VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

16 BASHKËKOHËS ME FUQI MBINATYRORE TË VËRTETË

By | May 14, 2015

Komentet

Mediat holandeze për vrasjen e Festim Latos

Një shqiptar raportohet të jetë vrarë në Holandë. Mediat vendase shkruajnë se bëhet fjalë për Festim Lato, i cili ishte vetëshpallur President i Republikës së Çamërisë.

 

Mediat holandeze shkruajnë se njeriu i lindur në Shqipëri ishte pas një “ushtrie” kreditorësh. Festim Lato u raportua i humbur nga familja e tij javën e kaluar. Trupi i tij u gjet në rrugë në Nijmegen të shtunën pasdite, ndërsa policia po heton për të zbardhur.

Vitet e fundit, Lato ka qëndruar në një shtëpi të largët në Afferden, në Betuwe. Në ndërtesën ku jetonte ai, valëviteshin krahas flamurit të Holandës edhe flamuri i Shqipërisë.

Mediat lokale shkruajnë se ai e kishte shpallur kohët e fundit veten si President i krahinës së Çamërisë, një zonë midis Shqipërisë dhe Greqisë.

Njerëz të afërt të tij thonë se Lato kishte borxhe tek kompani dhe individë privatë në shumën e miliona eurove.

MOS FOLNI SI NË DASËM, KUR RAMUSH HARADINAJ PO SHKON NË HAGË – Nga Ramiz LUSHAJ

 

1.

E treta ftesë juridike nga Gjykata Ndërkombëtare e Hagës për kryeministrin e Kosovës, Ramush Haradinaj, po merret nga kori politik shqiptar i Kosovës e i Shqipërisë sikur të ishin duke ngritë dolli në dasma elitare pas orës 3.00 të mesnatës, sepse askush nga të lartët politikanë shqiptarë nuk e tha një fjalë të vetme kritike për Gjykatoren e Hagës, një nga institucionet juridike ma burokratike të botës së sotme.

Duket sikur gjenerali hero Haradinaj po përcillet për në Gjykatoren e Hagës, me Kangë malësore Majekrahu  ose me “Iso” Polifonisë Labe, ndërkohë që ky “Pallat i Paqes” nuk po e lenë në paqen e vendit të tij dhe as në paqen e tij Ramushin, por po i sillet atij me skuthlleqe juridiko-politike, po i ngre kurthe juridike deri në komplote disashtetëshe këtij heroi të luftës e paqes në Kosovë.

Në se Gjykimorja e Hagës do të përsillej kësisoj me Gjuknoviqin e Malit të Zi apo Vuçiçin e Serbisë atëherit këto shtete ballkanike fqinje do ta sulmonin këtë Pallat të Paqes me të gjithë arsenalin e luftës diplomatike, politike e juridike të tyre. Unë nuk po due me i thanë asnjë politikani të Tiranës, Prishtinës, Shkupit apo Podgoricës, Preshevës, Çamërisë e Sanxhakut Shqiptar të sillen si këta, po të jenë vetvetja shqiptare, të mos jenë as bilbila e as sorra, po të sillen si shqiponja alpine, pa frikë zemre e thembre nga ndërkombëtarët kur sulmohen kaq keq simbolet tona si Ramush Haradinaj, kur cenohet disi në prapaskenë e duele me këto veprime sovraniteti diplomatik, juridik e politik i Kombit Shqiptar.

 

2.

Ne e duam Pallatin e Paqes në Hagë, përndryshe Gjykimoren e saj, sepse edhe kjo Gjykata e Hagës e don Shqipërinë ma shumë se vendet e tjera, sepse që kur u themelue para 70-viteve ma të paren çështje të saj, ma të parin të paditur në dyert e saj, e pati Shqipërinë për Kanalin e Korfuzit. Dhe na denuan atëherë për një komplotim që e kishte kurthnue Tito e Jugosllavia e Dytë Avnoiste. Dhe dy vjet kanë hanger bukë tuj (ç)minue Kanalin e Korfuzit, tuj ba punë të madhe kundër Shqipërisë së vogël, të porsa dalë nga LDB e me sovranitet të kufizuar në kampin komunist të kohës.

Sivjet, Gjykata e Hagës, prapë e ka me ojnaki e sojzës me Shqiptarët, bash me kryeministrin e Kosovës, Ramush Haradinaj, sepse e don shumë atë, pasi po e fton në muajin e 51 vjetorit të lindjes së tij dhe në  muajin e 9-vjetorit të Opinionit Këshilldhënës lidhur me ligjshmërinë e Shpalljes së Pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt 2008. Gjykata e Hagës e don shumë gjeneralin kryeministër, heroin e gjallë, Ramush Haradinaj, pasi në mbi 170 çështje gjykimore të saj në mbi 70 vite jetëgjatësi të saj e ka dhe këtë gjykimin për të tretën herë të tij, si pjesë e njëres prej këtyre çështjeve të saj.

Deshta me i dvet politikanët shqiptarë të të gjitha trevave e karrikeve: a ishte drejtësi e anuar, e mohuar, ajo e Kanalit të Korfuzit? Po. A ishte komplot sllav i Titos? Po. Thirrja për herë të tretë e Ramush Haradinajt, pasi e ka marrë çertifikatën e pafajësisë a është një drejtësi e anuar, e mohuar? Po. A është dhe një komplot sllav serbo-rus? Po.  A po merremi prapë me “Çështjen e Detit”, si një nga çështjet ma problematike kombëtare me Greqinë? Po. A po merret prapë e prapë Haga e “hagianët” me  “Çështjen Haradinaj”? Po. Atëherë pse po heshtin për Gjykatën e Hagës politikanët shqiptarë të të gjitha profileve e formateve politike në gjalljen e tyre, sepse flasin me gjuhën e vet dhe trica në klucë e kanarina në kafaz! Politikanë, po heshtët për Çështjen e Ramushit, po heshtët ndaj Gjykatës së Hagës, po vazhduat kësisoj e kështu “dashurinë” me Gjykatën e Hagës, atëherit pas Çështjes së Ramushit ka me na djeg “prushi i Serbisë”. Sa na don Gjykata e Hagës e treguan Kanali i Korfuzit dhe i treti rast i Haradinajt, po askush nuk thotë t’i shpallim luftë këtij institucioni juridik të OKB-së, po të mos e lejojmë të na luftojnë ajo Ne, Shqiptarët – Kombin Shqiptar. Gjykata e Hagës, ky Pallat i Paqes, nuk është bajlozi i zi dhe askush nuk iu thotë politikanëve shqiptarë të bahen Gjergj Elez Alia (se asnjani nuk do ta pranonte këtë sakrificë), po të sillen me “fjalë paqeje” në këtë Rend të Ri Botëror, në shek. XXI, të sillen si shqiptarë të vërtetë.

 

3.

E ngrej këtë çështje me këtë farë ironie, mllefi, hatërqejfi, apeli, e gjithqysh e gjithfarësh, sepse e treta shkuarje në Gjykatoren e Hagës nuk është si e para e 2005-sës dhe as si e dyta e 2011-tës, po është krejt e veçantë, e vështira, e paparashikueshme, si kjo e 2019-tës. Ndaj nuk duhet ta marrin aq lehtë as politikanët e mëdhenj të Kosovës e Tiranës, as vet Ramush Haradinaj, askush, asnjeri që e don këtë Shqipëri të Bashkuar e të Lumtur, të fortë e të shëndetshme në Ballkan e Glob. Pse e themi këtë? Pse flasim kështu?

E para, në Gjykatën e Hagës, aktualisht, janë ma shumë vende që nuk e kanë njohur Shtetin e ri të Kosovës, se sa ato që e kanë njohur atë. Përndryshe: ka nga vende që janë kundërshtarë të flakët të Shtetit e Shtetësisë së saj. 16 gjyqtarët e saj (së bashku me të nderuarin Kryetar Ysuf nga Somalia) janë nga 16 vende të botës. Janë dhe nga ato shtete si Rusia, Kina, India, Sllovakia, Brazili, Uganda, Maroku, Xhamajka e Libani, që nuk e kanë njohur shtetin e ri të Kosovës. Pra, raporti në Gjykatën e Hagës është 9 me 7, sepse e kanë njohur Amerika, Franca, Belgjika, Japonia, Australia, Italia e Somalia.

Gjykatësi rus, përfaqësuesi i Federatës Ruse në Gjykatën e Hagës, Kirill Gevorgian, është prej 2015-tës në këtë detyrë, po ai ka qënë një nga emblemat e politikës së jashtme të Rusisë së Putinit, një nga hartuesit e “Statusit të Tribunalit Ndërkombëtar për Ish Jugosllavinë” (1993), me dekorata edhe putiniane etj. i cili e njef Kosovën e kryeministrin e saj, sepse e ndjek politikën e vendit të vet, edhe në Hagë, edhe me kanë në Hanë. Gjithashtu, ka shtete që nuk janë aq afër Kosovës si në kohën e Luftës së Kosovës, po ndoshta janë ma afër Serbisë, se kanë ecur kohërat, kanë ndryshuar liderët e tyre, etj.

 

4.

