritje e tyre e butë, shpirtësore në “Nënbotë”, merita e shkëlqyer humane, e denjë për histori, e kastës së saj për të prehur kontinentin e molisur nga vetja e vet!

Emri i saj, i zemrës së Republikës së re, do skalitet për mirënjohje në sheshe, tempuj, udhë, shkolla e faltore. Madje, në kujtesën e brezave që mësuan jetën e vërtetë. Por, në passkenë, n’kujtim të zejës së vjetër, një pllakë nderimi përhihet sërish e fshehtë, si në varrezën e bukur të Dymasë!

R.

Po vjen Ahmet Delia! – Poezi nga Neki Lulaj

 

Hej, ta lumsha zemrën sa shkëmbi, Ahmet Delia!

Bash si stërralli që me xixa zjarri ndizet

Me ty e di fort mirë ku e ka gurrën liria

Me ty ia njoh regëtimat e zemrës Kosovës martire.

 

Në gjunjë ulem në shtaoren ku marr hijen e bajrakut

Me ty i djeg gjerdhet që më jep largësia.

Oo,  ç’ma spërkate vargun me pikëlat e gjakut

Kur dëgjoj piskamën “O, po vjen Ahmet Delia!”

 

Para teje e gjej saktësisht Kodin e Mbijetesës

Me ty e sfidoj urtinë që më jepka oda.

Kur ia prek Drenicës gurët dhe barin e gjelbër

E ndiej  rremb më rremb se ku të buron forca.

 

E prapë më presin udhë të largëta kurbeti

Me mallin e krenarinë që më japin këto male.

Hej, Ahmet Delia, koha kujtimin s’ta treti

Qofsh habertari i nesërm i  çdo darsme.

 

Po vetë Sharri të ulet në gjunjë paksa i heshtur

Duhanin më të fortë e ndan në kuvende për ty baca.

Me lirinë e trollit mbetëm në mote supmbështetur

Për borxhin ndaj Kosovës marrim të tjera flatra.

 

Sakicën tënde nuk do ia jap druvarëve në Sharr.

As kasapëve të mishtoreve me mishin e dashit

Do ta vë në Muzeun e Lirisë, bash në ballë

Që ta shohin të gjithë sa e fortë është palca e shqiptarit.

 

Sakicë,dialekt – sëpatë

Neki Lul@j gusht 2019

Fatsjellësi i madh – Poezi nga VOLTAIRE – Përktheu SKËNDER BUÇPAPAJ

Unë tek ti dashuroja çorapet ngjyrë tymi

Dhe sytë e maces tinëzare që kishe,

Dhe zërin që kishte fragmente akulli dhe flake befasishëm.

Dhe shndërrohej në dihatje përgjatë dhe mbas dashurisë.

Kishe atë mënyrë për të ofruar trupin tënd me një hov

dhe për ta sprapsur pastaj për eksitim dhe kryeneçësi.

Nuk kuptohej ngulmimi yt për të qenë e ftohtë.

Ti ishe grua aq  zgjuar për t’i dozuar orgazmat,

doje që të ishin vetëm tuat ato.

Urreje pyetjet e mia nëse kishe mbetur e kënaqur,

doje që këtë ta dije vetëm ti, tjetërkush jo.

Ka qenë gjithherë një sekret i pathënë kënaqësia jonë.

Kësisoj unë për ty kisha një drojë,

që ishte edhe përkushtim, mospranim.

O Zot, sa vështirë e kisha të të dua,

e sa e vështirë është edhe tashi, si qëkuri,

për t’i dashur gratë që dinë të jepen bukur

me të vetmet rezerva që kanë…

Gratë që ndihen gra nga burri.