Gjykata e Hagës i ka shumicën e gjyqtarëve që janë të njohur me “Çështjen Haradinaj”, edhe në rastin e parë (mars 2005-prill 2008), edhe në rastin e dytë: gusht 2011 – nëntor 2012), sepse kanë qënë gjyqtarë në detyrë dhe ndonjani me mandat të përseritun. Pra, 10 gjyqtarë kanë qënë e janë në detyrë në Gjykatën e Hagës në të dy  rastet Haradinaj, të cilët janë të njohur mirë me qëndrime e vendime të gjykatores së tyre, cka domethanë se “Rasti Haradinaj” nuk është “rastësi e re”. Ndoshta një kalkulim juridik-diplomatik e politik i kësaj Gjykate ndaj Haradinajt e Kosovës, ndaj Kombit Shqiptar. Nga 10 “gjyqtarët e vjetër” që janë prejce nga rasti i parë dhe i dytë i Haradinajt, që kërkojnë prapë të rimerret në pyetësor kryeministri e gjenerali hero Ramush Haradinaj, 6 prej tyre janë nga ato shtete që nuk e kanë njohur Kosovën, si Kina, Sllovakia, Brazili, India, Uganda e Maroku, po sikur t’ia shtojmë kësaj liste dhe gjyqtarin nga Rusia që erdhi më 2015, atë nga Xhamajka më 2015, atë nga Libani më 2018, del qartë se kush e thërret për të treten herë në Hagë kryeministrin shqiptar, shqiptarin e madh, Ramush Haradinaj. Pra, dhe këta (pa i paragjykue emër për emër) nuk mund të ndikohen nga unë apo dikush tjetër, por them se e kanë pasë ndikimin e vet, janë ndikue disa sish dhe nga njani-tjetri, janë ndikue dhe nga vendet e tyre të origjinës, shtetësisë e përfaqësisë së tyre për me shkue për të tretën herë në Hagë heroi i gjallë i Kombit Shqiptar Ramush Haradinaj.

 

5.

Ishte 22 korriku 2010 kur Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë i dha Opinion KëshillDhënës lidhur me ligjshmërinë e Shpalljes së Pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt 2008, por tashti jemi në vitin 2019 e kanë ndryshe kohërat e gjyqtarët. Nuk janë as gjyqtarët nga Britania e Madhe, Gjermania, Zelanda e Re, Jordania e Meksika, se tani këto shtete nuk kanë përfaqësues në GJND në Hagë. Ka pasë gjyqtarë nga Amerika, Japonia, Franca, Somalia etj., por mendohet e besohet se dhe gjyqtarët e rinj të ardhur në këtë Gjykatë pas tyre do të ndjekin e mbajnë të njëjtin qëndrim ndaj Kosovës e, pse jo, dhe ndaj Ramush Haradinajt – kryeministrit të Kosovës, i cili ka marrë një herë pafajësinë nga Gjykata e Hagës. Po të mos harrojmë se edhe gjyqtari i GJND nga Sllovakia, ai nga Rusia (si i maparshi Skotnika dhe ky i riu Gevorgiani), ai i Marokut kanë qënë e mbeten kundërshtarë të hapur të Pavarësisë së Kosovës, edhe më 2008, edhe më 2010, edhe më 2019.

 

6.

Dhe e fundit, që për nga randësia do të ishte e para, ka të bajnë me faktin se bota e sotme sllave, e cila po dominon disi e keqas dhe Bashkimin Europian kur bahet fjalë për çështjen e Kosovës e të Shqipërisë, po e përdorë Gjykatën e Hagës si hakmarrje e rradhës ndaj kryeministrit të paqes e gjeneralit të luftës, heroit të luftës e të paqes të Kosovës e Kombit Shqiptar, Ramush Haradinaj. Kjo ka të bajnë edhe me qëndrimet e tij ma të fundit lidhur me mosndarjen e Kosovës nga Serbia e Madhe, për vënien e mos heqjen e taksës së mallrave ndaj Serbisë-kolonizatore e vjetër dhe e re, për korrigjimin e kufirinit Kosovë-Mali i Zi (ngritja e komisionit këto ditë, etj.), për qëndrimet e tij ndaj disa akteve e veprimeve të Turqisë, për qëndrimet e tij pro-amerikane e euroatlantike, për Ushtrinë e Kosovës, etj. Prandaj, kjo fletë e papritur dhe e qëllimshme ndaj Ramush Haradinaj, këto akuza ndaj tij e qëndrimet ndaj veprimtarisë së tij kombëtare shqiptare na drejtohen të gjithëve, të gjithë atyne që e ndjejnë veten shqiptarë në Kosovë e Shqipëri, në Maqedoni e Malin e Zi, në Preshevë e Sanxhak, në Çamëri, në të gjitha mërgatat shqiptare në botë nga Australia në Amerikë. Prandaj, politikanët shqiptarë, të gjithë me  të rinj e të vjetër në politikë, të mos flasin si në dasëm kur Ramush Haradinaj po shkon në Hagë po të mbajnë qëndrim ndaj Gjykatës së Hagës, e cila e nisi aktivitetin e saj para 70 vitesh dhe po e vazhdimin tani në të 7-tin muaj të vitit 2019. “Pallati i Paqes” në Hagë me qëndrimin e fundit ndaj Haradinajt e ka cënue paqen e sigurinë në Ballkan, e ka hedhur në ofensivë gjithëfarëshe Serbinë e Rusinë ndaj Kosovës e Shqipërisë, po hedh barot në “fuçinë e barotit” të Ballkanit, etj. Mos heshtni sot! Nesër është vonë!

 

Ramiz LUSHAJ

Po rreken të njëjtësojnë viktimat me dhunuesit Nga Entela Kasi

Nuk ka sindrom të Stockholm-it, ka vetëm mendje të cilat çuditshëm i shtyjnë viktimat të njejtesohen me dhunuesit.

Mjeti justifikon qëllimin, nuk është thjesht shprehje por veprim e një sërë veprimesh të qëllimshme për të justifikuar projektet e synuara.

Së fundmi po artikulohet mendimi se ne paskemi qenë një popull ‘ qaraman’ , që nuk shkëputemi dot nga mendësia e të vajtuarit.

Dikur jo larg, thuhej se shqiptarët paskëshin qenë një popull folklorik.

‘ vajtues dhe folklorik’ – dy percaktime të artikuluara në dy momente të rëndësishme për Kosovën.

‘ vajtues – sot! ‘ – kur shqiptarët ftohen për t’u gjykuar për krime kundër njerëzimit ndërkohë që Milosheviqi ( tashmë fizikisht i vdekur) dhe jo vetëm, kryen spastrim etnik në Kosovë dhe krime kundër njerëzimit.

Gjenocid.

Gjenocid u krye dhe në Bosnjë.

Bosnja është një e vërtetë të cilën nuk mundet më ta mbulojë askush! ( As këta – neo liberalët mëndjehapur, të sotmit!)

Mbi shqiptarët e Kosovës u krye po ashtu krim kundër njerëzimit. ( Neo- liberalët mëndjehapur, këtë të fundit po përpiqen të na i ofrojnë si një qaramanje folklorike të shqiptarëve në aktualitet !)

Kur u shpall Pavarësia e shtetit më të ri të Evropës, Kosova, kur shqiptarët festonin në Prishtinë, disa të tjerë ( neo- liberalë, ) i quajtën shqiptarët një popull folklorik!

Dy herë janë etiketuar me epitetet – popull vajtues, popull folklorik, shqiptarët në dy dekadat e fundit. Kur u shpall pavarësia e shtetit të Kosovës, dhe sot kur rrezikohet integriteti territorial i Kosovës shtet!

Meherlicht!

Nuk ka sindromë të Stockolmit, ka vetëm mendje të cilat çuditshëm po rreken të njëjësojne viktimat me dhunuesit , me qëllim për të justifikuar projektet e ogurzezë të synuara, pan- sllaviste.

Kjo është çështja !

( p.s. nuk di pse më vjen të përdor termin ‘ mohësat’ – për ‘ neo- liberalë të djeshëm dhe të sotëm. Fjala ‘ Mohës’ përkufizon thjesht Mohuesit)

E. Kasi

Kosovë, 21 . 07. 2019

Kryediplomati malazez: Me largimin e Haradinajt, Thaçi e Vuçiq marrin më shumë hapësirë në negociata

Kryediplomati i Malit të Zi, Srđan Darmanovic thotë se dorëheqja e Haradinajt mund t’i japë Vuçiçit dhe Thaçit më shumë hapësirë për negociata. Thekson se kjo situatë mund të ndikojë në skenarin e ri të dialogut në Bruksel.

Në një deklaratë për “Zërin e Amerikës”, Srđan Darmanovic, shprehet se udhëheqja e dialogut Kosovë-Serbi në nivel presidentësh, Vucic dhe Thaçi mundëson hapëirë më të madhe për negociatat.

“Dorëheqja e Ramush Haradinajt si kryeministër i qeverisë së Kosovës mund të lejojë dy negociatorë kryesorë në dialogun midis Beogradit dhe Prishtinës. Presidentët e Kosovës dhe Serbisë, Hashim Thaçi dhe Aleksandër Vuçiq, mund të sigurojnë më shumë hapësirë për negociatat”, tha Darmanoviç, Ministri i Punëve të Jashtme të Malit të Zi, transmeton Gazeta Express.

Darmanoviç, megjithatë, shprehet se e ardhmja në këtë drejtim do të varet nga Kuvendi i Kosovës dhe nga politikanët kryesorë në vend.

“Sigurisht, Ramush Haradinaj ishte një pjesëmarrës i shquar në zgjidhjen e problemeve dhe marrëdhënieve të serbëve të Kosovës dhe kishte pikëpamjet e tij për këtë. Ata kuptohen dhe interpretohen ndryshe: dikush i kuptoi ato si një pengesë dhe dikush si person parimor, “tha Darmanovic.

“Duket që është vrasje e jo vetëvrasje”- Kalo rrëfen bisedën konfidenciale me Enverin para pushkatimit të ministrit që dyshoi për Mehmet Shehun

Pjesa në vijim e rrëfimit të Isuf Kalos, mjekut personal të Enver Hoxhës, marrë nga libri “Blloku”, botim i “UET PRESS”, përshkruan prapaskenat e dënimit të Llambi Ziçishtit, ish-ministër i Shëndetësisë, një nga mjekët kirurg më të mirë të kohës, i cili u kryqëzua si pjesë e grupit të komplotistëve që do të helmonin Enverin. Kalo, duke qenë pranë diktatorit, ka konstatuar ndër të parët shpërfilljen e më vonë dhe urrejtjen e çiftit Hoxha ndaj Llambi Ziçishtit, i cili njihej si një beniamin i Mehmet Shehut, asokohe i vetëvrarë në kushte të dyshimta. Furtuna ndaj grupit të ish-Kryeministrit pas këtij akti fatal do të përfshinte dhe ministrin e Shëndetësisë, i cili shkoi para skuadrës së pushkatimit me akuzën vulgare se kishte siguruar ilaçin për të helmuar kreun e regjimit..

 

TRAGJEDIA E LLAMBI ZIÇISHTIT Të frikësuar për çka mund të ndodhte, pjesëtarët e ekipit mjekësor më kërkuan që dramacitetin e gjendjes t’ia bëja prezente Nexhmijes dhe udhëheqjes më të lartë. Ishim në Vlorë, tri orë larg Tiranës, pa mjetet dhe aparaturat e duhura për të përballuar një krizë fatale dhe nuk duhej ta mbanim ne të gjithë përgjegjësinë pa informuar për rrezikshmërinë.

Ata kërkuan që të paktën të njoftohej e të thirrej të vinte aty ministri i Shëndetësisë, profesor dr. Llambi Ziçishti. Ai le të vendoste pastaj se cili duhej informuar e si duhej vepruar më tej. Llambi ishte mjek kirurg me përvojë, me edukatë qytetare, xhentil, me kulturë e me nostalgji franceze dhe, siç kuptohet, edhe filofrancez, pasi një pjesë të studimeve mjekësore i kish kryer së pari në Bukuresht e pastaj në Paris. I telefonova dhe e njoftova për çka më ngarkuan. Ai hezitoi me droje. “Je i sigurt që duhet të vij unë?”, më pyeti.

“Është mendimi i ekipit”,- i përsërita unë. “E keni biseduar me ata ‘brenda’?”, ngulmoi ai, duke aluduar për pacientin dhe të shoqen. “Jo, por mendimi është ta bëjmë këtë së bashku me ju, kur të jeni këtu”. Kështu ai erdhi me urgjencë dhe u takua me ekipin në vilë, në dhomën e katit përdhes që kishim aty në dispozicion.

U vendos që ai dhe unë të takonim fillimisht Nexhmijen, ta ndërgjegjësonim atë për gjendjen e më pas, me lejen e saj, të informonim e pyesnim udhëheqjen e lartë për zhvendosjen apo jo në Tiranë. Të shoqëruar nga infermierja, Drita Ndoni, iu drejtuam të dy ashensorit që do të na ngjiste një kat më lart, ku te dhoma e ndenjjes ishin Enveri dhe Nexhmija. Ministri ishte i zbehtë dhe ngurronte e ndihej i pasigurt për çka po bënte. I qe tharë pështyma.

Ai m’u drejtua edhe një herë: “Vërtet është e nevojshme të vij edhe unë?”. “Patjetër,- i thashë,- ju jeni ministër. Kjo situatë nuk zgjidhet dot vetëm nga ne mjekët”. “Ngjitu ti e para me ashensor,- i thashë infermieres,- dhe njoftoje shoqen Nexhmije se ka ardhur ministri i Shëndetësisë posaçërisht nga Tirana dhe mundësisht do t’ju takojë ju bashkë me mua në emër të ekipit”.

Ajo u ngjit dhe ne pritëm gjatë kohës në këmbë përpara ashensorit. Ministri filloi të shqetësohej, u zbeh më shumë dhe mezi po qëndronte në këmbë. Më në fund infermierja zbriti dhe duke evituar të më shihte në sy, tha: “Shoqja Nexhmije tha se nuk ka dijeni për takimin. Tha që është tepër e zënë”. Pastaj Nexhmija i pat thënë, “fundja le të ngjitet fillimisht vetëm dr. Isufi dhe ai të presë në korridor deri sa të mund të shkëputem nga Enveri”. Ata të dy ishin në dhomën e ndenjjes, ku ishte oxhaku dhe televizori.

Atë çast mua sikur më ra pika. Nuk po kuptoja çfarë dhe pse po ndodhte e gjitha kjo. U ndjeva fajtor ndaj ministrit, ish-pedagogu im. Ai u djersit e u bë dyllë. “Të thashë”,- më pëshpëriti me zë të ulët, sikur i fliste vetes. Dhe u largua prej aty kokulur me hapa të ngadaltë, zvarritës drejt ekipit. Nexhmijen e prita i pezmatuar për shumë kohë në këmbë, në korridorin përpara dhomës së tyre të zjarrit. Ajo erdhi e nxituar, e vrenjtur, e shqetësuar. “Nuk e kemi kërkuar ne ministrin”, nxitoi të thoshte, pa më përshëndetur fare e me gojën si të tharë nga nervozizmi.

“Merruni ju vetë, bëni ç’të doni me të! Mua mos më ngatërroni!” Ardhja e papritur e ministrit dukej që atë e kishte shqetësuar, përderisa, siç u kuptua, ajo nuk e kishte informuar për këtë as të shoqin. Prandaj doli nga dhoma ku ishte me të dhe u takua me mua nxitimthi në këmbë, në korridor. Ndoshta pati frikë mos ai e interpretonte ardhjen e ministrit pa kërkesën e tij si me ftesë ose iniciativë të fshehtë të saj. Kjo u kuptua kur ajo tha “mua mos më ngatërroni” dhe jo “neve mos na ngatërroni”.

Ajo na e la ne mjekëve përgjegjësinë e thirrjes së tij në vilën e tyre në Vlorë, pa kërkesën dhe lejen e Enverit dhe as të saj. E keqja ishte se pas atij incidenti, as ministri nuk kishte assesi dhe as me çfarë të na ndihmonte. Arsyen e sjelljes së çuditshme të asaj dite do ta kuptoja disa muaj më vonë. Shpërfillja e tillë e një vizitori në shtëpinë e saj, ministër i qeverisë e njëkohësisht kirurg i njohur dhe profesor i mjekësisë, m’u duk jo e përligjur e shumë e tepruar, por siç rezultoi më pas, edhe ajo qenkej në rolin e “Nexhmijes tjetër”, asaj arrogantes inatçore, e përbetuar dhe e pamëshirshme ndaj “armiqve” të zbuluar a projektuar nga partia.

Arsyeja e asaj sjelljeje të vrazhdë ndaj ministrit Ziçishti u kristalizua pak kohë pasi u kthyem nga Vlora në Tiranë. Një mëngjes, pasi ishte zgjuar nga gjumi, Enveri kërkoi të shkoja pranë tij. Shkova bashkë me infermieren me mendimin për vizitë mjekësore, teksa ishte ende në shtrat. Por ai i bëri shenjë me kokë asaj që të na linte vetëm. Kuptohej që ishte fjala për një bisedë konfidenciale.

Dhe vërtet, pa e zgjatur, ai me një ton të rreptë, jo të zakontë në komunikimin me mua, pyeti: “Ku i ruani ju, kush tjetër i shikon analizat dhe dosjen time shëndetësore? Analizat e mia, radiografitë e mia, ato regjistrimet e zemrës ku ruhen ato, kush i ruan?” Unë ngriva. Reagimi i tij më erdhi krejt i papritur.

Ai asnjëherë nuk kishte pyetur, as ishte interesuar për to. Sa po hapja gojën të përgjigjesha, ai nuk më la, por i nervozuar vazhdoi me të njëjtin ton: “Sepse, kupton ti, nuk ka punë cilido njeri që t’i shikojë ato. As drejtori i klinikës nuk ka të drejtë dhe askush tjetër. Bile, bile,-tha, dhe këtu u ngrit pak mbi jastëk, ngriti më lart edhe zërin,- as ministri i Shëndetësisë. Unë u hutova. Nuk po orientohesha dot për arsyen e këtij reagimi jo të zakontë të tij.

Gjithmonë me ton autoritar u ngrit edhe më mbi jastëk dhe duke më parë drejt e në sy, më tha: “Jo po më kupton ti, kohë e bukur, çelin portokajtë në Vlorë, me erë të mirë dhe ministri bën peripato, më kupton? E kupton peripaton ti?”,- përsëriti sikur po më thoshte: E kupton o kokëtrashë? “Ju kuptoj shoku Enver i thashë”,- dhe ndjeva mornica në shpinë. Kuptova që të gjitha fjalët dhe frazat që ai tha, mënyra si i tha, të gjitha ato që përmendi: analizat, dosjen, dokumentet, radiografitë, klinikën, drejtorin e saj, ishin të gjitha garnitura të qëllimshme. Thelbi që ato mbështillnin ishte vetëm një fjalë: ministri. Ai, në mënyrën e tij, ma tha dhe njëkohësisht nuk ma tha, se duhej ta mbaja larg ministrin nga çështjet shëndetësore të tij.

E thënë ndryshe, Ziçishti nuk ishte më ministër, pavarësisht se ai vetë ende nuk e dinte këtë. “Kaq e pati dhe Llambi”, mendova me pikëllim. Më pushtoi një trishtim dhe tronditje sepse, pa dashur, sikur ishim bërë ne kolegët e tij shkak për atë dreq vizite në Vlorë. Por shkaku nuk kishte qenë vizita në Vlorë. Keqsjellja me të cilën u prit atje vetëm zbuloi që ai nuk ishte më person i dëshirueshëm për Enverin. Arsyeja? Prof. Llambi pati qenë shumë i afërt, si mjek shtëpie, te Mehmeti dhe familja e tij. Ai e pati shoqëruar Mehmetin edhe në udhëtimin e tij dramatik me transatlantikun “Quine Elisabeth” për në Nju Jork, i ftuar në Asamblenë e Kombeve të Bashkuara.

Më pas u fol që në të njëjtin vapor kishin udhëtuar njëkohësisht me Mehmetin edhe Tito dhe djali i Çërçillit dhe se gjoja ata ishin takuar edhe në mënyrë sekrete mes tyre. Të gjithë miqtë e Mehmetit dhe të Fiqiretes ishin në një listë të zezë, të destinuar për eliminim ose transferim. Llambi dhe vëllai i tij, Mihallaq Ziçishti, ish-zëvendësministër i Brendshëm në vitet që Mehmeti pat qenë ministër, e ndienin dhe dyshonin se ishin në atë listë dhe prisnin në ankth. Për më tepër, kur Mehmeti u gjet i gjakosur pa jetë në krevatin tij, në mëngjesin e 18 dhjetorit 1981, nga plumbi në kraharor, Llambi Ziçishti, që u thirr bashkë me ekspertët mjekoligjorë për ta parë, thuhej se “i foli më parë goja sesa mendja”.

Thonë se ai ishte shprehur: “Bre, po kjo duket si vrasje, jo vetëvrasje”. Ministri Llambi Ziçishti fillimisht nuk kishte qenë personalisht i përfshirë, as i informuar për çështjet shëndetësore të Enverit dhe të familjes së tij. Ai nuk bënte pjesë në ekipin tonë mjekësor të Enverit. Ne lidhjet i mbanim direkt asokohe me Hysni Kapon dhe më vonë me Mehmetin. Nuk dihej pse ishte bërë ky mënjanim, pa ndonjë dokument të shkruar, por vetëm i nënkuptuar. Shkak që ministri Ziçishti të përfshihej në veprimtarinë e ekipit mjekësor të Enverit u bë një ngjarje dramatike, që ndodhi në fund të dhjetorit 1975, lidhur me operimin me vonesë të Sokolit, i cili, në ditën që bota festonte Krishtlindjen, u sëmur nga një apendicit akut jotipik.

Për këtë morëm vërejtje më pas, unë si mjek i familjes, profesori P. G. kirurg i shquar, që e konsultoi dhe e operoi, dhe prof. Hoxha, i cili në fakt nuk pati asnjë faj. Që ditën e parë që i sëmuri pati ankesat e para më lindi dyshimi për diagnozën e apendicitit, e cila mbështetej edhe nga analizat përkatëse që kërkova dhe u kryen menjëherë. Në këto rrethana, meqë sëmundja ishte e karakterit kirurgjikal, po atë ditë thirra kirurgun, profesor P. G., i cili, pasi e vizitoi me kujdes, për fat të keq nuk e krijoi bindjen për atë diagnozë.

Ai rekomandoi vëzhgimin e gjendjes. E nesërmja qëlloi e diel, i sëmuri nuk ishte qetësuar. Të hënën, që në mëngjes, në vizitën e dytë, prof. P.G. dhe prof. B.E., një tjetër kirurg ky i talentuar, nga më të mirët e vendit, e konfirmuan diagnozën e apendicitit akut, por gjykuan se ishte e formës katarrale, që mund të shërohej me antibiotikë të fuqishëm, pa qenë nevoja për operacion, çka nuk do të prishte edhe atmosferën festive të atyre ditëve në familje, sepse ishte vigjilja e Vitit të Ri.

Kështu, operacioni u shty edhe dy ditë nën mjekimin intensiv me antibiotikë. Vendimi i kirurgëve për shtyrjen rezultoi gabim fatal. Gjendja gjatë atyre ditëve në vend të përmirësohej, u rëndua. U bë dramatike. Atëherë u ndërhy me urgjencë në sallën e klinikës speciale të udhëheqjes, por apendiciti ndërkohë kishte plasur dhe kishte shkaktuar peritonit akut.

Jeta e djalit u vu seriozisht në rrezik. Madje, në pikëpyetje. Enveri kur u informua e përjetoi ngjarjen me shqetësim dhe zemërim të jashtëzakonshëm. Ai erdhi vetë në klinikë ta shihte të birin. I revoltuar, nuk i takoi kirurgët dhe asnjërin nga mjekët e tjerë. Më thirri vetëm mua për sqarim. Unë më shumë belbëzova sesa fola. Ai dëgjonte i përqendruar, i ngrysur, me vetullat e mbledhura si një luan tejet i egërsuar me krifën e ngritur. Unë, si lepur zemërdridhur para tij.

Për fat të mirë, për Sokolin gjithçka përfundoi lumturisht mirë, pa pasoja shëndetësore për të, por Enveri i zëmëruar për disa kohë më pas, nuk deshi të shihte asnjë mjek me sy. I ndërpreu kontaktet me ne, përfshi dhe me mua, si ishmjek personal i tij. Pas ngjarjes me Sokolin më larguan për disa kohë nga detyra e mjekut personal të Enverit. Fillova punën në Spitalin Universitar të Tiranës.

Kalova disa muaj psikologjikisht të vështirë, me damkën “person i padëshiruar nga shoku Enver”. Mirëpo, një ditë, ndodhi e papritura. Diçka e jashtëzakonshme. Enveri tashmë me zemërim të zbutur kërkoi që të kthehesha përsëri tek ai, si mjek i tij …Unë isha në Tiranë, kur një pasdite më njoftuan se më kërkonte me urgjencë Hysni Kapo, i cili ndodhej me pushime në vilën e tij të Bllokut, në plazhin e Durrësit.

Ai po më priste nën një tendë në oborr dhe pa humbur kohë më njoftoi se “duhet të nisesha menjëherë për në Pogradec, ku po pushonte shoku Enver, sepse më kishte kërkuar ai vetë”. Fill më pas u nisa. Udhëtuam gjatë natës, nën një rrebesh shiu me shofer Bimin dhe në mëngjes ishim në Pogradec. Më thanë të shkoja menjëherë te pacienti.

Ai ishte i vetëm duke lexuar gazetën, në kopshtin e vilës ku pushonte, i ulur në një karrige kashte, pranë një mështekne. Kur i vajta pranë, ai më priti si me habi. Bëri të paditurin për mungesën time disamujore: “Ç’u bëre?- tha si i çuditur. -Humbe si varri i evgjitit”. Unë nuk fola, vetëm buzëqeshja. Ai më tregoi për disa shqetësime që kishte pasur. I propozova që ta vizitoja dhe t’i regjistroja një elektrokardiogram që atë natë. Pranoi pa kundërshti.

Mjegulla e zemërimit që pati ndjerë, me sa dukej ishte davaritur. Kur furtuna e madhe kaloi dhe djali ishte jashtë rrezikut për jetën, u urdhërua nga lart që ngjarja të analizohej. Analiza u bë vetëm me grupin e mjekëve pjesëmarrës në ngjarje, pa tendenca dhe pa nuanca politike. Fillimisht u tha se atë do e kryesonte Hysni Kapo, por ky ia la me finesë këtë rol prof. Llambi Ziçishtit, ministrit të Shëndetësisë.

Ishte hera e parë që atij i besohej një çështje shëndetësore e familjes Hoxha. Në drejtimin e asaj analize-gjyq, Llambi nuk e fshihte kënaqësinë dhe krenarinë për këtë promovim të tijin në rang të ri besueshmërie. Llambi atë ditë e përjetoi gradimin e tij si eveniment fatlum, pa e ditur që po futej me këmbët dhe dëshirën e vet në një zonë të minuar, ku, edhe po të ecje në majë të gishtave, mund të hidheshe në erë.

Në ato ditë që Enveri më pati lënë të kuptoj për fundin e ministrit Llambi Ziçishti dhe këputjen e marrëdhënieve me të, Llambi po priste me padurim autorizimin që të shkonte në Gjenevë në muajin maj, ku ishte i ftuar në mbledhjen e Organizatës Botërore të Shëndetësisë me të gjithë ministrat e Shëndetësisë të vendeve anëtare.

Ditët po afronin dhe autorizimi nga ana e qeverisë nuk po i vinte. Llambi parandiente diçka jo të mirë në këtë vonesë dhe më telefononte ato ditë herë pas here me ankth: “Hë mo Isuf, ç’kemi? Ke dëgjuar gjë? Ndonjë të re nga ju?”- më pyeste. “Jo, asgjë këtej, heshtje”,- i dredhoja unë me dhembje. Ishte “gënjeshtër e bardhë”, për të mos e traumatizuar, por që fshihte brenda saj lajmin e zi.

Nuk do të kalonin shumë kohë dhe ministri i Shëndetësisë Ziçishti, në vend që të merrte në dorë autorizimin për në Gjenevë, do të merrte në duar prangat. Ai do të arrestohej dhe do të pushkatohej si “bashkëkomplotist” në kuadrin e grupit të “poliagjentit” Mehmet Shehu

Më 21 korrik1944 u ekzekutua koloneli nazist Claus von Stauffenberg, drejtues i komplotit për të vrarë Hitlerin

Claus von Stauffenberg emri i tij i lindjes ishte (Claus Philipp Maria Schenk Graf von Stauffenberg) lindi me 15 nëntor 1907 në Jettingen të Gjermanisë dhe u ekzekutua me 21 korrik 1944 në Berlin për tradhti të lartë ndaj shtetit Gjerman Nazist.

Colonel Claus von Stauffenberg ishte kolonel në ushtrinë naziste Gjermane dhe antar i partisë Naziste ai rrejte nga nje familje aristokte por është i njohur për komplotin për ta vrarë Adolf Hitlerin kryetarin e partisë Naziste dhe të merrnin kontrollin mbi Gjermaninë dhe partisë Naziste ky Operacion u quajt Operacioni Valkyrie. Këtë operacion Staufenber e kishte pregaditur me një nga Koleget e tij i cili quhehj Henning von Tresckow por suposhet se ishte i pershirë edhe Hans Oster.

Biografia CV
Claus von Stauffenberg Claus Schenk Graf von Stauffenberg
Lindur më 15 nëntor 1907
Vendlindja Jettingen,Gjermania
Profesion Ushtarak,Kolonel
Nacionaliteti Gjerman
Feja Katolike
I Njohur i njohur per Atentin per te vrarë Adolf Hitlerin
Vdiq më 21 korrik 1944
Vendvdekja Berlin,Gjermania
Shkaku i vdekjes Egzekutim me Pushkatim

Jeta e Hershme

Ai dhe vëllezërit e tij ishin anëtarë të Neupfadfinder, një shoqatë gjermane Scout dhe pjesë e lëvizjes së Rinisë Gjermane. Ashtu si vëllezërit e tij, ai ishte edukuar me kujdes dhe të prirur drejt letërsisë, por në fund mori një karrierë ushtarake. Në vitin 1926, ai u bashkua regjimentit tradicionale e familjes, të Reiter-und Bamberger Kavallerieregiment 17 (17 Regjimenti Kalorësi) në Bamberg. Ishte rreth kësaj kohe që tre vëllezërit u prezantua nga Albrecht von Blumenthal të rrethit ndikim poetit Stefan George, i Georgekreis, nga të cilat shumë pjesëtarë të dukshëm të rezistencës gjermane më vonë do të dilte. George dedikuar Das Neue Reich (“Perandoria e re”) në vitin 1928, duke përfshirë Deutschland Geheimes (“sekret Gjermani”) shkruar më 1922, për të Berthold. Puna e përshkruan një formë të re të shoqërisë së sunduar nga një aristokracisë hierarkike shpirtërore. George hodhi poshtë çdo përpjekje për të përdorur atë për qëllime politike, veçanërisht nazizmit.

Stauffenberg është autorizuar si një Leutnant simbolit toger i dytë) në vitin 1930. Ai studioi armë moderne në Kriegsakademie në Berlin të Moabit, por mbeti i fokusuar në përdorimin e kuaj-e cila ka vazhduar për të kryer një pjesë të madhe të detyrave të transportit gjatë Luftës së Dytë Botërore të në luftë moderne. Regjimenti i tij u bë pjesë e Divizionit gjerman 1 Lehta nën Përgjithshëm Erich Hoepner, i cili kishte marrë pjesë në planet për grushtit të shtetit të 1938 Rezistencës shtator gjermane, shkurtuar nga suksesi i papritur diplomatik Hitlerit në Marrëveshjen e Mynihut.Njësi ishte në mesin e trupave që lëviznin në Sudetenland, pjesë e Çekosllovakisë që të kishte një shumicë gjermano-folëse, siç është rënë dakord në Mynih. Megjithatë, Stauffenberg papëlqyeshme metodën me të cilën Sudetenland u aneksua dhe denoi rende e pushtimit të Pragës.

Edukimi
Familja

Stauffenberg u martua Nina Freiin von Lerchenfeld më 26 shtator 1933 në Bamberg. Ata kishin pesë fëmijë: Berthold; Heimeran; Franz-Ludwig, Valerie dhe Konstanze, i cili ka lindur në Frankfurt në Odër pas ekzekutimit Stauffenberg së. Berthold, Heimeran, Franz-Ludwig dhe Valerie, të cilët nuk u tha e veprës së atit të tyre, [42] ishin vendosur në një shtëpi kujdestare për pjesën e mbetur të luftës dhe ishin të detyruar të përdorin mbiemra të ri, si Stauffenberg u konsiderua tani tabu. Nina vdiq në moshën 92 më 2 prill 2006 në Kirchlauter pranë Bamberg, dhe u varros atje më 8 prill. Berthold shkoi për t’u bërë një gjeneral në Bundeswehr-pas-luftës të Gjermanisë Perëndimore. Franz-Ludwig u bë një anëtar i të dy parlamentet gjermane dhe evropiane, që përfaqëson Bavari. Në vitin 2008, Konstanze von Schulthess-Rechberg shkroi një libër të mirë të shitjes në lidhje me nënën e saj, Nina Schenk von Stauffenberg Graefin.

Duke përshkruar burrit të saj vonë, Nina von Stauffenberg, tha: Ai le gjërat vijnë tek ai, dhe pastaj ai bëri mendjen e tij … një nga karakteristikat e tij ishte se ai me të vërtetë ka gëzuar duke luajtur avokatin e djallit. Konservatorët ishin të bindur se ai ishte një nazist i egër, dhe nazistët egra ishin të bindur se ai ishte një konservator unreconstructed. Ai nuk ishte as.

Antarët e Familjës :

Berthold Franz Maria (Staufennberg)
Alfred Fedorico Maria (Staufennberg)
Philipp Friedrich Maria (Staufennberg)
Alexander Clemens Juan Maria (Staufennberg)
Elisabeth Caroline Margarete Maria (Staufennberg)
Alexander Franz Clemens Maria (Staufennberg)

Pjesmarja në Luten e Dytë Botërore
Pjesmarja e gjatë pushtimit të Polonisë

Pas shpërthimit të luftës në vitin 1939, Stauffenberg dhe regjimenti i tij morën pjesë në sulmin mbi Poloninë. Ai mbështeti pushtimin e Polonisë dhe trajtimit të saj nga regjimi nazist dhe përdorimin e polakëve si punëtorë të skllevërve për të arritur prosperitet gjerman [12], si dhe kolonizimin gjermane dhe shfrytëzimin e Polonisë. Besimi me rrënjë të thella të zakonshme në aristokracisë gjermane ishte që territoret lindore, e populluar kryesisht nga polakët dhe thithet pjesërisht nga Prusia në ndarëse të Polonisë, por merren nga Perandoria gjermane pas Luftës së Parë Botërore, duhet të kolonizuar si Knights gjermanik kishte bërë në Mesjetë. Stauffenberg tha: “Është thelbësore që ne fillojmë një kolonizimin sistematike në Poloni. Por unë nuk kanë frikë se kjo nuk do të ndodhë”. [13] Është e sigurt që në fazat e hershme të luftës, ai ende mbahet besimet zakonshme aristokratike tipike e kohës vonë perandorake.

Betejat në Francë 1940

Njësia Stauffenberg ishte riorganizuar në Divizionin e 6-të koracuar, dhe ai shërbeu si një oficer në stafin e saj të përgjithshëm në betejën e Francës, për të cilat ai u dha Klasa Kryqi i Hekurt e parë. Ashtu si shumë të tjerë, Stauffenberg ishte i impresionuar nga suksesi dërrmuese ushtarake, i cili u atribuohet Hitlerit.

Operacioni Barbarosa 1941

Operacioni Barbarossa, ishte plani i pushtimi gjerman mbi Bashkimit Sovjetik, u nis në vitin 1941. Ekzekutimet masive e rusët, ukrainasit, e hebrenjve dhe të tjerëve, si dhe atë që ai besonte ishte një mangësi e dukshme tashmë në udhëheqjen ushtarake (Hitleri kishte marrë rolin e komandant suprem në fund të vitit 1941 pas qitjes Hoepner dhe të tjerët), i bindur më në fund Stauffenberg në vitin 1942 për t’u bashkuar me grupet e rezistencës brenda Wehrmacht, forca e vetme që kishte një shans për të kapërcyer Gestapo Hitlerit, SD, dhe SS. Gjatë muajve të kota të Luftës së ashtuquajturës i rremë, i paraprinë Luftës së Francës (1939-1940), ai tashmë ishte transferuar në departamentin e organizative të Heeres des Oberkommando, të komandës gjermane ushtria lartë, e cila e drejtuar operacionet në Front Lindore. Stauffenberg kundërshtoi urdhërin Komisar, e cila Hitleri shkroi dhe anulluar pastaj pas një viti. [11] Ai u përpoq për të zbutur politikën gjermane profesion në zonat e pushtuara të Bashkimit Sovjetik duke vënë në dukje përfitimet e marrë vullnetarë për Ostlegionen të cilat janë urdhëruar nga departamenti i tij. Udhëzimet janë lëshuar më 2 qershor 1942 për trajtimin e duhur të të burgosurve të luftës nga rajoni i Kaukazit i cili ishte kapur nga Heeresgruppe A. Bashkimi Sovjetik nuk kishte nënshkruar në 1929 Konventa e Gjenevës. Megjithatë, një muaj pas pushtimit gjerman në vitin 1941, një ofertë është bërë për një respektimin reciprok ndaj konventave të Hagës. Kjo ‘note’ u la pa përgjigje nga zyrtarët e Tretë Rajhut. [14] Stauffenberg nuk angazhohen në ndonjë komplot grusht shteti në këtë kohë. Vëllezërit Stauffenberg (Berthold dhe Claus) mbante kontakte me komandantët e ish si Hoepner, dhe me rrethin Kreisau, ata gjithashtu të përfshirë civilë dhe demokratëve sociale si Julius LEBER në skenarët e tyre për një administratë pas Hitlerit.

Sipas Hoffman (f. 131, 1988) duke përmendur brigadieri i simbolit Ret.) letra Oskar Alfred të Berger-së, Stauffenberg kishte komentuar hapur mbi keqtrajtimin e hebrenjve, kur ai “shprehu zemërim dhe shoku për këtë temë të zyrtarëve të tjerë në Shtabin e Përgjithshëm Shtabi në Vinnitsa (Ukrainë) gjatë verës së vitit 1942. ” [15] Duke marrë në pyetje pas kapjes së tij nga ana e Ushtrisë së Kuqe më 2 shtator, 1944, miku Stauffenberg-së, major Joachim Kuhn theksoi se Stauffenberg i kishte thënë atij në gusht të vitit 1942 se “Ata janë të shtënat hebrenjtë në meshat. Këto krime nuk duhet të lejohet të vazhdojë “. [16] Pas arrestimit të tij në korrik të vitit 1944, të vjetër Stauffenberg vëllai Berthold tha se Gestapo:” Ai dhe vëllai i tij kishte miratuar në thelb të parimit raciale e Socializmit Kombëtar, por që ajo të jetë konsideruar e ekzagjeruar dhe e tepruar “.

Pjesmarja gjatë pushtimit të Tunizisë

Në nëntor të vitit 1942, Aleatët franceze zbarkoi në Afrikën e Veriut, si dhe 10 Divizioni koracuar zënë Vishisë Francë (Rasti i Anton) para se të transferohen në fushatën tunizian, si pjesë e Korps Afrika. Në vitin 1943, Stauffenberg u promovua në Oberstleutnant IG [18] (toger-kolonel i shtabit të përgjithshëm), dhe u dërgua në Afrikën e për t’u bashkuar me Divizionin e 10-të koracuar si Zyrtari i tij i Operacioneve në Shtabin e Përgjithshëm (IA). Më 19 shkurt, Rommel nisur të tij kundër-ofensivë kundër forcave britanike, amerikane dhe franceze në Tunizi. Komandantët Aksi shpresuar për të thyer me shpejtësi përmes ose nga Sbiba ose të kalojë Kasserine në pjesën e pasme të ushtrisë britanike 1.Sulmi në Sbiba u ndërpre, kështu që Rommel përqendruar në Kasserine Pass ku kryesisht italianët në formën e 7-të Regjimentit të tyre Bersaglieri dhe 131st Centauro Blinduar Divizionit kishte mposhtur mbrojtësit amerikanë. [19] Gjatë luftimeve, Stauffenberg çuan deri në jetë me tanket dhe trupat kryesore të Divizionit të 10-të koracuar. [20] ndarja, së bashku me Divizionin e 21-të koracuar, morën pozicionet mbrojtëse pranë Mezzouna më 8 prill. Më 7 prill 1943, Stauffenberg ishte i përfshirë në ngarje nga një njësi në tjetrën, duke drejtuar lëvizjen e tyre [21] Pranë Mezzouna, automjeti i tij ishte pjesë e një kolonë strafed nga Kittyhawk paqja-40) bombarduesit luftarakë të Forcave Ajrore Desert -. Më gjasa nga nr skuadron 3, Royal Australian Air Force [22] – dhe ai ka marrë plagë të rënda, të shumta. Stauffenberg kaloi tre muaj në një spital në Mynih, ku ai u trajtua nga Ferdinand Sauerbruch. Stauffenberg humbur syrin e majtë, dorë e djathtë të tij, dhe dy gishtat në dorën e majtë. [23] Ai vuri në dukje me shaka me miqtë kurrë nuk e kishin njohur me të vërtetë se çfarë të bëjë me gishtat kaq shumë, kur ai ende kishte të gjithë ata. Për plagët e tij, Stauffenberg u dha distinktiv plagë në Gold më 14 prill dhe për guximin e tij Kryqi gjerman në Gold më 8 maj.

Rezistenca 1943-1944

Atje, një nga eprorët Stauffenberg ishte i Përgjithshëm Friedrich Olbricht, një anëtar i përkushtuar i lëvizjes së rezistencës. Ersatzheer kishte një mundësi unike për të nisur një grusht shteti, si një nga funksionet e tij ishte që të ketë Operacioni Valkyrie në vend. Kjo ishte një masë të paparashikuara që do të le të marrë kontrollin e Rajhut në rast se trazirat e brendshme bllokuar komunikimin në komandën ushtarake të lartë. Për ironi, plani i Valkyrie ishte rënë dakord për nga Hitleri, por tani ishte ndryshuar në fshehtësi të fshij pjesën tjetër të regjimit të tij nga pushteti në rast të vdekjes së tij.

Një plan i detajuar ushtarak u zhvilluar jo vetëm për të zënë në Berlin, por edhe për të marrë selinë e ndryshme të ushtrisë gjermane dhe Hitleri në Lindjen e Prusisë me forcë ushtarake pas atentatit vetëvrasës nga Axel Bussche von dem në fund të nëntorit 1943. Stauffenberg kishte von dem Bussche transmetojë këto urdhra me shkrim personalisht Kuhn major herë ai kishte mbërritur në Wolfsschanze simbolit Lair Wolf) pranë Rastenburg, Lindja e Prusisë. Megjithatë, von dem Bussche kishte lënë Wolfsschanze për në frontin lindor, pas takimit me Hitleri u anulua, dhe përpjekja nuk mund të bëhen. Kuhn fshehe këto dokumente kompromisit nën një kullë të shikojnë të OKW, që ndodhet jo larg nga Wolfsschanze.

Kuhn u bë një i burgosur i luftës së sovjetikëve pas komplotit të 20 korrikut. Ai udhëhoqi sovjetikët në vendin e fshehur e dokumenteve në shkurt 1945. Në vitin 1989, lideri sovjetik Mikhail Gorbachev paraqitur këto dokumente për të atëhershëm gjerman kancelarit Kohl Helmut Dr. Këto dokumente, të prodhuara nga Stauffenberg dhe zyrtarëve të tij në vitin 1943 në Berlin, vërtetoj motivimin idealist e grupit të rezistencës. Kjo ishte dyshuan dhe ishte një çështje e diskutimit për vite në Gjermani pas luftës. Disa mendonin se komplotistët donte ta vriste Hitlerin, me qëllim për t’i dhënë fund luftës dhe për të shmangur humbjen e privilegjeve të tyre si oficerë profesionistë dhe anëtarë të fisnikërisë.

Nga D-Day, qershor 6, 1944, aleatët kishin zbarkuan në Francë. Stauffenberg, si shumica e zyrtarëve gjermanë të tjera profesionale ushtarake, kishte absolutisht asnjë dyshim se lufta ishte e humbur. Vetëm një armëpushim të menjëhershëm mund të shmangur gjakderdhjen më të panevojshme dhe dëmtim të mëtejshëm në Gjermani, e popullin e saj, dhe vendeve të tjera evropiane. Megjithatë, në fund të 1943, ai kishte shkruar nga kërkesat me të cilat ai ndjehet Aleatët kishin për të përmbushur në mënyrë që Gjermania të bien dakord për një paqe të menjëhershme. Këto kërkesa përfshinin Gjermania ruajtur kufijtë e 1914 veta lindore, duke përfshirë territoret polake të Wielkopolska dhe Poznan. [25] kërkesave të tjera të përfshira mbajtur fitimet e tilla territoriale si Austria dhe Sudetenland brenda Rajhut, duke u dhënë autonomi të Alsace-Lorraine, dhe madje edhe zgjerimin e Kufijtë aktualë të kohës së luftës e Gjermanisë në jug duke aneksuar Tirol deri në Bolzano dhe Merano. Jo-territoriale kërkon përfshirë pika të tilla si refuzimin e çdo pushtimin e Gjermanisë nga Aleatët, si dhe refuzimi për të dorëzuar mbi kriminelët e luftës, duke kërkuar të drejtën e “kombeve të merret me kriminelët e veta”. Këto propozime janë drejtuar vetëm për aleatët perëndimorë – Stauffenberg donte Gjermaninë vetëm që të tërhiqen nga pozicionet perëndimore, jugore dhe veriore, duke kërkuar të drejtën për të vazhduar pushtimin ushtarak të fitimeve gjermane territoriale në lindje.

Komploti i 20 korrikt 1944

Nga fillimi i muajit shtator 1943 deri më 20 korrik 1944, von Stauffenberg ishte forca lëvizëse prapa komplotit për të vrarë Hitlerin dhe të marrë kontrollin e Gjermanisë. Dëshira e tij, aftësitë organizative, dhe qasje radikale t’i japë fund pasivitetit të shkaktuara nga dyshimet dhe diskutime të gjata mbi virtytet ushtarake nëse e kishte bërë të vjetëruara nga sjellja e Hitlerit. Me ndihmën e mikut të tij Henning Tresckow von, ai bashkuar të komplotistëve dhe çuan ato në veprim.

Stauffenberg ishte i vetëdijshëm se, sipas ligjit gjerman, ai u kryen tradhëti të lartë. Ai haptas tha të ri konspirator Axel von dem Bussche në fund të vitit 1943, “ich betreibe mit allen mir Tsuri Verfügung stehenden Mitteln den Hochverrat …” (“Unë jam i kryer tradhëti të lartë me gjithë fuqinë time dhe mjete të ….”). [28] Ai i justifikuar veten me Bussche duke iu referuar të drejtën sipas ligjit natyror (“Naturrecht”) për të mbrojtur miliona jetën e njerëzve nga agresioni penal i Hitlerit.

Vetëm pas konspirator i Përgjithshëm Helmuth Stieff më 7 korrik 1944 i kishte deklaruar veten të paaftë për të vrarë Hitlerin në një ekran uniformat në Klessheim kështjellë pranë Salzburg, Stauffenberg vendosi që personalisht të vrarë Hitlerin dhe të drejtuar komplotin në Berlin. Deri atëherë, Stauffenberg kishte dyshime të mëdha në lidhje me mundësinë e suksesit. Tresckow bindur atë për të shkuar më me të edhe në qoftë se ajo nuk kishte asnjë shans për sukses në të gjitha “, vrasja duhet të provohet. Edhe në qoftë se ai dështon, ne duhet të marrin masa në Berlin”, pasi kjo do të ishte mënyra e vetme për të provuar për të Bota që regjimi Hitleri dhe Gjermania nuk ishin një dhe të njëjtë dhe që jo të gjithë gjermanët mbështetur regjimin. Pjesë Stauffenberg në planin origjinal i kërkoi atij që të qëndrojnë në zyrat Bendlerstraße në Berlin, kështu që ai mund të telefononi në njësitë e rregullta të ushtrisë në të gjithë Evropën në një përpjekje për t’i bindur ata që të arrestonin udhëheqësit e organizatave naziste politike si Sicherheitsdienst (SD) dhe Gestapoja . Për fat të keq, kur e Përgjithshme Helmuth Stieff, shefi i operacionit në Komandën e Ushtrisë së Lartë, i cili kishte akses të rregullt në Hitlerin, tërhoq nga angazhimin e tij të hershme për të vrarë Hitlerin, Stauffenberg u detyrua të marrë përsipër dy role të rëndësishme: të vrarë Hitlerin larg nga Berlini dhe shkaktojnë ushtarak makinë në Berlin gjatë orarit të punës të njëjtën ditë. Përveç Stieff, ai ishte komplotist vetëm që kanë pasur qasje të rregullt në Hitlerit (gjatë brifingjeve të tij) nga mesi i vitit 1944, si edhe si oficer i vetëm në mes të komplotistëve që mendohet të ketë vendosmërinë dhe bindëse për të bindur udhëheqësit gjermanë ushtarake për të hedhur në me grusht shteti dikur Hitleri kishte vdekur. Kjo kërkesë në masë të madhe reduktuar mundësinë e një grushti shteti të suksesshëm.

Pas disa përpjekjesh të pasuksesshme nga Stauffenberg për të përmbushur Hitler, Göring dhe Himmler, kur ata ishin bashkë, ai shkoi përpara me përpjekje në Wolfsschanze më 20 korrik 1944. Stauffenberg hyri në dhomë informuese që mbante një çantë që mbante dy bomba të vogla. Vendi kishte qenë i papritur ndryshuar nga Führerbunker nëntokësor në barakë druri Albert Speer i / kasolle. Ai u largua nga dhoma për të armatosur me bombën e parë me pincë posaçërisht të përshtatura, një detyrë e bërë të vështirë për shkak se ai kishte humbur dorën e djathtë dhe kishte vetëm tre gishtat e në të majtën. Një roje rrëzuan dhe hapi derën, duke i kërkuar atij që të nxitojë si takimi ishte gati për të filluar. Si rezultat, Stauffenberg ishte në gjendje të armatosur vetëm njërën nga bombat. Ai u largua nga bomba e dytë me tij ndihmës-de-kamp, ​​Werner von Haeften, dhe u kthye në dhomën e informuese, ku ai vendosi çantë nën tryezën e konferencës, aq afër sa ai mund të Hitlerit. Disa minuta më vonë, ai lirohet vetë dhe u largua nga dhoma. Pas daljes së tij, çantë u zhvendos nga koloneli Heinz Brandt. Kur shpërthim grisi nëpër kasolle, Stauffenberg ishte i bindur se askush në dhomë mund të kishte mbijetuar. Edhe pse katër persona u vranë dhe pothuajse të gjithë të mbijetuarit janë plagosur, Hitleri vetë ishte i mbrojtur nga shpërthimi nga, tavolinë e rëndë solid-lisi konferencë dhe u vetëm pak plagosur.

Stauffenberg dhe Haeften shpejt u largua dhe çuan në aeroport aty pranë. Pas kthimit të tij në Berlin, Stauffenberg menjëherë filloi të motivuar shokët e tij për të filluar fazën e dytë: grushtit të shtetit ushtarak kundër udhëheqësit nazistë. Kur Jozef Gëbels njoftoi me radio se Hitleri kishte mbijetuar dhe më vonë, pasi Hitleri vetë personalisht foli në radion shtetërore, nga komplotistët e kuptuan se grusht shteti kishte dështuar. Ata u gjurmuar në zyrat e tyre Bendlerstrasse dhe mbizotëronin pas një shkurtër të xhiruar-out, gjatë së cilës Stauffenberg u plagos në krah.

Operacioni Valkyrie
Vdekja
Ekzekutimi

Në një përpjekje për të shpëtuar jetën e tij, bashkë-konspirator Generaloberst Friedrich Fromm, Komandant Suprem i Ushtrisë Ndërrimi pranishëm në Bendlerblock (Selia e ushtrisë), i akuzuar konspiratorë të tjera në një gjyq ushtarak aty për aty dhe dënuar drejtuesit nga të konspiracion për vdekje. Koloneli Claus von Stauffenberg, ndihmësi i tij 1 lejtnant Werner von Haeften, gjeneral kolonelin Friedrich Olbricht, dhe Kolonel Albrecht von MERTZ Quirnheim u ekzekutuan para 01:00 am atë natë (21 korrik 1944) nga një skuadër qitjes improvizuar në oborrin e Bendlerblock, e cila ishte ndezur nga fenerët e një kamion. Stauffenberg ishte i treti në rradhë për të ekzekutohet, me lejtnant von Haeften pas. Megjithatë, kur ai ishte radha e Stauffenberg, Lejtnant von Haeften vendosur veten në mes të skuadrës së qitjes dhe Stauffenberg, dhe marrë plumba të destinuara për Stauffenberg. Kur erdhi radha e tij, Stauffenberg foli fjalët e tij të fundit, “Es lebe Unser heiliges Deutschland!” (“! Rroftë Gjermania jonë e shenjtë”) [29] [30] Të tjerët thonë se fjalët e fundit ishin: “Es lebe das geheime Deutschland (Rroftë Gjermanina) ishin fjalet e fundit.

Fromm urdhëroi që oficerët e ekzekutuara (ish e tij bashkë-konspiratorët) të marrë një varrim të menjëhershme me nderime ushtarake në varrezë Mateus në rrethin Schöneberg Berlinit. Ditën tjetër, megjithatë, trupi Stauffenberg u zhvarros nga SS, zhveshur nga medaljet e tij dhe emblemat dhe djegur. Një tjetër figurë qendrore në komplot ishte vëllai i madh i Stauffenberg, Berthold Schenk Graf von Stauffenberg. Më 10 gusht 1944, Berthold u gjykuar para gjykatës-Presidenti Roland Freisler në Gjykatën e “Popullit” të veçanta (Volksgerichtshof). Kjo gjykatë është themeluar nga Hitleri për vepra penale politike. Berthold ishte një nga tetë komplotistët të ekzekutuara nga mbyten ngadalshëm (reputedly me tela me piano të përdorura si garrote) në Plötzensee burgun, Berlin, më vonë atë ditë. Para se ai u vra, Berthold u mbytur dhe ringjalli pas shumë herë. [32] Thuhet se, ekzekutimi tërë dhe resuscitations shumta janë filmuar për Hitlerin për të parë në kohën e lirë e tij, [32] edhe pse nuk ka prova të forta ose se ngjarjet ishin filmuar apo se Hitleri shikuar ato. Më shumë se 200 [33] u dënuan në gjyqet e tregojnë dhe u ekzekutuan. Hitleri e përdori Plot 20 korrik si një justifikim për të shkatërruar dikush kishte frikë do ta kundërshtojë atë. Përshëndes tradicionale ushtarake u zëvendësua me fjalën gjermane. Përfundimisht, mbi 20.000 gjermanë u vranë ose u dërguan në kampet e përqëndrimit në spastrim.

Vdes në moshën 90 vjeçare filozofja Agnes Heller, e mbijetuar e Auschwitzit dhe komunizmit

Vdes në moshën 90 vjeçare, teksa bënte not në brigjet e Balaton, filozofja hungareze Agnes Heller. Lajmin e bëjnë me dije mediat hungareze.
E lindur në Budapest në 12 maj 1929, Heller ishte një intelektuale që i mbijetoi Auschwitzit dhe persekutimit të regjimit komunist.

Nxënëse e filozofit marksist Goerg Lukacs, ajo u bë një nga eksponentet kryesore të ‘shkollës së Budapestit’, një kritikuese e vazhdueshme e socializmit.

Në vitet e fundit ajo kishte hyrë në konflikt të hapur me kryeministrin Viktor Orban, i cili e kishte dëbuar atë nga universiteti.

Sipas asaj që tregojnë dëshmitarët për website 444.hu, Heller u fut në liqen për të notuar. Duke mos e parë të kthehej pas disa orësh miqtë e saj dhanë alarmin.

“Në marrëdhënie me Berishën gjithmonë kam ndjerë një lloj kompleksiviteti”- Bamir Topi flet për ‘sekretet’ e pathëna

I ftuar në programin ‘Natë me Xhaxhiu’, ish-presidenti Bamir Topi ka folur mbi librin e ri të tij “Kur arsyeja errësohet nga pusheti”, të publikuar pak kohë më parë.

Ai është shprehur se lidhur me librin nuk ka asnjë peng dhe se nuk është nuk është penduar për çfarë ka shkruar.

 

“Jo absolutisht nuk kam asnjë peng nga libri im sepse ja kam bërë këtë pyetje disa herë vetes. Në kafet tona thuhet shumë më tepër.  Megjithse unë kam qënë shumë i kuzuar në çfarë kam thënë.  Unë jam rritur në një klimë të mirë i rrethuar me institucione kulture, komshinj shumë të mirë dhe edukatë familjare. Ky është një libër aq cilësor sa ta rrëzosh sa të duash, ai prapë në këmbë do të qëndrojë.  Kush më shumë se unë do ti priste xhelozitë dhe intrigat?!

Në këtë marrëdhënie me Berishën unë gjithmonë kam ndjerë një llojë kompleksiviteti dhe inferioriteti kundrejtë të tjerëve dhe për këtë gjë nuk është faji jonë. Unë e kam besuar Sali Berishën në momentin e fundit të zgjedhjes së kryeministrit, sepse rikthehej qeveria.  Njohja me Berishën nuk ka qënë moment i i cili më futi në politikë.  Unë kisha një karrier të suksesshme profesionale, nuk ka lidhje njohja me Berishën.

Unë shkova se kam dashur këtë gjë jo se më ka dërguar njeri me zor. Unë kamë shkuar duke vlerësuar fatin e ish-kryeministrit. Në marrëdhëniet tona kishte shumë kujdes dhe kjo ka bërë të mundur që të përballojmë autoritarizmit, arrogancës etj”, tha ndër të tjera Bamir Topi.

Bamir Topi: Si e gjeta Berishën të strukur dhe të përlotur në 1997

Në librin e tij, Bamir Topi rrëfen ngjarje politike dhe situata të padëgjuara më parë. Ndër të tjera, Topi ka treguar edhe gjendjen në të cilën e gjeti Sali Berishën, pasi ishte rrëzuar si President dhe bisedën që zhvilloi në korrik të 1997.

“Në këto zgjedhje korri një tore të thellë koalicioni i majtë, duke marrë drejtimin si kryeministër Fatos Nano pas daljes nga burgu, duke propozuar qysh në krye të herë z. Rexhep Mejdani për President të Shqipërisë. Zgjedhja e tij u shoqërua me shkrepje në masë të armëve, që sillnin jehonën e gëzimit të largimit të Sali Berishës nga Presidenca.

Berisha erdhi menjëherë të nesërmen drejt selisë së PD-së, pas deklarimit të dorëheqjes së Tritan Shehut. Në mbrëmjen e 24 korrikut 1997, rreth orës 22:22 po kthehesha me familjen në shtëpi dhe po përshkoja rrugën ‘Toptani’ pranë selisë së PD. Në një çast u them që po futem të takoj Berishën, ndërkohë që ai vazhdonte të qëndronte në zyrë. Nga dera e jashtme e ndërtesës, gjatë shkallëve dhe korridorit që të çonte në zyrën e vjetër të kryetarit të PD-së nuk ndesha këmbë njeriu.

Gjithçka bosh aq sa mendova se kurrkush nuk ishte brenda. Duke iu afruar derës së sekretares, del dikush dhe pasi më pa më përshëndeti dhe më bëri shenjë që Berisha ishte aty. Hapa derën dhe pash një njeri tjetër nga ç’isha mësuar të njihja. I strukur në kolltuk, i demoralizuar dhe ndoshta i hutuar për sa kish ndodhur atë ditë.

Paradite ai ishte larguar nga Presidenca dhe pas dorëheqjes së ‘vullnetshme’ të Tritanit, Berisha ishte kthyer kryetar i PD. U përshëndetëm dhe pasi më ftoi të ulesha i thash se do të rrija vetëm pak minuta pasi kisha familjen në makinë.

Prita që ta filloja unë bisedën i pari dhe kështu ndodhi. –Doktor- i thash, – e di që kjo është tepër e vështirë, por gjithçka do të jetë ndryshe duke filluar qysh nesër. Kjo që ka ndodhur nuk ka të bëjë vetëm me ju! Unë di t’ju them që tek unë llogarit një mik, – dhe për t’i treguar gatishmërinë time vazhdova: Telefoni im është i hapur 24 orë, fatmirësisht shtëpia ima nuk është më larg se 300 m nga selia. Në çdo situatë unë do të jem këtu’. Pas këtyre fjalëve i thash që po largohesha dhe se do të shiheshim. U përshëndet gati i përlotur. Ishte në një gjendje morale të rënduar”.

Drenicë 1924: Arkivolët e serbëve të vrarë nga çeta e Azem Bejtës (fotot)

Publikohen për herë të parë fotografi të ushtarëve serbë të vrarë në betejën e Galicës në Drenicë në vitin 1924.

Por marshimi i ushtrisë pushtuese serbe, i filluar natën nga Mitrovica në drejtim të Pejës, me të arritur në fshatin Vojtesh, do të kthehej në drejtim të Galicës dhe “Arbëris së Vogël” duke rrethuar pas mesnatës të tri fshatrat ende të lira, Galicën, Lubavecin dhe Mikushnicën.

Serbia kishte dërguar atje mbi 1000 trupat e saj më të stërvitura dhe më të mirë-përgatitura si dhe oficerët më të zot për luftime,me qëllim të shuarjes definitive si të Arbërisë së Vogël, ashtu edhe të lëvizjes kryengritëse të shqiptarëve në përgjithësi.

Megjithëse sulmet serbe do të fillonin herët, që para agut të mëngjesit,me të gjitha llojet e armatimeve të rënda dhe nga të gjitha anët duke u munduar që ti zinin luftëtarët e Azem Bejtës në befasi,përkundër dëmtimeve nga topat e ushtrisë pushtuese serbe, Azem Bejta me disa nga bashkëluftëtarët e tij, do të arrinte që ta çante rrethimin e hekurt trepalësh të cilin e kishte vënë ushtria, xhandarmëria dhe vullnetarët serbo-malazezë.

(Balkanweb)

Aforizmi i ditës – 21 korrik 2019

Passion makes idiots of the cleverest men, and makes the biggest idiots clever.
Francois de La Rochefoucauld
Pasioni i bën idiotë njerëzit më të zgjuar, dhe i bën të zgjuar idiotët më të mëdhenj.
Francois de La Rochefoucauld

Këshilltarja e Ramush Haradinajt, Meliza Haradinaj Stublla Albin Kurtit: Për Ramushin, Albin, ti e din që ky nuk është fundi…!

Këshilltarja e Ramush Haradinajt, Meliza Haradinaj Stublla reagon ndaj deklarimit të Albin Kurtit pas dorëheqjes. Ja si shkruan Meliza në rrjetin social:

“Mirëmëngjes Albin,

Gëzim i madh të paska qenë dje, për arritjen e ftesës së tretë për Hagë ndaj Haradinajt.

Kam disa dilema se cilës arsye iu gëzove më shumë:

1. Lehtësimit të situatës për ndarje dhe zhbërje të Kosovës?

Apo

2. Hapjes së rrugës për heqjen e taksës 100% ndaj Serbisë?

Ose

3. Largimit të Ramush Haradinajt nga diametri yt i shkurtër politik?

Albin,

Mirë që u bërë i gjallë dje, pas përpjekjeve të dështuara në rrugët qorrsokake që zgjodhe për të gjetur kauzë politike. Iu gëzuam edhe ne gjallërisë tënde politike, mu ashtu siç iu gëzove edhe ti fatkeqësisë së Kosovës, AAK-së, dhe Ramushit dje.

Humbe mundësinë të ndihmosh Kosovën Albin, në momentin kur vendose t’a lësh Kryeministrin Haradinaj të luftojë i vetëm, kundër ndarjes së Kosovës, kundër dorëzimit të sovranitetit të saj Serbisë, kundër përmbysjes së sakrificës sonë shekullore, kundër luftës e tragjedisë së re. Për mua, për ty, për ne, për fëmijët e mi e tuaj (edhepse ti nuk i rritë këtu), për të ardhmen e përbashkët në Kosovë.

Gëzoheshe Albin, sa herë kryeministri Haradinaj merrte goditje prapa shpinës, sepse ti e kishe të pamundur mbijetesën politike përballë një kolosi, një gjenerali, një kryeministri zotdalës e të pamposhtur. Kështu do të jetë gjithmonë, i dashur Albin. Këpucët e Ramushit gjithmonë do të të bijnë të mëdha.

Gëzimi yt nuk do të përcjellë gjatë, sepse Kosova do t’i mbijetojë goditjeve të ulëta. E për Ramushin, Albin, ti e din që ky nuk është fundi…”

Mirush Kabashi – Jam Shqiptar Kosovar

Mirush Kabashi – Jam Shqiptar Kosovar, Poemë shkruar nga Mirush Kabashi